“Άλλο είναι η ζωή και άλλο αυτό που ζούμε”

"Ο καπιταλισμός, πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του, κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων, διαμόρφωσε ένα ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του εγώ και όχι του εμείς. Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος αυτός διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής, που αποφασίζει μια φορά στα τέσσερα χρόνια να αναθέσει το δικαίωμα του «αποφασίζειν» στο πολιτικό προσωπικό των κομμάτων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η εκπαίδευση και η διαμόρφωση των ανθρώπων από αυτές τις ίδιες καταναλωτικές κοινωνίες αποτελεί το βασικότερο εμπόδιο, κατά τη γνώμη μας, στην προοπτική της αποανάπτυξης και της άμεσης δημοκρατίας, καθώς η διαρκής μεγέθυνση αποτελεί θρησκευτική σχεδόν πεποίθηση αυτής της κοινωνίας. Ο καπιταλισμός όμως δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, αν οι ίδιοι οι άνθρωποι δε συμμεριστούν και δεν εσωτερικεύσουν τις αξίες που τον στηρίζουν. Παράλληλα, αν λάβουμε υπόψη ότι ήδη ο καπιταλισμός δημιουργεί ένα νέο είδος οικονομίας που η καπιταλιστική δημιουργία αξίας αντικαθίσταται σιγά-σιγά από τη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία, τότε αυτό που σήμερα επικρατεί είναι το παρασιτικό ήθος μιας κοινωνίας της κατανάλωσης, του τζόγου, του εύκολου κέρδους, του υπερδανεισμού, της διαφθοράς, κ.τ.λ. Υπό μία έννοια το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα καταστρέφει κάθε θετικό ανθρωπολογικό υπόστρωμα πάνω στο οποίο θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας νέος τύπος κοινωνίας.
Ο ανθρωπολογικός τύπος της ιδιώτευσης, της απάθειας, της συναλλαγής, της αλλοτρίωσης, είναι μέρος του προβλήματος που έχουμε να επιλύσουμε. Είναι ανάγκη να υιοθετήσουμε άλλα νοήματα, άλλες σημασίες και άλλα προτάγματα στη ζωή μας με τα οποία θα αξίζει να ζει κανείς σήμερα και όχιπεριμένοντας την έφοδο στα «χειμερινά ανάκτορα». Διότι, ο άνθρωπος, εκτός από κοινωνική κατασκευή, είναι ταυτόχρονα και δημιουργός της ζωής του. Ο ετερόνομος άνθρωπος, που ως καταναλωτής, υπακούει και εκτελεί νόμους, εντολές και αφηγήσεις άλλων, χωρίς να συμμετέχει ο ίδιος στη λήψη των αποφάσεων, είναι απαραίτητο να αντικατασταθεί από τον αυτόνομο τύπο ανθρώπου, εκείνου που αυτοθεσμίζεται, που διαμορφώνει δηλαδή ο ίδιος τους θεσμούς και τους αναιρεί αν χρειαστεί. Το δικαίωμα του «συνανήκειν» είναι σύμφυτο με το δικαίωμα του «συναποφασίζειν» και είναι ίσως ο μόνος τρόπος προαγωγής της αίσθησης της κοινότητας˙ και αυτό γιατί ο άνθρωπος πρέπει να επιστρέψει στην κοινότητα των άλλων ανθρώπων ένα μέρος της ύπαρξής του που της το οφείλει. Έτσι, καλλιεργείται και η ξεχασμένη στις μέρες μας αίσθηση της ατομικής ευθύνης απέναντι στην κοινωνία.
Η κοινωνία που θέλουμε να δημιουργηθεί δε θα βρεθεί «στα σπήλαια της ιδιώτευσης και της απάθειας» αλλά στις θορυβώδεις συνελεύσεις και δράσεις, όπου καθημερινά ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλο και τη χαρά του δημιουργικού και συλλογικού βίου, μετατοπίζοντας το «εγώ» μας προς το «εμείς». Τοποθετεί την οικονομία στη θέση του μέσου και όχι του σκοπού της ζωής υιοθετώντας αξίες ξεχασμένες από το καπιταλιστικό φαντασιακό, όπως η αυτενέργεια, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η χαρά του ελεύθερου χρόνου, ο αυτοπεριορισμός, η οικονομία της εγγύτητας, η διατροφική και ενεργειακή αυτάρκεια, ο πολίτης-δημιουργός έναντι του παθητικού καταναλωτή (προϊόντων και πολιτικών). Οι πολίτες αυτοί δημιουργούν ανταλλακτικές κοινότητες χρόνου, προϊόντων, χαριστικά παζάρια, τράπεζες σπόρων, συλλογικούς αυτοδιαχειριζόμενους λαχανόκηπους, συνεταιρισμούς παραγωγών και καταναλωτών, αλληλέγγυο εμπόριο, αυτοδιαχειριζόμενους κοινωνικούς χώρους, κινήσεις πολιτών για την κοινωνικοποίηση του νερού και της ενέργειας, δίκτυα οικοκοινοτήτων, πολίτες που εναντιώνονται και συγκρούονται για να μη γίνει στη Χαλκιδική το ορυχείο χρυσού και για να μην εγκατασταθούν οι βιομηχανικές ανεμογεννήτριες στην Χίο, να μη γίνει η επένδυση στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, στο όρος Οίτη και αλλού. Οργανώνει κοινωνικά ιατρεία, κοινωνικά φαρμακεία, συλλογικές κουζίνες, ραδιοσταθμούς στο διαδίκτυο, και έναν απίστευτο αριθμό καινούργιων αντικαπιταλιστικών, αυτοδιαχειριζόμενων, αμεσοδημοκρατικών συλλογικοτήτων. Όλα αυτά δημιουργούν έναν άλλο ανθρωπολογικό τύπο και μια νέα νοηματοδότηση της ζωής. Ταυτόχρονα συνιστούν μια ριζική πολιτική ρήξη με το σύστημα και ένα βαθύ ανθρωπολογικό μετασχηματισμό. Αυτός ο ανθρωπολογικός μετασχηματισμός δεν αποτελεί ούτε δευτερεύον εποικοδόμημα ούτε ρητορικό σχήμα. Είναι βασικό και αναπόσπαστο κομμάτι του αναγκαίου μετασχηματισμού της κοινωνίας. Η δημιουργία του νέου αυτού ανθρωπολογικού τύπου αποκτά στις μέρες μας τη διαδικασία του κατεπείγοντος, εφόσον μια αυτόνομη, δημοκρατική και οικολογική κοινωνία δεν μπορεί να απαρτίζεται ούτε φυσικά και να δημιουργηθεί από τον τύπο του ανθρώπου που δημιουργεί η καταναλωτική κοινωνία."

