Εντάξει, αυτή η ''κυβέρνηση'' είναι εντολοδόχα,
ότι της λένε θα κάνει
φυσικό είναι οι άνθρωποι που κάθησαν να πηδηχτούν
είναι αχυράνθρωποι.
Δεν θα δεχόταν φυσιολογικός άνθρωπος τέτοιο εξευτελισμό.
Ο ''πρωθυπουργός'' ανδρείκελο καριέρας ανθρωπάκι,
δεξιώθηκε όλα τα σκατά του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος.
Αφιέρωσε την ζωή του στην καταδίκη των λαών, μέσω του εργαλείου του δόθηκε.
Σε εκείνο το περιβάλλον ιδέα δεν έχουν για το πως φτιάχνεται το ψωμί, πως βγαίνει το μεροκάματο, ούτε τις λέξεις ισονομία , ισοπολιτεία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ξέρουν.
Το μόνο που ξέρουν, είναι ο νόμος της ζούγκλας.
Δεν ξέρω τι έγραψε ο Παπαδήμος, αλλά ποίηση και λογοτεχνία δεν έγραψε. Το έψαξα. Αν έγραψε για την οικονομία της απάτης, δεν με αφορά.
Αφού δεν θα έχει παρά συγκεκριμένες δουλειές να κάνει, τι μας νοιάζει;
Είναι αδιανόητο συμβολικά και μόνο, σε μια χώρα που καταστράφηκε από την συμπεριφορά και τα παιχνίδια της εξουσίας και των τραπεζών, να ανεχθεί έστω και μια μέρα έναν αρχιμαφιόζο.
Έτσι θα αναστηθούμε;
Ήταν σίγουρο το τέρας που θα γεννιόταν. Γεννήθηκε .
Άδωνις και Λοβέρδος χεράκι χεράκι σ’ αυτό τον χορό.
Βορίδης και Σκανδαλίδης και κάθε αρχίδης.
Συμβολικά πάντα!
Το πρόβλημα είναι ότι θα υπογράψουν την καταδίκη
του λαού.
Τους ευλόγησε και ο αρχιεπίσκοπος, τους συνεχάρη και ο πρόεδρος.
Βουρ τώρα. Υπογράψτε ότι βρείτε μπροστά σας.
Αλλά αν ήξεραν, και τι άλλο θα βρουν μπροστά τους!
Οι Φαραώ έβαζαν τον λαό να κτίζει πυραμίδες στην έρημο. Κι άμα πέθαινε, τι έγινε;
Οι κινέζοι αυτοκράτορες τον έβαζε να κτίζει 7.500 μέτρα τείχος, τάχα οι επιδρομές του Τζένγκις Χαν, άλλος καλύτερος.
Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν άφηνε τίποτα όρθιο στο πέρασμά του.
Το πρόβλημα των λαών είναι οι αυταπάτες της εξουσίας.
Τελικά το πρόβλημα είναι ο λαός.
Αυτές τις μέρες τα αιγοπρόβατα κατέβαιναν στον κάμπο. Τα λιβάδια και οι πλαγιές των πεδινών ξαναγέμιζαν ζωή. Τα σχολικά βιβλία έγραφαν ότι η Ελλάδα είναι χώρα γεωργική και κτηνοτροφική.
‘Τρυφερό πράσινο, αλαφρός μακρόσυρτος κυματισμός, υγρή χεινοπωριάτικη νύχτα στην καρδιά του καλοκαιρού..’’ κάπως έτσι ξεκινάει το βιβλίο του ταξιδεύοντας στην
Αγγλία ο Καζαντζάκης. Ούτε Αγγλία ,ούτε καλοκαίρι. Πολιτική βαρυχειμωνιά.
Το καλοκαίρι τελείωσε, ερχόταν ο χειμώνας. Τα ορεινά θα ερήμωναν περνώντας μέσα απ’ τα χρυσά φύλλα του φθινοπώρου.
