είμαι η Ρένα και....

Ηθοποιός σημαίνει φως.
(και ο ποιητης και ο ζωγραφος , και ο καθε καλλιτεχνης και ο καθε ανθρωπος)

Είναι καημός πολύ πικρός
( που δεν βγαινετε εξω να φανερωθειτε)

και στεναγμός πολύ μικρός.
(ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ που δεν πιανομαστε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να διωξουμε τη ΧΟΥΝΤΑ)

Μίλησε, κλαις;
(ΜΙΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ , μην κλαις, τι φοβασαι? φωναξε, βρισε, δηλωσε οτι θα καταμαυρισεις την Κυριακη την αλητεια που εχει ΟΝΟΜΑ και τους φασιστες)

Όχι δε λες.
(Γιατι????????????? δεν καταλαβαινεις οτι τα περιθωρια στενεψαν?)

Μήπως πεινάς;
(και πουσαι ακομα...)

Και τι να φας!
(θα φυγεις αναγκαστικα για μεταναστης..)

Όλο γυρνάς,πες μου πού πας;
(πορτα πορτα ? Καλα κανεις τοτε. Και τι τους λες? Πως τωρα ξερουμε την ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥΣ!! Πως ειναι γελοιοι που υποτιμουν τη νοημοσυνη μας!! Πως πιο κατω δεν υπαρχει!! Πως δεν μας ρωτησαν, που  καναν το φοβεροτερο εγκλημα και δολοφονησαν εναν λαο ολοκληρο,παραμενοντας  οχι μονο ατιμωρητοι αλλα εχουν και το θρασος να ζητουν ακομα τη ψηφο ενος φοβισμενου ακομα κοσμου!!!
Πως θα σηκωσουμε ΨΗΛΑ το κεφαλι την ΚΥΡΙΑΚΗ και δεν θα κανουμε ουτε ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!!!ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙΣ!!!!!!)


Σ' αναζητώ στο χώρο αυτό,
(και θελω να γινεις επιτελους ξεκαθαρος χωρις τσιτατα, να καταθεσεις τη θεση σου στο ντουβαρακι σου να ξερω, πώς σκατα βγαινουν και απο ποιους, αυτοι οι αλητες)

γιατί είμ' εγώ πολύ μικρός
και θλιβερός ηθοποιός.
( ηθοποιος δεν ειμαι, θλιβερος εγινα...)

Θα παίξεις μια, θα παίξω δυο.
(χιλιες δυο φορες θα παιξω , οχι σκακι, απ αυτο δεν ξερω μα με το αλογακι μου το ξυλινο, το γκεω βαγκεω και στο κρυφτο εγω να τα φυλαω και ΣΥ να βγεις και να ΜΙΛΗΣΕΙΣ)

Θα κλάψεις μια, θα κλάψω δυο.
(MAZI  θα κλαψουμε kαι να ΞΑΝΑΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ...
μ ακους...?)

Σαν καλαμιά θα σ'αρνηθώ,
(ναι, θα σ αρνηθω αν τους ξαναψηφισεις , τερμα η επιεικια)

θα σκεπαστώ, θα τυλιχτώ
μ' άσπρο πανί κι ένα πουλί,
άσπρο πουλί που θα καλεί τ' άλλο πουλί,
το μαύρο πουλί.
(ε ναι, εμενα οι φιλοι μου ειναι μαυρα πουλια, μη κοιτας που ειμαι καλος ανθρωπος και μεταμορφωνομαι σε ασπρο μπας και επιτελους καταλαβεις τα αυτονοηταααααα , δεν το παιζω ξυπνια, σου ειπα δεν ειμαι ηθοποιος , ενθαρρυνση δινω..)

Παρηγοριά στη λυγαριά, υπομονή!
Αχ πώς πονεί!
(ΑΥΤΟ που με πονει ειναι που προτενε ο Αλεξης στο ΚΚΕ ΔΗΜΑΡ ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μια ΕΝΟΤΗΤΑ της αριστερας χωρις ανταλλαγμα εδρων και αυτοι δεν θελησαν)

Κι ύστερα λες για δυο τρελές
(τη Βενιζελοσαμαρουλα, δυο σε μια)

που μ' αγαπούν γιατί σιωπούν,
(Σιωπουν για τα εγκληματα τους, γιατι στ αρχιδια τους ΕΣΥ
κεινο που θελουν ειναι να σε εξαθλιωσουν κατακλεβοντας ΣΕ και να τα δινουν στις τραπεζες...χρησιμοποιωντας το κωλομεσον που λεγεται τιβι)

γιατί σιωπούν......
(ακομα δεν το καταλαβες? ΜΙΛΑ ΕΣΥ και θαφτους , μη τους φοβασαι τωρα που αυτους τους εχει πιασει ΤΡΟΜΟΣ. Περιπτερα τους δεν υπαρχουν πουθενα , τοχεις για λιγο???)