πηγή: http://kirithres.blogspot.com/2013/01/normal-0-false-false-false.html?spref=fb

Η Χιονάνθρωπος

 

Η Χιονάνθρωπος

Καταχείμωνο. Τρυφερό πράσινο, τα σπαρμένα με στάρι χωράφια. Ανέτειλαν οι φυτρωμένοι σπόροι. Από το σκοτάδι της σποράς, στο φως του ήλιου.
- Τίποτα δεν πάει χαμένο, μονολόγησε ο Λάμπης. Έσπειρε μες τη νύχτα, δεν ήταν σίγουρος αν του ξέφυγε κομμάτι γης.
Το κρύο περόνιαζε, μουντός χαμηλός ο ουρανός, έπεφταν αραιές σταγόνες χιονόνερου. Είχε ένα μήνα να πάει στο χωράφι του. Δούλευε στα μεταλλεία και το βράδυ γκαρσόν. Μετά ήταν και το χιόνι, που έπεσε πολύ μες τις γιορτές.
Όταν πρόσεξε τον καπνό στο κονάκι του, είπε ένα Τι;
Πλησίασε φοβισμένος. Η πλαγιά του βουνού νύχτωνε.
Ποιος είναι μέσα; Ποια φωτιά;
-Ποιος είναι; Καμιά απάντηση. Είναι κάποιος εδώ; Τίποτα
Έσπρωξε σιγά τρεμάμενος, την παραβιασμένη πόρτα.

Δυό τρία ξύλα στη μέση σιγόκαιγαν. Ο χιονάνθρωπος είχε αρχίσει να λειώνει. Κόκκινο νερό κυλούσε απ’ τις φλέβες του.
Δεν άντεξε άλλο την παγωνιά. Πάει μήνας που ο ταξιδιώτης του χειμώνα του χάρισε το δικό του μαντήλι. Ήταν τώρα σαν παρατημένο λάβαρο, μες τα ανεκπλήρωτα αίματα. Σχεδόν μισό αιώνα, ούτε μια τρυπούλα, το πρόσεχε σαν τα μάτια Του.
Κάποτε αγαπούσε την Λιλή, αλλά παντρεύτηκε την Ελένη.
Η Λιλή ήταν ζωγράφος και έμεινε ζωγράφος.

πηγη:http://kostistaxithevon.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html

 

 

Η Αντιγόνη ΜΑΣ..