Με τις πρώτες βροχές του Οκτώβρη τα τρακτέρ των αγροτών άρχιζαν να οργώνουν το νωπό χώμα.. Ένα τρυφερό πράσινο άπλωνε στην πεδινή γη.
Βελάσματα και κουδούνια, γαυγίσματα από τσοπανόσκυλα και βήματα αλόγων. Ολόκληρη κοινωνία ζωντανών και ανθρώπων άλλαζε λημέρια. Απ’ τα ψηλά βουνά του καλοκαιριού, στις ρεματιές του κάμπου.
Χρόνια φτωχά, αλλά ευτυχισμένα. Απλά και ξεχρεωμένα.
Εγώ μικρός, λιγότερο από δέκα κι ως τα δεκατρία μπροστά με το νεογέννητο αρνάκι και πίσω η προβατίνα. Οι πρώτες γέννες άρχιζαν. Και τα πρώτα κρύα.
Αλλά η φωτιά στο βουνό έπιανε εύκολα ,εμείς ρίχναμε πουρνάρια να ακούμε την προσευχή της. Και η προσευχή έπιανε. Τα χέρια άπλωναν και αγκάλιαζαν τον Ουρανό. Η γη έτσι και αλλιώς ήταν δική μας , ατέλειωτες πεδιάδες τον χειμώνα , ψηλά βουνά το καλοκαίρι.
Ένας θεόρατος έλατος, ολομόναχος, σ’ ένα βουνό γεμάτο κέδρους και φτέρη. Τα μεσημέρια τα πρόβατα στάλιζαν. Τα σύννεφα γέμιζαν τον ουρανό. Άστραφτε και βρόνταγε . Αλεξικέραυνο ήταν ο έλατος. Ούτε μια αστραπή δεν έπεσε. Τις είχαν ξορκίσει οι πελεκητοί σταυροί των βοσκών, από χρόνια έγιναν ένα με το ρετσίνι.
Δίπλα μια πηγή, ένα καρπούζι πράσινο πάντα παγωμένο, όπως το νερό. Και οι τσαντίλες κρεμασμένες γεμάτες φρέσκο τυρί.
Οι φτέρες σκίαζαν το γρασίδι. Σε όλο το βουνό απλωμένα άσπρα πρόβατα ερωτοτροπούσαν με τα κριάρια όλο το καλοκαίρι.
Στα χειμαδιά έρχονταν και οι καρποί του έρωτα, οι κοιλιές των προβάτων ήταν φουσκωμένες.
Τα χωράφια ήταν έτοιμα για σπορά ,οργωμένα. Το τρακτέρ έσερνε τη σπαρτική. Νοέμβρης μήνας .
Ο καινούριος Πρωθυπουργός καλά είναι να τα ξέρει όλα αυτά. Αν είναι ο Παπαδήμος φοβάμαι ότι δεν έχει ιδέα. Εύχομαι να μην είναι. Έστω και πρόχειρος πρωθυπουργός πρέπει να ξέρει από πρόβατα και χωράφια. Η χώρα έχει ανάγκη από επιστροφή. Αυτός θα μας εκτοξεύσει στην εικονική πραγματικότητα του χάους και θα χαθούμε.
Στο χωριό ποτέ δεν χάνεσαι…...
Πήρες την νύχτα μου, την ξημέρωσες
Πήρες τον πόνο μου, τον ξεγέλασες
Πήρες την οργή μου, την χάιδεψες
Πήρες τον θάνατο, γέννησες τη ζωή
... Ουρλιάζω σαν αγρίμι μέσα στη νύχτα
Μ’ ακούς.
Εσύ .
Εσύ και οι αδέσποτοι σκύλοι
Εσύ και οι σταγόνες της βροχής
Όχι.
Όχι στην μαύρη εξουσία
Όχι στα πολεμικά εμβατήρια
Όχι στο θάνατο του παιδιού
Η φύση
Η μουσική της φύσης
Ο έρωτας .
