έχε το νου σου στο παιδί..




Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2012

Ιωακείμ Παπαχρόνης, Καζαμίας 2013

Ιωακείμ Παπαχρόνης





Καζαμίας 2013

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ
-Δυστυχώς, δεν επήλθε το τέλος του κόσμου και πρέπει μόνοι μας να βγάλουμε τα φίδια μας από το λάκκο που σκάψαμε και πέσαμε μέσα.
-Τα νεύρα των Ελλήνων είναι στην τσίτα. Πολλοί αποφορτίζονται σπάζοντας στο ξύλο χιονάνθρωπους, φαντασιωνόμενοι ότι βάλλουν κατά πολιτικών.
-Η ελληνική κοινωνία σοκάρεται!! Κατά την ευλογία των υδάτων τραυματίζεται στο σταυρό ο Απόστολος Γκλέτσος από το σταυρό του παπά που τον σημάδευσε για να τον διευκολύνει στην ανάσυρση…
-Αναδιάρθρωση του ελληνικού δημοσίου. Κλείνει η εταιρία διαχείρισης αλυκών. Τα στελέχη της αρνούνται να μεταταχθούν, ισχυριζόμενοι ότι δεν ολοκλήρωσαν το έργο τους που απαιτούσε αναμονή επί χρόνια να εξατμιστεί το νερό για να μαζέψουν το αλάτι.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ
-Αποφυλακίζεται ο Άκης και αμετανόητος κλέβει ως και τις εντυπώσεις. Σαλεμένος από τη στέρηση σούσι, δηλώνει: 29 κατασκευαστές πλυντηρίων χρημάτων συνιστούνε offshore. Βγάζει όλους τους λεκέδες από το ποινικό τους μητρώο…
-Η κοιλιά του Πάγκαλου κηρύσσεται ανεξάρτητη εκλογική περιφέρεια.
-Γιορτή των ερωτευμένων. Τα μανάβικα κάνουν χρυσές δουλειές πουλώντας ανθοδέσμες λαχανικών.
-29 Φεβρουαρίου: Ανακοινώνονται προσλήψεις.

ΜΑΡΤΙΟΣ
Εξηκοστή όγδοη κρίσιμη εβδομάδα για την Ελλάδα.
-Ο Στουρνάρας κερδίζει επάξια το προσωνύμιο «γκρούπι» , δηλαδή άτομο που συνοδεύει τα γκρουπ στις εμφανίσεις τους και ικανοποιεί κάθε τους απαίτηση .
-Ο Σαμαράς αφήνει τα ίχνη του στη συνάντηση κορυφής: πατάει σκυλόσκατα έξω από το ευρωκοινοβούλιο και τα σκορπίζει παντού.
Προσπαθεί να επικοινωνήσει με το θεό, αλλά η υπόσταση του θεού που ασχολείται με τη χώρα απουσιάζει και του απαντά τηλεφωνητής πως όλες οι προσευχές είναι μάταιες για τους έλληνες.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ
-Οι γερμανοί ξανάρχονται και πέφτει χρήμα στην αγορά. Γερμανικά αεροπλάνα ρίχνουν πεντάευρα με τυπωμένο πάνω τους το μήνυμα «παραδοθείτε».
Η Μέρκελ, καλού κακού, κλαίει μη τύχει και ρωτήσουν. Δηλώνει πως τα ζώα του τσίρκου αγαπάνε το θηριοδαμαστή τους γιατί χωρίς αυτόν θα ήταν αναγκασμένα να αναζητήσουν τροφή στη ζούγκλα της οικονομίας.
Με τις γερμανικές εισροές, η κυβέρνηση προωθεί τις επενδύσεις.
Μοιράζει 10000 κινέζικες εσωτερικές επενδύσεις μπουφάν για το κρύο.

ΜΑΪΟΣ
-Εις ένδειξη τιμής, η κυβέρνηση αποφασίζει τη δημιουργία γιγαντιαίας σκαλιστής προτομής της Μέρκελ πάνω στον ιερό βράχο της Ακρόπολης.
Τεράστια πλήθη αγανακτισμένων συγκεντρώνονται διαμαρτυρόμενοι πως η φάτσα της τους ενοχλεί ενώ πίνουν τον καφέ τους στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου.
-Γιουροβίζιον: την Ελλάδα εκπροσωπεί τρόικα του Eurogroup με διασκευή του πάλαι ποτέ ύμνου του ελληνισμού «its the final countdown» του γκρουπ Europe, στέλνοντας ακόμα ένα εκβιαστικό μήνυμα στον Ελληνικό λαό για την κρισιμότητα της ελληνικής κατάστασης