Τις περισσοτερες φορες απογοιτευομαι με τους Ανθρωπους..
Λεω, αυτος ο κοσμος δεν θ αλλαξει ΠΟΤΕ Κεμαλ!
Χθες στη βραδυνη μου εξοδο ολη μου η λαμψη συννεφιασε..
10 με 1.30 τη νυχτα.
Τοσο κρατησε το γκριζο!
Πανεμορφη κοπελα , ερωτευσιμη, αψογες αναλογιες, πολυ σικ ντυμενη, με αξεσοραιζ επιμελημενα, πανακριβα, απιστευτο θηλυκο, τη χαζευα... Φωναξα δυνατα στο τραπεζιι που πιναμε, εισαι Πανεμορφη, χαμογελασε σαν αγαλμα καποια στιγμη μου λεει:
"τι με νοιαζει εμενα αν πεθανε ο "χι Πακιστανος", οταν με απασχολουν αλλα σοβαροτερα προβληματα!"
Εφυγα.
Μεσα μου ακουγοταν συνεχεια σαν αντιλαλος ενα κρα κρα απο κορακι που δεν εβλεπα, μονο ηχουσε..

1και 40... Ο λα αλλαξαν!
Ξανασυναντησα εναν Μεταξωτο Ανθρωπο, απο τα παλια, τοτε που οι "Μαγιοπουλες" ανθιζαν στο "Μια Αγκαλια Παρεα"!
Μιλησα μαζι Της για Ο λα...
Αγκαλιαστηκαμε, την Αγαπω την Ο μορφια μου.. και τωρα..
Τωρα,..λαμπω παλι σαν και χθες, μετα τις 1.40
Μεσα σ αυτη τη σκοτεινια του βιντεο καμια μαυριλα δεν υπαρχει!
Ειναι που ειναι ΜΕΤΑΞΕΝΙΑ μεσα της σαν Ανθρωπος και..
ΜΕΤΑΞΕΝΙΟ το κελαηδημα της...

">

Από τον Υμηττό!!

Απο τον Υμηττο!!..η φωτογραφία είναι από μένα , με κινητό

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ’ τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω. Κάθε κραυγή σου θα ‘ ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα ‘ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ’ τις φωτιές.
Ένα σπίτι για να γεννηθείς
ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις
ένας στίχος για να κρυφτείς
ένας κόσμος για να πεθάνεις.
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον
είμαστε κιόλας νεκροί.
Κάποτε, καθώς φεύγεις
πηγαίνοντας σε μια μεγάλη μάχη
θα σου ‘τυχε ν’ ακούσεις ξαφνικά από ‘να παράθυρο
ένα πιάνο να παίζει.
Ισως ένα κορίτσι με άσπρα δάχτυλα
ή ένας άντρας με δυνατά χέρια
να παίζουν αυτόν τον λυπημένο σκοπό
που σου θυμίζει τα παιδικά σου χρόνια, τους χαμένους έρωτες
όλα όσα ονειρεύτηκες χωρίς να τα ζήσεις
τα γιασεμιά που σου γυρίσανε
την καρδιά σου που την ποδοπατήσαν.
Συχνά, μέσα στη νύχτα, καθώς περπατάς ολομόναχος,
κάτι σ’ αγγίζει στον ώμο,
γυρίζεις τότε – και μονομιάς νιώθεις όλο το μάταιο της ύπαρξης.
Αλλά δε θλίβεσαι σα νάσαι ο πρώτος που το ανακαλύπτεις.
και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε,
για λίγο . . .
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον
είμαστε κιόλας νεκροί.

Αποσπασματικοί στίχοι από ποιήματα του Τ.Λειβαδίτη

">

Απο τον Υμηττο!!
Αυτός είναι ο ΤΟΠΟΣ μου!
Εδώ γεννήθηκα, μεγάλωσα και εδω θα μείνω...
και για το πείσμα σας γουρουνια, Θ ΑΝΤΕΧΩ!!!!!!!!!!!!

Ελενάκι, σ ευχαριστώ για τη φωτογραφία..


Το ομώνυμο κομμάτι από την πολυαναμενόμενη συνεργασία του Γιάννη Χαρούλη με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου με τίτλο "Μαγγανείες" που κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου του 2012.

Μαγγανείες

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Στα μοναστήρια προσευχές, στα καπηλειά κουβέντες
και στα βαμμένα βλέφαρα γκρεμός για τους λεβέντες.

Του μήλου τα δαγκώματα αιώνιοι μπελάδες
και τα κορίτσια τα παλιά αθόρυβες μανάδες.

Ανοίγει το ζεστό ψωμί αχνός τριανταφυλλένιος
ανοίγει και μια φυλακή να βγει ο δικασμένος.