Ο έρωτας
Αντίδοτο του πολέμου
Αύριο οι πολεμοκάπηλοι θα περιμένουν το χαιρετισμό της νιότης
Οι δικτατορίες στηρίζονται στις παρελάσεις ανυποψίαστων παιδιών
Τα παιδιά όμως ξέρουν να κατουράνε τα γαλόνια τους
Τα παιδιά τώρα ξέρουν.
Αποκομμένος απ' όλους κι απ' όλα
σε μαγεμένη τροχιά
πήρα το δρόμο να φύγω μα ήρθα
τίποτα δε μ' ακουμπά
στον παράξενο μου χρόνο
Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
να σ' αγκαλιάσω να μ' αγκαλιάσεις
να ξεγελιέσαι να ξεγελιέμαι
να σ'αγαπήσω να μ'αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι
Σα ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά
μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά
στων προσώπων μας τις ζάρες
Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες
δίχως καβάντζα καμιά
ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας
και η ψυχή μου πηδά
στου απέραντου τη ψύχρα
Θες ν' αγγίξεις την αλήθεια
για βγες απ' έξω απ' τη συνήθεια
σύρε κι έλα να με λούσεις
κι ας είμαι της καθαρευούσης
να σ' αγαπήσω να μ' αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι
Δρεπανηφόρα άρματα περνάν
στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν
ασυγκίνητο σ' αφήνει
Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα
θωρακισμένε καιρέ
με μια σκληρή παγερή τρυφεράδα
σε πλησιάζω ,μωρέ
μ' αυταπάτες πια δεν έχω
Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
δες θα φτιάχνουμε στιχάκια
να περπατάν σαν καβουράκια
πλάγια κι ακριβά τα χάδια
φως αχνό μες στα σκοτάδια
Μ' ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ
στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ
Venceremos, Venceremos
.........
'Έτσι ξεκινάω τη μέρα μου, καλημέρα Μου!
Μια χώρα στο γύψο, είπαμε για την επταετία
Μια χώρα στην πρίζα λέμε τώρα.
Αν η πρίζα βγει, τα μηχανήματα της εντατικής θα σταματήσουν
Ο ασθενής θα πεθάνει.
Μια χώρα αργοπεθαίνει, μπλεγμένη μέσα σε γυμνά θανατηφόρα καλώδια
Ένα ψάρι σπαρταράει πάνω στην προκυμαία
Οι τελευταίοι σπαραγμοί ενός συστήματος που καταρρέει.
Μασκοφορεμένοι γιατροί πάνω στο μελλοθάνατο πτώμα
Με τεχνητές αναπνοές παρατείνουν τις μέρες
Η καρδιά χτυπάει ακόμα, τα περισσότερα όργανα δεν λειτουργούν
Λειτουργούν όμως τα όργανα του συστήματος
Στις σκοπιές οι φαντάροι κρατάνε όπλα, για το καλό της πατρίδας
Ασπιδοφορεμένα γουρούνια εκπαιδεύονται σε καινούριες τεχνικές,
σε λασποχώρια του καιρού
Οθόνες τρεμοπαίζουν τον θάνατο, βουβοί θεατές- απαίδευτοι πολίτες
Πηγαινοέρχονται οι δικαστές στις αίθουσες των νεκροθαλάμων
Τα σώματα ασφαλείας , η τιμή, η τιμή των όπλων
Ένα σμήνος από μαύρα κοράκια εισαγωγής κατασπαράζουν τις σάρκες
των πρώτων πτωμάτων
Στα σούπερ μάρκετ των πολυεθνικών ανυποψίαστοι πολίτες, σκοτώνουν τα παιδιά τους
Γραφειοκράτες πλανεύουν τις υπογραφές, οδός αβύσσου αριθμός 0 φωνάζει ο Μενέλαος μέσα απ’ τους τάφους των νεκρών.
Στο καφενείο Μενέλαος παίζουν χαρτιά, στα γήπεδα η χώρα αναστενάζει.