ΙΟΥΝΙΟΣ
-Έντονη φημολογία ότι μας ψεκάζουν με το υγρό υποβοήθησης βιασμού GHB, που προκαλεί ύπνωση, αναστολή των αμυνών και αμνησία στα θύματα.
Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει πως οι βουλευτές μας έχουν καταληφθεί από παρά τη φύσει δυνάμεις και μετατράπηκαν σε κούφια κουκούλια φιλοδοξιών πλεγμένα σε έναν ενδοσκελετό ναρκισσιστικών επιθυμιών.
-Πανελλήνιες εξετάσεις: η τρόικα βάζει ως θέμα έκθεσης την ετήσια έκθεση της και βαθμολογεί τους πάντες κάτω από τη βάση.
Καζαμίας 2013
ΙΟΥΛΙΟΣ:
-Ο Μιχαλο-λάκκος προτείνει το μαρκάρισμα όλων των καθαρόαιμων ακολούθων του ποιμνίου του με ανεξάλειπτη κτηνιατρική σφραγίδα «μοσχάρια ελληνικής προέλευσης-προστατευόμενο είδος ».
-Προτείνεται να τεθεί εκτός νόμου η ΧΑ ως περιοδεύον τσίρκο με ζώα.
-Ο Βενιζέλος πραγματοποιεί το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ στο ολυμπιακό στάδιο, και απευθύνεται στο πολυπληθές κοινό ως support ολιγομελές group που ανοίγει τη συναυλία των Rolling Stones.
-Η Ελλάδα εκβιάζεται: ή θα της κοστίσει το κούρεμα των ομολόγων της 10 δις ευρώ ή θα κοστίζει το απλό κούρεμα σε μπαρμπέρη 10 δις δραχμές.
-Τα μαγαζιά παραμένουν ανοικτά όλες τις Κυριακές, δίχως να παρατηρείται αυξημένη κίνηση γιατί εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων είναι υποχρεωμένοι να παρουσιάζονται, διωκόμενοι λόγω χρεών, στα αστυνομικά τμήματα κάθε Κυριακή

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
-Διακοπές γιοκ. Οι έλληνες έχουν πλέον καταθέσεις μονάχα σε τράπεζες σπέρματος, όπου αφήνουν τους καρπούς των προσπαθειών τους με αντάλλαγμα ένα εικοσάευρο. Μετρητά στην Ελλάδα έχουν μόνο οι παραχαράκτες.
-Η Μύκονος γεμίζει από Αλβανούς gay και Ρώσους μαφιόζους.
-Θαύμα στις 15 του μήνα! Δάκρυσε η εικόνα του Κουβέλη για το δράμα των Ελλήνων. (αν και πολλοί το αποδίδουν σε στημένο παιχνίδι.
-Καμία πυρκαγιά στη χώρα. Οι πρώην εμπρηστές αναμένουν, ως παράνομοι πια υλοτόμοι, τον επερχόμενο άγριο χειμώνα.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
-Στη ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός ανακοινώνει το κυβερνητικό πλάνο της πώλησης των φυκιών του Θερμαϊκού για μεταξωτές κορδέλες…
-Ξανά λάθος υπολογισμοί στο σκάψιμο του τούνελ. Βγήκαμε σε άλλη πτέρυγα της φυλακής μας.
-Η Ελλάδα υποβαθμίζεται από τον οίκο αξιολόγησης «Standard , you are pours» αλλά αναβαθμίζεται από τον οίκο ανοχής «Goldmen who suck» σε ΑΑ οίκο ανοχής παρανομιών πλουσίων.
-Παίρνονται άλλα μέτρα για τους πολλούς κι άλλα σταθμά για τους πλούσιους. - -Έκτακτη εισφορά στην κάθε μας μέρα. Θα καταβάλουμε τίμημα για το δικαίωμα μας να τη ζούμε