Τα βήματα τα τρήματα του δρόμου κατακάθι
της αγοράς τα κρίματα, του έρωτα τα πάθη.

Στη βάση του αντίχειρα το μαύρο μονοπάτι
και στην πλατεία του χωριού οι εκβολές του Ευφράτη.

Κάτω από φύλλα κίτρινα κοιμούνται καπετάνιοι
κι αυτό που χτες περίσσευε αύριο δε θα φτάνει.

Φωτογραφία του βιντεο :Ελένη Χαμηλοθώρη

Θέλω (να αγαπώ) μέσα από την καρδιά μου....

Querer : θέλω, αγαπώ, βούλομαι

Aυτή είναι η μετάφραση του τίτλου ενός πολύ ωραίου τραγουδιού, το οποίο βρίσκεται στο cd την παράστασης Alegria του πιο διάσημου ακροβατικού σόου (τσίρκο) στον κόσμο, του αξεπέραστου Cirque du soleil .http://www.antikleidi.com/2012/09/21/cirque-de-soleil/




Querer
dentro del corazon
sin pudor, sin razon
con el fuego de la pasion
Θέλω (να αγαπώ)
μέσα από την καρδιά μου
χωρίς ντροπή, χωρίς αιτία
με την φωτιά του πάθους.







Τα δαχτυλα του ηταν μακρια, εφηβου αδουλευτα.
Κρατουσε το τιμονι, σαν ν αγγιζε με ευλαβεια τα μακρια μαλλια της ομορφης  Νεφελης.
Τον κοιταζα απ τον μικρο καθρεφτη,,
γυρω απ τα ματια του, το σχημα του ποδιου της χηνας,
θαταν γυρω στα 53; τοσο τον εκανα.
Ομορφος ευγενικος οι λεξεις του σωστες με χρωμα της λιολουστης μερας που χτυπαγε το τζαμι του παρμπριζ.
Τον ρωτησα για την "κατασταση".
Εχει μια θλιψη ο κοσμος γενικα, μου ειπε...δουλεια ελαχιστη, απ οτι μου λεν συναδελφοι, εγω καινουργιος, καθολου βολεμενος , απλα απολυμενος κι ειπα να κανω τον ταξιτζη, τωρα στα 60!
Ειπαμε πολλα, στο τελος καταληξαμε για τη ματια των αθρωπων που αν δεν αλλαξει...
Αν και βιαζομουν,κατεβηκα πιο πριν απο κει που ηθελα να παω, ειχα αναγκη ν ακουσω μουσικη.
Φορεσα τ ακουστικα, εψαξα στο ραδιοφωνακι μου..το Δευτερο τραγουδια, ο Διεση και ο Μελωδια ηχους γνωστους, συνεχισα το ψαξιμο για κατι νεο, επεσα πανω στον Κοκκινο το σταθμο του μικρου μου του τρανζιστορ.
Μολις τα δυο αγορια ξεκιναγαν την εκπομπη τους..

 QUERER......

QUERER ,, το λατρεμενο μου...
Καθυστερησα το βημα μου, για να τελειωσει το κομματι..
Θέλω (να αγαπώ)
μέσα από την καρδιά μου....
Εφτασα.
Στα εξωτερικα, ενας χαμος, εφημερευε το νοσοκομειο.
Σταθηκα στην εισοδο , εκει που τ ασθενοφορα μετεφεραν τον πονο των ανθρωπων.
Μια 20χρονη τσιγγανα ηπιε χαπια πιεσης γιατι, αγαπησε εναν αλλον. Η μανα της χτυπιοταν μεσ την ασφαλτο εχοντας αγκαλια, το τριων μηνων παιδακι της κορης της, τ αλλα  τα δυο μεγαλυτερα, κοιταζαν χαμενα.
Ενα αλλο κοριτσι, πιο κει,  ξεσπαγε στην αγκαλια ενος αντρα, το μονο που προλαβα ν ακουσω απο τα χειλη της.."εφυγε, εφυγε ,,,,πριν φυγει μου χαμογελασε..."
Ανεβηκα στον τριτο, μπηκα στο δωματιο
Τεσσερεις ανδρες συνομιλικοι, τοσο ομοιοι.. μα τοσο διαφορετικοι...
Ολοι με τα σωληνακια τους εκει που ο σπορος γενναει τη ΖΩΗ.
Τι δουλεια κανετε? ρωτησα τον χαμογελαστο με προσωπο που εσφυζε απο υγεια.
Σφαγεας!
Βελασματα ηχησε το δωματιο, τωρα τελευταια βλεπω στο Ο νειρο μου προβατα παντου!
Παρτο αλλιως, ειπα απο μεσα μου...Βρηκα την Ο ρεξη , το χιουμορ και σε λιγα λεπτα απο τα γελια αρχισα και γω να νοιωθω πως εχω εκεινον τον προστατη τους!
Ολα καλα..!!! ΟΛΑ ΚΑΛΑ ειπε ο καθηγητης σε Ο λους.
Τοσο καλα που βγαινοντας να παω για τσιγαρο, σταθηκα στο σαλονακι του τριτου.
Ηθελα να ακουσω και παλι το QUERER
Η "παρασταση  στο τσιρκο της ψυχής μου", με ειχε πεταξει στους δικους μου κοσμους...
Το κατεβασα στο κινητο μου δεν μ ενοιαζε αν κοστιζε το ιντερνετ.
Το εβαλα δυνατα.
Ξερετε τι χορος ειναι αυτος? ακουσα μια φωνη απο το απεναντι καθισματακι του σαλονιου!
Τανγκο! Χορευετε???? Του ειπα, με χαμογελο και προκληση να φυγει του θανατου τ ασπρο, ναρθει η παλετα με τα δεκαδες χρωματα .
Το πιασε.
Σηκωθηκε, κρατωντας το σακκουλακι του με τα ουρα τα ματωμενα απο τη μια, και απο την αλλη εμενα, απο το χερι...
....Αρωμα Γυναικας μοσχομυρισε ολο το Νοσοκομειο...
Μας κοιταζαν, δεν μ ενοιαζε ...