Στην άσφαλτο δεν φυτρώνουν πια λουλούδια
Στρατιές από εργάτες μαραζώνουν,
φορώντας παλιά παλτά σε παγωμένα δωμάτια
Τα παιδιά κάθε πρωί πάνε στα σχολεία
Κάθε μέρα μπάσταρδοι τα παίζουν στις αγορές του κόσμου
Ο υπουργός βγάζει φλογερούς λόγους: Θα σώσουμε την πατρίδα
Θα σώσουμε την πατρίδα, κανείς δεν τον καταλαβαίνει.
Αυτός συνεχίζει : Θα σώσουμε την πατρίδα.
Οι πρώτοι νεκροί , σε μια εφιαλτική νύχτα .
Την νύχτα πέθανε κι ο παππούς
Το πρωί γεννήθηκε, στο μαιευτήριο Ελπίδα, το πρώτο του εγγόνι
Για δυό ώρες δεν πρόλαβε να το δει.
Για λίγες στιγμές ..
εγω τωρα δεν ξερω τι να γραψω... ειμαι πολυ στεναχωρημενη....
Ειμαι στεναχωρημενη γιατι βλεπω ολους εσας τους μεγαλους να κλαιτε. Και με κολλησατε και μενα να κλαιω.
Σε 3 μερες γιορταζουμε την 28η Οκτωβριου...
Απο μικρη εχω στο μυαλο μου ενα στεφανι δαφνινο δυο σημαιες γαλανολευκες σε σχημα Χ και ενα τεραστιο ΟΧΙ μεσ τη μεση.
Οι παλιοι Ελληνες ηταν πιο ΓΕΝΝΑΙΟΙ!
Συνεχεια η μαμα και ο μπαμπας ειναι κολλημενοι στην μεγαλη μας τηλεοραση και μονο στις ειδησεις.Παω και τους την κλεινω και μου φωναζουν.Τους την κλεινω, γιατι μετα ολο βριζουν και μετα δεν μιλουν και μετα ειναι λυπημενοι.
Το σπιτι μας δεν εχει πια χαρα.
Και ολο κρυφακουω στα τηλεφωνα τους, που λενε τι θα κανουμε, τι θα κανουμε πως θα ζησουμε?
Τους λεω για να γελασουν αυτο που τους ελεγα οταν ημουν πιο μικρη. Θα παμε στο μηχανημα της Τραπεζας. Νομιζα πως αυτα τα μηχανηματα μας δινουν τα λεφτα . Γιατι ετσι κανανε παντα στις διακοπες. Ομως δεν γελουν!
Τους λεω οτι θα πουλησουμε τις μπαρμπι μου που εχω φυλαγμενες και μου χαμογελουν, αλλα παλι δεν γελουν.
Αφου εχω δει εγω φωτογραφιες της μεγαλης πλατειας με πααααααααρα πολυ κοσμο, δεν ειμαστε μονο εμεις , ολοι ειναι στεναχωρημενοι.
Αυτος ο Πρωθυπουργος μας, εχει ποδηλατο δεν φαινεται ναναι πλουσιος, και ειναι ο μονος που χαμογελα!
Ο μπαμπας τον λεει ΓΑΠ.
και λεει επισης οτι θα πουλησει ολη την Ελλαδα στους Γερμανους!
Δηλαδη θα γινουμε σαν τις ταινιες που βλεπουμε στην επετειο της 28ης Οκτωβριου.
Μαρεσουν αυτες οι ταινιες.Μαρεσε τοτε που οι στρατιωτες φωναζαν ΑΕΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
αλλα δεν μαρεσει ο πολεμος....
μου θυμιζει το ασπρο το γατακι που ειδα χθες σε κεινη την αυλη ,με το βγαλμενο το ματακι, που ζητιανευε φαγακι και κανεις δεν τουδινε.....
Εμεις οι ανθρωποι Γερμανοι, το γατακι Ελληνες.