Έλα στο φως, παίζω θα δεις.
(Δεν παιζω καθολου , στ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ...)

Είμαι σοφός μην απορείς,
(ουτε σοφη ειμαι, απορω που απορεις, γιατι κανω αυτη την αναρτηση)

έλα στο φως, παίζω θα δεις.
(δεν παιζω καθολου! Βγες και φωναξε σε ΟΛΟΥΣ ,
ΕΣΥ τι θα κανεις. Δωσε το παραδειγμα σου με την πραξη σου, οχι για προβολη παραστασης μα για να καουμε ολοι μαζι και απο τις σταχτες να ξαναγεννηθουμε ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ)

Ηθοποιός, ό,τι κι αν πεις
είναι καημός πολύ πικρός
και στεναγμός πολύ βαθύς.
(Ναι ειναι...γιαυτο πετα τη ΜΑΣΚΑ και βαλε το λιθαρακι σου να χτισουμε κεινο τον κοσμο που Ονειρευτηκαμε αν τον ονειρευτηκες ποτε...)

Ηθοποιός, είτε μωρός, είτε σοφός
είμαι κι εγώ, καθώς κι εσύ είσαι παιδί,
που καρτερεί κάτι να δει.
(Κατα βαθος ΜΕ ΝΟΙΩΘΕΙΣ το ξερω...)

Πιες το κρασί, στάλα χρυσή
( και για μια φορα στη ζωη σου , πες την αληθεια , αφου την ξερεις, ΦΩΝΑΞΕ ΤΗΝ!!!!!!!!!)

απ' τη ψυχή ΜΟΥ, ως την ψυχή ΣΟΥ ...
ΔΕΝ ΜΑΣ ΡΩΤΗΣΑΝ...
ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΥΣ
....ειμαι η Ρενα και δεν ειμαι Μαλακας ....για ολους που μιλουν γενικως και αοριστως.

http://youtu.be/wuwuVJ4zO00

πώς το κάνεις??????????????????

Μέσα από Σένα υπήρξα
Τα φωτεινά σου χρώματα με ύφαναν
Σε όλη μου τη ζωή
Μονοπάτια έγιναν λεωφόροι
Ρυάκια έγιναν ποτάμια
Απέραντες θάλασσες τα ταξίδια
Συ ένωσες το γαλάζιο
Συ έφερες την Άνοιξη
Συ μίλησες με τα πουλιά
Συ έστρωσες το τραπέζι της γης
Συ ψιθύρισες την Ειρήνη
Συ πολέμησες τον πόλεμο
Συ σήκωσες τρικυμίες στην αδικία των καιρών
Συ γαλήνεψες τα κύματα των επιθυμιών
Συ ζωγράφισες κόκκινο τον τοίχο
Συ πότιζες ένα σπόρο στη γλάστρα να φυτρώσει
Εγώ ήμουν ο σπόρος
Φύτρωσα
Και με μεγάλωσες με όλη την τρυφερότητα του σύμπαντος
Μέσα από ΣΕΝΑ ένοιωσα Άνθρωπος
Μη φοβάσαι το θάνατο, την μη αθανασία να τρομάζεις μου χαμογέλασες!


ΜΙΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

Πώς το κάνεις,πώς το κάνεις κι εδώ μένω
άλλο απ'τα μάτια σου δεν έχω πιό δικά μου
μα ούτε άλλο από το βλέμμα σου πιό ξένο
πόσα ζητάς για να φωνάξεις τ'όνομά μου

Να με κοιτάς σα να με θέλεις
και να με παίξεις όπως ξέρεις

Ξέρεις τί θέλω να σου πω
κάτι που μάλλον θα γελάσεις
άμα δε μάθεις να χα'ι'δεύεις τις πληγές
δε θα σου φτάσει όλη η ζωή σου για να κλαις

Να με κοιτάς σα να με θέλεις
και να με παίξεις όπως ξέρεις

Σε βλέπω μόνη,λέω δεν είναι στα καλά της
ποιοί σε παράτησαν και θέλεις να τους δείξεις
Μια πεταλούδα που δαγκώνει τα φτερά της
σε πλησιάζω και πεθαίνω να μ'αγγίξεις

Μα η εικόνα σου παγώνει
μετά σε βλέπω πάλι μόνη



Ξέρεις τί θέλω να σου πω
κάτι που μάλλον θα γελάσεις
άμα δε μάθεις να χα'ι'δεύεις τις πληγές
δε θα σου φτάσει όλη η ζωή σου για να κλαις

Πώς το κάνεις,πώς το κάνεις κι εδώ μένω

ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ΣΤΙΧΟΙ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

"ο μεγαλος θυμος" ....

ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ, χρονια καλα ...ας παρουμε το φως απο τα λαθη των παλιων και της ιστοριας για να μη χρεωθει η ιστορια και μεις αλλο ενα σκοταδι...
(Αχ ρε Μανωλη ...λεβεντης εισαι μωρε! Αχ αχ αχ ....τί να μη λεω αχ βρε Μανωλη που λεει και ο Ζερβουδακης? Ποσο απλα και λογικα μιλας .... Μα, μιλαει ο καημενος ο Αλεξης διπλα σου και λενε οι
Αθηναιοι: Δεν γουσταρουμε κομματα να καουν ΟΛΟΙ οσοι ηταν στη Βουλη , λες και οι ΠΡΟΔΟΤΕΣ δεν εχουν ονομα.... Μα μιλαει ο Αλεξης για ενιαο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και λενε στην επαρχια: παλι θα ψηφισουμε ΜΠΑΤΣΟΚ και ΣΑΜΑΡΑΚΙΑ..τί, ναρθουν τα κουμουνια να μας παρουν τις περιουσιες μας, το βιος μας? δραχμη δραχμουλα θελουμε και εμεις που εχουμε τα χωραφακια μας, δεν θα την πατησουμε (!!!!) αλι και τρισαλη σε σας τους μαμοθρευτους τους Αθηναιους!
Καθεται και τρωγεται ο κοσμος, μεσα- εξω απο την Ευρωπη, οχι μεσα, οχι εξω, δεν θελω κομματα, ας φτιαξω το δικο μου, ελα στην ομαδα μου, ασε ολοι ειναι ηλιθιοι, ειμαστε 10 γυρω απο ενα τραπεζι ελα να βγαλουμε καινουργιο μανιφεστο να γινουμε πολλοι, κι αλλη ομαδα κι αλλο κομμα, κι αλλα κομματια , κι αλλα κι αλλα ....το κκε οχι μονο δεν θελει ενοτητα αλλα δαχτυλοδειχνει τα συντροφια....που δεν ειναι στο δικο τους χωρο... ,καμποσοι νεοι θα πανε για λευκο και δεν φταινε αυτοι που ειναι απολιτικοι.. αλλα φταινε...
Ξερεις μεχρι που φθανουν τα αυτια μου Μανωλη ? Λαγανες γιναν πασχαλιατικα και ταξιδεψαν στο νησι μας...και ολο μικραινουν εδω μεσα στην πρωτευουσα...αχ Μανωλη χιλια αχ, ασε με να λεω...http://youtu.be/PQ7kYLc80q0)