Σαν  απο κινηματογραφο...
μια μια η σκηνη...ξετυλιγοταν, καθως με χορευε ο  "Ελληνας ασθενης "....
Η κοπελα που ειχε αυτοκτονησει, αγκαλια με τον ερωτα της να τον κοιτα , στο ΤΑΝΓΚΟ των ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ του 2012.
Το αλλο το κοριτσι, με τον πατερα της ολοζωντανο,  να την κρατα απο το χερακι της και να ταιζουν
ΑΣΠΡΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ.
Ο ταξιτζης να παιζει πιανο... σ ενα κοσμο με ΧΑΜΟΓΕΛΟ.

Η μερα εγινε νυχτα ξεφνικα ... ΒΡΑΔΥΑ που μυριζει ομορφα Ολη η Γη.. -παλι ο Λειβαδιτης...
Για φαντασου τα ασπρα νοσοκομεια να ειχαν τουλαχιστον θεια μελωδια,
ΗΧΟ  ε λ ε υ θ ε ρ ω ν  π ο υ λ ι ω ν...!!

Αγιοκλημα Μερα μου, ΗΛΙΟΧΙΟΝΙΣΤΗ !!
Σ αγαπώ.





">

Το παιχνίδι παίζεται ακόμα....και θα πάμε..

Ειδα ενα Ο νειρο αποψε..
Εκατομμυρια Προβατα επανω σε ενα Τεραστιο Μακρυ, Τρενο , στριμωγμενα το ενα πανω στον αλλο, εφευγαν...βελαζοντας.
Εφευγαν απο τη χωρα που μυριζε γη καμενη και εγω ... πισω απο αυτο το τρενο, ετρεχα κλαιγοντας , ικετευοντας ...μη φευγετε , γυριστε πισω , απο τις σταχτες θα ξαναγεννηθει η ελπιδα... νομιζοντας πως ειναι Ανθρωποι!
Ωσπου το τρενο χαθηκε...
Θανατος μυριζε, παντου αποκαιδια...περπαταγα απελπισμενη και μονη σε μια Χωρα ερημη...
Εκατσα κατω οκλαδον.
Εκρυψα το προσωπο μου, μεσα στις δυο μου τις παλαμες.
Ξαφνου εκει, απο τις χαραμαδες των δαχτυλων μου , αντικρυσα μια πεταλουδα...
Μου μιλησε !!!!!!!!
Ναι, με ανθρωπινη μιλια...και απιστευτα γενναια!!
Μη φοβασαι πανεμορφο ΛΥΚΑΚΙ μου...
" Θέλει, ατέλειωτα νυχτέρια
Να γίνει η κάμπια χρυσαλίδα και μετάξι"
Ανοιξα τα ματια μου , σηκωθηκα αποτομα, πηγα στον καθρεφτη και κοιταχτηκα!
Ο νειρο ηταν.
Εγω, καμια σχεση με τον πανεμορφο Λυκακο..
Κοιταξα τη μερα απο το παραθυρο.
Λιακαδα χειμωνιατικη σαν Ανοιξη εμοιαζε.
Πλυθηκα ντυθηκα..
κατεβηκα στο ΔΡΟΜΟ, να βρω την "πεταλουδα" που ερωτευθηκα στον ΥΠΝΟ μου χθες βραδυ...
♥