Δεν μαρεσει να ζητιανευω, θα ντρεπομουν...
αλλα δεν ξερω πως ειναι οταν πεινανε.
Τωρα εχουμε απ ολα σπιτι μας. Καθε μερα εχουμε φαγητο, αλλα μετα που θα χρεωκοπησουμε δεν θαχουμε τιποτα.
Εμαθα προχθες τι σημαινει χρεοκοπια. Μου ειπαν οι γονεις μου οτι εχει αρχισει , αλλα εγω δεν το καταλαβαινω αφου εχουμε απ ολα! Δηλαδη, δεν θα πληρωνεται ο μπαμπας ουτε η μαμα και ουτε ο παππους θα παιρνει συνταξη.
Δεν ξερω γιατι τοτε παω σχολειο..
Και αμα μαθω γραμματα, τιποτα δεν θα κανω.
Θα γραφω ολη μερα γραμματα, γραμματα και μετα?
Αχ δικιο εχουν οι γονεις μου...τι θα κανουμε?
Ομως αφου ειμαστε τοσοι πολλοι ανθρωποι γιατι δεν παμε να πιασουμε τον γελαστο ποδηλατη Πρωθυπουργο μας και να του πουμε...σαν τους παλιους ΓΕΝΝΑΙΟΥΣ, ενα ΟΧΙ τερααααστιο?
Ναι ολα τα εχω μαθει.
Πως η χωρα μου εχει ενα χρεος δεινοσαυρου και πως μεχρι να μεγαλωσω θαχει γινει 100000000000000000 Κινγκ Κονγκ .
Αυτοι που του δινουν τα λεφτα για να μας "σωσει",τον κοροιδευουν και αυτος τα χαφτει!
Εγω που ειμαι μικρη το εχω καταλαβει και αυτος?
Σκεφτομαι μαλλον,οτι δεν ειναι τοσο καλος οσο θελει να δειχνει....
και ξαφνικα, θυμωνω κυρια Μαιρη, θυμωνω ΠΟΛΥ!
.....................................
Προσπαθω να μαθω το ποιημα που μουχετε βαλει κυρια Μαιρη...
σχεδον το ξερω απ εξω...!
Ποσο γενναιος ηταν ο ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ!!!!
Εγινε ηρωας μου τωρα με τη στεναχωρια μας.
Ναι, μπηκα στον υπολογιστη και τα εμαθα ολα για την Επανασταση που ηθελε να κανει, τοτε με τους Τουρκους ...ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ για μας ολους!
Κυρια, σας παρακαλω,το ιδιο ποιημα θελω να πω και στην αλλη επετειο, της 25ης Μαρτιου.
Αλλα εχω μια απορια.
Κανενας Ελληνας δεν ειναι σημερα σαν και ΑΥΤΟΝ? Ετσι θαπρεπε ναταν ΟΛΟΙ οι μεγαλοι και να μη στεναχωριουνται και να μας στεναχωρουν και μας τα παιδια....
Γραφοντας την εκθεση αυτη κυρια , καταλαβα ΓΙΑΤΙ πρεπει να διαβαζω!
Ακυρο κυρια Μαιρη,αυτο που σας ειπα, γιατι παω στο σχολειο...κλπ κλπ.
Α-ΚΥ-ΡΟ.
...και θα διαβασω ολου του κοσμου τα βιβλια και οταν θα μεγαλωσω θα γινω δασκαλα κ υστερα θα ξεσηκωσω ολον τον κοσμο να μην τους νοιαζουν τα λεφτα, να μην παιρνουμε ενα εκατομμυριο παπουτσια και ρουχα και θα τους πω να κλεισουν τις σιχαμενες τις τηλεορασεις που μονο στεναχωρια δινουν κι υστερα κι υστερα θα ανεβω πανω στην Ακρπολη κι υστερα, με φωνη μεγαλη θα φωναξω ν ακουστει σε ολη την Ελλαδα το ποιημα που μου βαλατε να πω!...