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
-Τα οπωροκηπευτικά στη λαϊκή είναι πιο απρόσιτα και πιο ακριβά κι από πίνακες νεκρής φύσης με φρούτα.
-Έρευνες κατέδειξαν τις αυξημένες ποσότητες αέρα κοπανιστού στο υπέδαφος των Ελλήνων.
-Το μέτρο της υπερφορολόγησης του φυσικού αερίου δεν αποδίδει και γι αυτό η κυβέρνηση εφαρμόζει το ισοδύναμο μέτρο της φορολόγησης των αεριών που παράγουμε ,σε υπερβολικές ποσότητες πλέον λόγω συχνής φασολάδας. Θα τοποθετηθούν μετρητές μεθανίου σε κάθε σπίτι. Σκέψεις και για φορολόγηση του αέρα που αναπνέουμε, προκαλούν σάλο και το υπουργείο κάνει πίσω.
-Αύξηση στις πωλήσεις μετατροπέων σκατών σε παξιμάδι και σε Pellet.
-Πρωτοφανής αύξηση στις εξαγωγές χρυσών δοντιών
-Σάλος από την αποκάλυψη πως βουλευτές, για να συμπληρώσουν το εισόδημα τους, αξιοποιώντας την εμπειρία τους, γυρίζουν τσόντες στην Sirina . Χαρακτηριστικοί τίτλοι : «όλη η Αθήνα σε τεντωμένο καβ@ί», σκοπίμως επιλεγμένος για να υποδηλώσει και τον κοινωνικό τους προβληματισμό για τους συμπολίτες τους που βαδίζουν σε τεντωμένο σχοινί με βασικό πρωταγωνιστή γνωστό άνθρωπο των γαμάτων και τεκνών , και « Οι λευκοί γα@άνε και δέρνουν» , ρεαλιστικό βίαιο πορνό με πρωταγωνιστές τους νέους γκουσγκούνηδες της πολιτικής, κασσιδιάρηδες κι ερωτιάρηδες

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ
-Η θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος μοιάζει με τη θεμελίωση του γιοφυριού της Άρτας. Πρέπει να κτίσεις και τη ζωή σου για να το καταφέρεις
-Η κυβέρνηση χορογραφεί εν χορδαίς και οργάνοις το σύγχρονο χορό του Ζαλόγγου, την «τελική λύση» για το ασφαλιστικό. Προβλέπεται η προώθηση της εθελουσίας εξόδου από τη ζωή ενός εκατομμυρίου ηλικιωμένων με τις ευλογίες του συστήματος και τη χορήγηση επιδόματος ευθανασίας.
-Χαρμόσυνο μήνυμα εν όψει εορτών ! Η Σωτηρία για την Ελλάδα έρχεται εξ ουρανού! Μετεωρίτης πλούσιος σε σπάνια μέταλλα αναμένεται να χτυπήσει τη χώρα μας . Η αξία των κοιτασμάτων μπουρδονίου που περιέχει, υπολογίζεται σε 1,3 τρις ευρώ

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ
-Σάλος με την αναποτελεσματικότητα των γενοσήμων! Αυτό του Βιάγκρα –το Ποδάγκρα- προκαλεί παλινόρθωση μονάχα στις τρίχες της άνω κεφαλής …
-Η ψυχολογία των ελλήνων είναι στο ναδίρ. 8εκατομμύρια Έλληνες νιώθουν στον πάτο της ψυχής τους έναν ανθρωπάκο που βαδίζει σκυφτά.
-Η σελίδα στο φ/β «πουλάω το νεφρό μου» αριθμεί 500000 μέλη.
-Κλείνουν και τα τελευταία εμπορικά κέντρα που μετατρέπονται πια σε πόλεις φαντάσματα που αντηχούν από στοιχειωμένες μνήμες καλοπερασάκηδων. Χιλιάδες ζόμπι συνέλληνες περιφέρονται εις μάτην αναζητώντας για μία ακόμη φορά το χαρμόσυνο πνεύμα των εορτών ..