"...Μην με μαρτυρήσεις!
Και προπαντός να μην του πεις πως μ' εγκατέλειψεν η ελπίδα!
Καθώς κοιτάς τον Ταΰγετο, σημείωσε τα φαράγγια
που πέρασα. Και τις κορφές που πάτησα. Και τα άστρα
που είδα. Πες τους από μένα, πες τους από τα δακρυά μου,
ότι επιμένω ακόμη πως ο κόσμος
είναι όμορφος!"
Νικηφόρος Βρεττάκος
">

Ας πατήσουμε αισιόδοξα στον καινούριο χρόνο,
Κι αν πάλι ξεγελασθούμε
Εμείς δεν θα φταίμε
Η ελπίδα θα φταίει
Όμως εμείς θα έχουμε κάνει ότι μπορούσαμε
Φωνάξαμε από χρόνια δυνατά
Φωνάζουμε τώρα ακόμα πιο δυνατά
Για τον Άνθρωπο που το μόνο όπλο που κρατάει, είναι γεμάτο από ειρήνη, αγάπη, γνώση, δουλειά, φιλία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, γεμάτο από έρωτα για τη ζωή.
Οι έμποροι του θανάτου θα νικηθούν στο τέλος
Ήδη είναι φαντάσματα του Ανθρώπου, καμένα χαρτιά της Ιστορίας, ανα-θρώνουν αριθμούς και συνθήματα, μας κρατάνε επιδεικτικά τα βιβλιάρια των καταθέσεων, φωνασκούν πως κλέβουν τη μπουκιά από το στόμα των παιδιών, αναλώσιμα υλικά ενός αποδομημένου, άφλεβου κόσμου, με πλαστικά υλικά φτιαγμένου. Αυτός ο κόσμος θα γίνει παρανάλωμα του πυρός. Αυτοί οι ίδιοι θα είναι τα προσανάμματα. Είτε πρόκειται για πολιτικούς δράκους με μάσκες ανθρώπων, είτε για ανθρωποειδή τέρατα ινδοξανθιώτικης προέλευσης, είτε για τα κατακόκκινα μαγουλάκια τσάρων με λεπτές φωνούλες σοσιαληστικοβουτηγμένες, είτε για χονδροειδή υπερμεργέθη νούμερα αφρίζοντα για εξουσία, είτε για κολοτουμποειδή αντικείμενα που εζήλωσαν πρωθυπουργικά γραφεία, ντόπια και ξένα ζόμπι, είτε για ναζιζο-αποπλύματα των πολέμων, είτε….
Ο κόσμος αυτός θα πεθάνει.
Ένας άλλος κόσμος θα ανατείλει το χαμόγελο των παιδιών.
Έχουμε χρέος να υπηρετήσουμε τον κόσμο που υπηρετεί τον νου και την καρδιά του Ανθρώπου. Ο υλικός άνθρωπος είναι νεκρός.

.....................

Λαχτάρησα την Pax
Εδώ στη μοναξιά του πλήθους
Την είδα στον ύπνο μου χθες βράδυ
Κουνούσε την Ο υρίτσα της
Παίζαμε χιονοπόλεμο, είμασταν ντυμένοι καλά
Εσύ φορούσες ένα κόκκινο σκουφάκι
Και το χαμόγελο
Κι εγώ με παγωμένα χέρια, απλωμένα στον Ουρανό να ζεσταθούν
Και ήταν ένα τοπίο φωτεινό, ήταν ολόγιομο το φεγγάρι , όλα τ' αστέρια ήταν αναμμένα
Η νύχτα φώτιζε ελπίδα.
Ο λα φωτιζαν τον δρόμο της οδού Ο νείρων.
Δεν έμοιαζε τίποτα με τα γήινα δρώμενα
Ήταν μαγικά αιώνια.





Δε θυμάμαι ομορφότερη νύχτα.
Δε θυμάμαι πιο παράξενη νύχτα.

Πήρα το δάκρυ σου, και το `κανα στιχάκι σε τραγούδι.
Πήρα την πίκρα σου, την έκανα ρεφρέν μιας μουσικής.
Κι έγινε η νύχτα μες στη νύχτα, κατακόκκινο λουλούδι.
Πάνω απ’ την πόλη ένα φεγγάρι, μεθυσμένο από νωρίς.

Για σένα, για σένα.

Δε θυμάμαι ομορφότερη νύχτα.
Δε θυμάμαι πιο παράξενη νύχτα.