Ο Θούριος του Ρήγα Φεραίου Βελεστινλή
Ως πότε παλικάρια, να ζούμεν στα στενά
μονάχοι σαν λιοντάρια, στες ράχες, στα βουνά;
Σπηλιές να κατοικούμεν, να βλέπομεν κλαδιά,
να φεύγομ΄ απ΄ τον κόσμον, για την πικρή σκλαβιά;
Να χάνομεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,
τους φίλους, τα παιδιά μας κι όλους τους συγγενείς;
Κάλλιο ΄ναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά και φυλακή!
Τι σ’ ωφελεί αν ζήσεις και είσαι στη σκλαβιά;
Στοχάσου πως σε ψένουν κάθ΄ ώραν στη φωτιά.
Το είπε...ο Ρήγας Βελεστινλής, Ρήγας Φεραίος, κυρια Μαιρη ....και τωρα,
κλαιω....ΚΛΑΙΩ, που δεν ειμαι μεγαλη να μπορω να το κανω, ΤΩΡΑ!
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα..
Πριν σαλτάρουμε εντελώς, εντελώς όμως, να προλάβω να πω δυό κουβέντες στον Βαγγέλη...κουβαριάστηκαν οι ελπίδες, δέθηκαν κόμπο, θέλω να τις λύσω ...
Κωσταντής Λατρεμένη μου χοντροπατατούλα
Τι θα κουρέψεις στας Ευρώπας; Έχεις ποτέ σκεφθεί να αφήσεις κοτσίδα; Για φαντάσου να πας στην Μερκερ και τον Σαρκοζί με κοτσίδα ..πλάκα θα χει! Βαγγέλη τον Δελαστίκ αγόρι μου, τον άκουσες; Πας και ξερογλείφεσαι για 25 δισ, το πολύ. Και γιατί δεν κουρεύεσαι στον κουρέα της γειτονιάς σου, αφού επιμένεις να κουρευτείς . Βαγγέλη μου πρόσεχε παιδί μου, εκείνη την γιαγιά με τ' άσπρα μαλλιά του ΔΝΤ, την έβλεπα προχθές πως σε κοίταγε .. φοράει εκείνο το μακρύ φουλάρι κάθε φορά, άμα σε βάλει στο κρεβάτι θα σε πνίξει. Τι το θέλει τέτοιο μακρύ φουλάρι; Ρώτησέ την να δούμε; Αυτή Βαγγέλη μου δεν έχει τρία εκατομμύρια σαν την δικιά σου, αυτή έχει τέσσερα επί τέσσερα, άμα σε βάλει κάτω όλο βίτσια είναι. Και τι νομίζεις άμα κουρευτείς θα σου πάει; Θέλει και δίαιτα όλη η προσπάθεια και συ συνέχεια με τις πολυεθνικές που μιζάρεσαι, αντί να χάσεις χοντραίνεις κι άλλο...Σταμάτα επιτέλους αυτό το γλείψιμο, δεν είναι γλειφιτζούρια οι πολυεθνικές που κακόμαθες από μικρός. Σου μίλησα από παλιότερα για χορτοφαγία . Τόση γη έχουμε . Την αφήσαμε χέρσα. Ραδίκια Βαγγέλη , ραδίκια. Πάει η κτηνοτροφία, ξέχασε την. Ας δούμε την πτηνοτροφία τώρα . Κοτοπουλάκια , γαλοπούλες. (Εδώ να προσέξουμε λίγο το Σοκ του Δέους, χοροπηδάνε σαν τρελά όλα).