εδω Ο Μανωλης Γλεζος...http://youtu.be/5BJmvZc1GCA

Κ.Τ.Ε.Κ.
Ίσως την ημέρα των εκλογων

Ούτε οι εκλογές θα λύσουν τον γόρδιο δεσμό. Αλλά θα ταράξουν τη βαλτωμένη λίμνη. Ίσως και να την
μεταμορφώσουν σε ποτάμι.
Σε μια κατεχόμενη από λογής συμφέροντα χώρα, δεν μπορεί να έχουμε δημοκρατικές εκλογές. Με τη βία των ''όπλων’’ και χωρίς αυτόνομη σκέψη των πολιτών, το μαγείρεμα είναι πικρό φαί.
Αρκεί μόνο να σκεφτούμε ότι το πρώτο κόμμα θα πάρει 50 έδρες, δωράκι της τρόικα! Μη γελάτε, τζάμπα στήνουν κώλο ο Βαγγέλης, ο Αντώνης και οι συν αυτών υπηρέτες.
Χοντρός ο Βαγγέλης ακούνητος, μανιοεξουσιαστής από φοιτητής, ξέρει καλά την τέχνη του δούναι και λαβείν. Ο Αντώνης στριφογυρνάει από δω κι από κει, μια τον θέλει μνημονιακό, μια αντιμνημονιακό, τον πονάει, αλλά μπροστά στη γλύκα της εξουσίας στήνεται. Μετά από τις εκλογές θα τους δούμε να πηδιούνται και δημόσια.
Αν καταφέρουν με την πουστιά τους, τι άλλο είναι η το δωράκι στο πρώτο κόμμα, να κάνουν συνεύρεση!
Γιατί να θέλουν αντιπροσωπευτική δημοκρατία εξ άλλου, διαταγές εκτελούν, τους φτάνει να είναι μαριονέτες, την δουλειά που τους ανέθεσαν οι αφέντες τους την έκαναν μια χαρά. Σαράντα χρόνια αλλαξοκολιάζονται , παραδίνοντας ο ένας στον άλλο καμένη γη. Στο ίδιο έργο θεατές εμείς, γελαστοί και γελασμένοι Μητροπάνε.
Είναι ανέκδοτο να μας λένε οι τροικανοί και οι πράκτορές τους εδώ, για προτάσεις. Και κορδώνονται για υπευθυνότητα, ίσως επειδή βλέπουν τα μπούτια ο ένας του άλλου, στα πρόσωπα ποτέ δεν κοιτάνε, με τι μάτια;
Κύριοι και κυρίες, φτου στη ευγένεια μου, γαμώ το σαβουάρ βιβρ του Ζαμπούνη που διαβάσατε, τα πράγματα είναι απλά.
Πείτε τους να παν να γαμηθούν αυτοί. Αλλά κόβει η πουτάνα το γαμήσι.
Είπαμε και ξαναλέμε. Δολοφονείτε κάθε μέρα ανθρώπους. Η Ελλάδα αποδεκατίζεται. Η μισή χώρα είναι άρρωστη και καρτεράει το θάνατο.
Οι νέοι φεύγουν όπως όπως, οι γυναικολόγοι μόνο εκτρώσεις κάνουν, τα γερόντια , αυτά τα περήφανα γηρατειά που λέγατε κάποτε , θυμάσαι Βαγγελάκη απ’ τα γεννοφάσκια είσαι πρασινοβαμμένος, τι θα απομείνει;
Καλά ρε Βαγγέλη εσύ μπορείς να ζήσεις με 400 ευρώ το μήνα. Δεν τοχεις νοιώσει φιλαράκο, ας είναι καλά ο πεθερός και τα τρία εκατομμυριάκια στην μπάνκα. Γι΄αυτό σαν της μαιμούς τον κώλο χοροπηδάς στα σαλόνια των οικονομικών κολοσσών.
Αν ήσασταν στοιχειωδώς σοβαροί, θα σας μιλούσα σοβαρά, ρίξατε και τον Άκη στη φυλακή, άντε και πόσους ψήφους θα πάρετε παραπάνω; Τα έχουν δει όλα τα μάτια μας, αύριο μπορεί να δούμε και σένα, πλάκα έχει να σε βάλει ο Άκης.
Αλλά τι κάθομαι και σου γράφω, εσείς έχετε φυλακίσει όλη την Ελλάδα, γορίλας σε κλουβί θα είσαι, έτσι σε λέει η μικρή Ελένη..
Πλάκα , πλάκα , όλο στην πλάκα το ρίχνετε κάθε βράδυ στα κανάλια για το σόου το προεκλογικό και κολουτούμπες κάνετε..
Αλλά θα μιλήσουμε και σοβαρά. Ίσως την ημέρα των εκλογών.

......

"Μέσα από Σένα υπήρξα
Τα φωτεινά σου χρώματα με ύφαναν
Σε όλη μου τη ζωή
Μονοπάτια έγιναν λεωφόροι
Ρυάκια έγιναν ποτάμια
Απέραντες θάλασσες τα ταξίδια
Συ ένωσες το γαλάζιο
Συ έφερες την Άνοιξη
Συ μίλησες με τα πουλιά
Συ έστρωσες το τραπέζι της γης
Συ ψιθύρισες την Ειρήνη
Συ πολέμησες τον πόλεμο
Συ σήκωσες τρικυμίες στην αδικία των καιρών
Συ γαλήνεψες τα κύματα των επιθυμιών
Συ ζωγράφισες κόκκινο τον τοίχο
Συ πότιζες ένα σπόρο στη γλάστρα να φυτρώσει
Εγώ ήμουν ο σπόρος
Φύτρωσα
Και με μεγάλωσες με όλη την τρυφερότητα του σύμπαντος
Μέσα από ΣΕΝΑ ένοιωσα Άνθρωπος
Μη φοβάσαι το θάνατο, την μη αθανασία να τρομάζεις μου χαμογέλασες!"

16 τ' Απρίλη 2012

απο τον κήπο μου..

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή

η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας
">

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις ,πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

(από Το Παράπονο, Οδ. Ελύτης)

Ω γλυκύ μου Έαρ!