Είδα το στίχο μας γραμμένο, με μπογιά πάνω στους τοίχους,
κι όσοι περνούσαν τραγουδούσαν, τη δική μας μουσική.
Και πλημμυρίσαν ξαφνικά, όλα από φωτα κι από ήχους,
κι έγινε η νύχτα μες στη νύχτα, συναυλία και γιορτή.

Για σένα, για σένα.

Δε θυμάμαι ομορφότερη νύχτα.
Δε θυμάμαι πιο παράξενη νύχτα.

Φωτιές, καπνοί, ακόμα μια φορά, η ίδια ιστορία,
κλείσαν οι δρόμοι από παντού, που να κρυφτείς και που να πας.
Αγριεμένες οι φωνές, αγκαλιασμένη χορωδία,
Ελλάς, Ελλάς και τι θα γίνει, πάλι φίλε μου μ’ εμάς.

Για σένα, για σένα, για σένα, για σένα.

Αγριεμένες οι φωνές, αγκαλιασμένη χορωδία,
Ελλάς, Ελλάς και τι θα γίνει, πάλι φίλε μου μ’ εμάς.

Για σέναΜπορεί η Ο μορφιά της Ουτοπίας να είναι η αβεβαιότητα...αλλά
"Εγώ θα κάνω όνειρα κι αληθινα μη γίνουν .. μου φτάνει που προσπάθησα όνειρα να μη μείνουν...."
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, με τις οποιες δυσκολίες,
ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ να ανατρέψουμε τις ουτοπιες μας.
Ν αντέξουμε.
Για χαρη της ΕΛΠΙΔΑΣ που γεννηθηκε..
ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Ναι.

Όταν με πλησίασες, καθισμένος στην άκρη της λίμνης, πετούσα στρογγυλές πέτρες
και χαμογέλαγα με τις μπουρμπουλήθρες.
Μία, δύο..
Μία ,δύο, τρεις
Μία, δύο, τρεις τέσσερις....yesssss
Αιχμηρές πέτρες να πετάς στη λίμνη, μου είπες
Εκεί είναι το θαύμα.
Σφάζουν τα χέρια , ματώνουν το νερό, σου είπα

Άπλωσες τα χέρια σου
Κατακόκκινα.
">

ανειπωτα λογια....
κι αν κυλησε ο χρονος, η ιδια λαχταρα...


">



Τουλάχιστον να μην βρέξει...
Αυτό μόνο, και θα τα καταφέρουμε.
Και ας μην ήταν και χειμώνας, γαμώτο...
Αλλά έτσι είναι, δεν αλλάζει...
Είχα ξαναπεράσει από δω παιδί,
αλλά δεν θυμάμαι πια τον δρόμο.
Αν κάνω λάθος θα μας καταπιούν τα ίδια μας τα βήματα.
Εκεί που θα πηγαίνουμε,θα μικραίνουμε,θα χαθούμε,θα ξεχαστούμε.
Πρώτη φορά η ζωή μου στα χέρια μου.
Σαν ξένο μωρό...
Αλλά δεν υπάρχουν ξένα μωρά.
Πρέπει να το πάρω στα χέρια.
Πώς παίρνεις την ζωή σου στα χέρια σου;
Πώς πραγματώνεται αυτή η ωραία και λεβέντικη φράση των βιβλίων;
Κατ΄αρχήν,από πού την πιάνεις;
Από πού πιάνεται η ζωή; Από τι ξεκινάς;
Άχαρος στα μερεμέτια, ανέπνευστος στις πατέντες,
και αν δεν μου μαγειρέψεις πέθανα!
Με τρελαίνει οτιδήποτε μηχανικό δεν καταλαβαίνω,
παραλύω όταν χαλάνε μηχανήματα που δεν κατέχω την λογική τους,
που εξαρτώμαι από τους εξειδικευμένους,
χαμένος στην έρημο,ένας χρήστης.
Αυτό.
Ένας σκέτος χρήστης.
Νύχτα,με κομμένο το ρεύμα παντού και έναν φακό στο στόμα,
πρέπει να βρω κάπου να κοιμηθούμε απόψε.
Στα χέρια μου κρατάω ανθρώπους πια,
δεν με παίρνει να τα έχω στις τσέπες και να κατεβαίνω τον δρόμο σφυρίζοντας,
γκόμενος και άνετος.
Υπάρχουν μάτια που με κοιτάζουν,κόκκινα,
έτοιμα για κλάματα, νυσταγμένα.
Πώς διάολο βρίσκεις τον δρόμο;
Κάποιος σοφός μου είχε πει κάποτε,
πως πρέπει οπωσδήποτε στο τέλος να έχεις να πεις μια ιστορία.
Τουλάχιστον αυτό,μια ιστορία.
Μαντάρω τα ρούχα μου,ρελιάζω τις λέξεις,
πρέπει από κάπου να το πιάσω.
Από χρήστης,δημιουργός.
Από συνδρομητής,Θεός.
Δεν ξέρω ούτε τι ώρα είναι.
Πόση ώρα έχει πού έχει νυχτώσει και πόσο κρατάει η νύχτα εδώ.
Αν κοντεύει να ξημερώσει,
μπορεί και να αντέξουμε.
Αλλά δεν μπορώ να ελπίζω σε αυτό.
Πρέπει άμεσα να βρω κάπου να κοιμηθούμε απόψε.
Ναι,αυτό πρώτα από όλα.
Μπορεί να είμαστε τυχεροί.
Κάποιοι έφυγαν και άφησαν τα σπίτια τους ανοιχτά και τα ψυγεία στην πρίζα.
Δεν ξέρω και πόση μπαταρία έχει ακόμη ο φακός.
"Αν με αγκαλιάσεις πολύ σφιχτά,θα βγάλει φως ο λαιμός μου" της λέω.
Το κάνει!
Με τα παιχνίδια γίνεται...
Θα νομίζει πως έχω χαλάσει.
Πρέπει να σκεφτώ. Χωρίς να σταματήσω να αισθάνομαι.
Αλλά επείγει ένα μέρος να βγει η νύχτα.
Σαν ιερή αποστολή,να μας παραδώσω στο μέλλον.
Άθικτους.
Το πρωί θα βρούμε κι άλλους.
Θα έρχονται από τον ορίζοντα,τις πόλεις,τη θάλασσα...
Θα πλησιάσουμε,θα αρχίσουμε πάλι.Να μία φωτεινή σκέψη!
Οι άλλοι. Οι "σαν κι εμάς".
Σαν αγουροξυπνημένα κουτάβια,με πρησμένα μάτια,
έχοντας νικήσει το πιο δύσκολο βράδυ της ζωής μας,
θα κηδέψουμε τις απώλειες, θα πούμε μόνο ένα "πάμε;"
και θα πάμε...