Και ψαράκι, τόση θάλασσα μέσα μας. Και ουζάκι, άσε τις παρτούζες, δεν σε παίρνει πια. Σκέτο ούζο! Γύρνα πίσω, άσε τας Βρυξέλας να κουρεύονται. Στο τέλος όλοι φαλακροί θα μείνουν, θα δεις. Γύρνα πίσω, θα πάμε πάλι στο χωριό. Το αθάνατο ελληνικό χωριό Βαγγέλη μου, που πήγες κι έμπλεξες…Θα φτιάξουμε τον κήπο μας, θα έχουμε την κατσίκα μας, θα κάνουμε μακρινές βόλτες στο δάσος. Να πάρεις κι εσύ λίγο αέρα, ασφυξία θα πάθεις καλό μου μες τα δις. Αλήθεια της γυναίκας σου τα μέτρησες καμιά φορά, τα τρία. Πες ρε παιδί μου ότι τα έπαιρνες σπίτι, σε φαντάζομαι να τα μετράς, σε πεντακοσάευρα ε, θα χωρούσαν κάτω απ’ το στρώμα; Άμα χρεοκοπήσουν οι τράπεζες; Αλλά εσύ ξέρεις , λες, αποκλείεται ε; Ε βέβαια, άμα χρεοκοπήσουν οι τράπεζες θα σταματήσει η ζωή. Τις τράπεζες και τα ματάκια σου Βαγγέλη, την PROTON τη σώσαμε τελικά; Για φαντάσου μια ζωή χωρίς τράπεζες , τι άχαρη.. Τι θα μετράμε, τα τέτοια μας; Βαγγέλη σε καταλαβαίνω, θέλω να είσαι καλά, γι’ αυτό θα σου γράφω κάθε μέρα .. Θα κάνω ότι περνάει απ΄ το χέρι μου , από οικονομικά μεγέθη δεν ξέρω και πολλά, αλλά φτάνει που ξέρεις εσύ.. Να μη σε ζαλίζω άλλο, εγώ την αγάπη μου θα τη μετράω με αποδείξεις … Δικός σου, με κέρδισες με τας πολιτικάς σου.. Ρηνιώωιμεεεεεε! αλι και τρις αλη....
.........................
Βαγγελα κρατάω μαχαίρα
βαι βαι βαααααααα
ΜΙ ΠΕΡΝ του πειραχτηρ του Κωσταντη!!!
καντι κααααατ......
Κωσταντηηηηηηηηηηηηηηηη
μπακίρια και μαλάματα , κι ουχτω σειρές γιουρντάνια
κι έχου κι δόντια ουλόχρυσα , τέσσιρεις τραπιζίτις ..
α.. Ρηνιω μι λένε..... για να ξέρ΄ς ...
κι αν δε σι φτάνουν τα λόγια ,
θα σι στείλου κι δυο κιφάλια τυριά απ τα χιράκια μ,
κι ξυνόγαλου να σι γλυκάνου ..
ιμενα διαλεξ τακ ς??????
Λεξικό της κοινής νεοελληνικής (Ίδρυμα Τριανταφυλλίδη):
Εθνικήμειοδοσία: παροχή ευεργετημάτων σε ξένους εις βάρος των εθνικών συμφερόντων.
Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Μπαμπινιώτη):
Εθνικήμειοδοσία:η προδοσία εις βάρος της πατρίδας, που εκδηλώνεται με αδικαιολόγητη υποχωρητικότητα προς ζημίαν των εθνικών συμφερόντων κατά την άσκηση της πολιτικής εξουσίας
Μείζον Ελληνικό Λεξικό (Τεγόπουλου, Φυτράκη):
Eθνική μειοδοσία:η προδοσία της πατρίδας, βλάβη ασυγχώρητη των εθνικών συμφερόντων κατά την άσκηση μιας πολιτικής
(από το http://rigasili.blogspot.com/2011/10/blog-post.htmlblog ....)
"Σάς παρακαλώ αφήστε με να περάσω, είμαι ο μοναδικός μάρτυς σ' αύτη τη δίκη,
πρόκειται για το έγκλημα του αιώνος. Βέβαια, όλα αυτά είναι υπερβολές της φαντασίας, μου —
πως αλλιώς να δικαιώσω την ύπαρξη μου σ' έναν ακατανόητο κόσμο."
Τάσος Λειβαδίτης