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ


Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 24

Αντίς για Ονειρο

ΠΕΝΘΙΜΟΣ ΠΡΑΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ μες στο λιβάνι
αναθρώσκουν παλαιές Μητέρες ορθές σαν κηροπήγια
τυφεκιοφόροι νεοσύλλεκτοι σε ανάπαυση
μικρά σκάμματα ορθογώνια, ραντιστήρια, νάρκισσοι.

Σαν να 'μαι, λέει, ο θάνατος ο ίδιος άλλ'
ακόμη νέος αγένειος που μόλις ξεκινά
κι ακούει πρώτη φορά μέσα στο θάμβος των κεριών
το «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν».

Ω γλυκύ μου Έαρ!
Τούτος ο μακρύς δρόμος της σταύρωσης οδηγεί στην Ανάσταση.
Μικρός από περιέργεια ανασήκωνα τις πέτρες, να ανακαλύψω τα κρυμμένα μυστικά τους. Ξεφύλλιζα τις σελίδες των βιβλίων, να συναντήσω τη συνέχεια του κόσμου. Ανέβαινα στην κορυφή του βουνού και αγνάντευα τον δρόμο που άφηνα πίσω.
Η άλλη πλευρά, ήταν η έκπληξη, στα παιδικά μας μάτια.
Στέκεσαι για μια στιγμή. Κοιτάς πίσω, κοιτάς μπροστά.
Σηκώνεις τα χέρια και τα μάτια στον Ουρανό και φωνάζεις δυνατά.
Είμαι ζωντανός, ένα πλάσμα ασήμαντο μες την απεραντοσύνη σου.
Σ΄ ευχαριστώ που γεννήθηκα, από μια απειροελάχιστη λεπτομέρεια.
Για τούτο το ταξίδι, για τούτο το πέταγμα!

Καλή μας Ανάσταση!http://youtu.be/PQ7kYLc80q0

τραβώντας για το θάνατο.....

Φαντάσματα κουρέλια

Έκανα μια πρωινή βόλτα στα αμπάρια του φεις.
Οργή και αγανάκτηση παντού. Έξω η κατάθλιψη κόβει βόλτες.
Αυτή η Άνοιξη μαραίνεται πριν γεννηθεί.
Οι αράχνες απ' το χρονοντούλαπο πυροβολούν το κενό.
Οι ένοχοι φωνασκούν. Μπρούμυτα όλοι. Επιτάσσουν ασκήσεις γυμναστικής. Χέρια και πόδια δεμένα. Πρόταση , έκταση, ανάταση, κάτω.
Κάτω τα όνειρα
Κάτω η παραγωγή
Κάτω η σκέψη
Κάτω ο έρωτας
Πάνω ο θάνατος
Πάνω το κόμμα
Ζήτω οι εκλογές
Αποφασίζει ο λαός
Ο λαός δεν αποφασίζει
Περιμένει
Κουνά μαντήλια στα λιμάνια και στα αεροδρόμια
Αποχαιρετά τα παιδιά του
Κλαίει η ψυχή του
Ο άνεργος αυτοκτονεί
Ο πατέρας ντρέπεται τη ζωή του
Η μάνα κάνει κουράγιο
Οι αρχηγοί είναι αισιόδοξοι για το μέλλον της χώρας
Θα κάνουμε θυσίες λένε
Ο απολογισμός θα γίνει μετά από μισό αιώνα
Οι νεκροί του πολέμου θα περιποιηθούν τιμές πεσόντων
Πρώτος παγκόσμιος πόλεμος
Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος
Τρίτος παγκόσμιος πόλεμος
Είμαστε στην πρώτη γραμμή του πυρός
Οι πρώτοι νεκροί εδώ και χρόνια φωνάζουν απ’ τους τάφους
Σταματήστε τον πόλεμο
Αφήσαμε πίσω τα παιδιά μας
Οι τραπεζίτες πυροβολούν ανελέητα
Ο αρχηγός τους ελέγχει τα πάντα στη χώρα
Σκοτώνει, όνειρα ιδέες, ιδανικά
Φαντάσματα κουρέλια

Χθες πέταξα την τηλεόραση απ’ το μπαλκόνι στην άσφαλτο
Γέμισε γυαλιά, ένας οδηγός διαμαρτυρήθηκε έντονα
Του έδωσα δίκιο, μόλις είχε αγοράσει καινούριο αυτοκίνητο
Όλοι διαμαρτύρονται
Ζήλωσε κι αυτός
Ποτέ άλλοτε δεν είχε υψώσει τη φωνή του.

 (Κ.Ε.)