">

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές ...

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές και ο κλοιός στενεύει ο νούς μας είναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει!!

Το τελευταίο γραμμα του Τσε προς τα παιδιά του

"“Αγαπημένα μου Αλειντίτα, Καμίλο, Σέλια και Ερνέστο,
Αν μια μέρα χρειαστεί να διαβάσετε τούτο το γράμμα, θα πει πώς πια δεν είμαι ανάμεσά σας.
Σχεδόν δε θα με θυμάστε πια και τα πιο μικρά θα μ’ έχουν ξεχάσει.
Ο πατέρας σας ήταν ένας άνθρωπος που έπραττε όπως σκεφτόταν , και που ήταν σίγουρα πιστός στις πεποιθήσεις του.
Να μεγαλώσετε σαν καλοί επαναστάτες.
Να μελετάτε πολύ για να μπορέσετε να κυριαρχήσετε στη φύση. Να θυμάστε πώς είναι η Επανάσταση που είναι σημαντική και ότι ο καθένας μας, από μόνος του, δεν αξίζει τίποτα.
Να ‘στε κυρίως ικανά να αισθάνεστε, όσο πιο βαθιά μπορείτε, κάθε αδικία που γίνεται απέναντι σ’ οποιονδήποτε σ’ οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Είναι το πιο ωραίο χάρισμα ενός επαναστάτη.
Πάντα παιδιά μου, θα ελπίζω να σας ξαναδώ. Ένα μεγάλο και δυνατό φιλί απ’ τον Μπαμπά.”

"Οι δικτατορίες προωθούν την καταπίεση, οι δικτατορίες προωθούν τη δουλοπρέπεια, οι δικτατορίες προωθούν τη βαναυσότητα· πιο αποτρόπαιο είναι το γεγονός ότι προωθούν την ηλιθιότητα."
ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ.



Kοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης (ΚΙΑ)




Λιγότερος εγωισμός, περισσότερο "μαζί".



سال جدید 2013 میلادی را به شما دوستان تبریک و تهنیت میگم. سال خوش وسلامتی برای همگی آرزو دارم. شاد و سر فراز باشید

Have a Happy New Year and a great 2013!!! Lets change this world!

Καλή χρονιά!! Αντίσταση, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη! Δύναμη για να πάρουμε πίσω τις ζωές μας

Κάθομαι και σκέφτομαι το κόσμο μας 1 Γεναρη του 2013.....................