πηγή: https://www.facebook.com/ioakim.papachronis


Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012

REVOLUTION

«Η επανάσταση είναι κάτι βαθύτερο, είναι ΠΑΙΔΕΙΑ, είναι ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ, είναι ΟΝΕΙΡΟ, είναι ΑΓΑΠΗ, είναι ΕΡΩΤΑΣ… είναι όλα τα όμορφα συναισθήματα.Η επανάσταση δεν έχει καμία σχέση με τη Βία και την Εξουσία»
Χρόνης Μίσσιος

 ````````````````````````````````````````````````````````



ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΠΟ:https://www.facebook.com/notes/%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%AE%CE%BD%CE%B7%CF%82/%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%B8%CF%8E%CE%BD/10151392576485127

KAI ....ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ:http://www.manolismessinis.blogspot.com/
http://www.eroticpoetrybymessinis.blogspot.com/
http://www.inmeditations.blogspot.com/
http://www.youtube.com/manolismessinis
https://www.facebook.com/messages/manolismessinis




Κοιτάξτε με! Δεν είμαι πλάσμα μ'ένα κορμί
Δεν είμαι όραμα που ζει στη μέθη
Δεν είμαι ο ίσκιος μιας δύσης που συλλογίζεται τον ύπνο της ανατολής
                                          Είμαι το γέννημα μιας Σύλφης
                                          που χόρεψε τ'όνειρο μ'ολάνοιχτα μάτια
Ζω μες στ'απλωμένα χέρια μιας θλίψης που γίνεται λίμνη,
     μες στ'απλωμένα χέρια μιας λατρείας που γίνεται ποτάμι
     και ξεδιψά με την υψηλή του υγρασία το κορμί μου
Ζω κάτω απ'τη γύμνια μου και κάτω απ'το φως μου
Γεύομαι τις ηδονές
Γεύομαι τα χείλη μιας έκφρασης
Γεύομαι τις ώρες που δίχως νόημα Ιερό πεθαίνουν΄
            το νόημα που μια φωτιά δίνει στο λύγισμά μου
            και στάλα στύβεται στο στόμα κάθε φλέβας μου
Μη με σκορπίζεται. Ω, μη σκορπίζετε το σχήμα μου
                            πέρ'απ'τη μοναξιά του,
                            πέρ'απ'τη λευκή του σιωπή
Φτάνει που αναπνέω στο περίγραμμα του κόσμου
                                                                       που γίνεται σάρκα μου,
                                                                       τραγούδι της σάρκας μου -
                                                                                                              χορός
Φτάνει που γεύομαι τον άνεμο
                                            με χίλια στόματα,
                                            με χίλια μάτια,
                                            με χίλια αισθήματα
Άνθρωπος ανάμεσα στον άνθρωπο κι ανάμεσα στο πάθος

(c) Μανώλης Μεσσήνης

(picture by epsilon delta)


____________________________________________

“Εκείνη η Εικόνα”


Εκείνο το παιδί
με το σοφό θλιμμένο βλέμμα

Εκείνο που πέθαινε αργά – αργά
κατέβηκε σήμερα από τη φωτογραφία της εφημερίδας
και μου διέλυσε το σπίτι
Τρόφιμα ρούχα έπιπλα
τα μάζεψε σωρό θρύψαλα ανακατωμένα
και μου’φραξε την έξοδο
Και τα βιβλία να κοροϊδεύουν
Μετά ξεψύχησε στην πολυθρόνα
Και τα βιβλία να κλαίνε
Ούτε να το θάψω μπορώ
Ούτε να φύγω να μην το βλέπω
Και τα βιβλία να φωνάζουν
Ούτε να τ’αναστήσω μπορώ
Σκεφτόμουν…
Σκεφτόμουν…
Και τα βιβλία να φεύγουν


© Μανώλης Μεσσήνης

(picture by Taci)
_______________________________________________

Αφιερωμένο στη Σουηδική Ακαδημία
για την πρόσφατη απονομή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης

σιγά μην κλάψω!!!



ΕΜΕΙΣ, Χ Α Μ Ο Γ Ε Λ Α Μ Ε κι ας ξερουμε πως ο ΔΡΟΜΟΣ δεν ειναι στρωμενος με ροδοπεταλα, ποτε δεν το πιστεψαμε!


OI ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ και η ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑ
μονο ΤΟ ΦΟΒΟ θελει να σκορπισει!!!!!!!!!!

"Κανείς δεν θα γλυτώσει.
Κι αυτό το μακέλεμα δε θα' χει ούτε μισό μισοσβυσμένο Όχι.
Θα βουλιάζουμε - βουλιάζουμε -
κατακόρυφα με 300 και βάλε
σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος
με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι
απο διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων
γλείφοντας
υπογράφοντας
ικετεύοντας
και ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ"
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

Καλο απογευμα με τη σκηνη που μουχει μεινει...απο την ταινια,
"Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ"!
σιγα μη κλαψω!

Την τύφλα μας ξέρουμε.

Όχι δεν ξέρουμε.
Ούτε εσύ, ούτε εγώ.
Την τύφλα μας ξέρουμε.
Αν ξέραμε, δεν θα επιτρέπαμε τον διαμελισμό και τον κατά συρροή βιασμό της κοινωνίας και της πατρίδας μας.
Δεν θα προσφέραμε κανένα άλλοθι στο κράτος να χρησιμοποιεί το παρακράτος για να τρομοκρατεί συνανθρώπους μας.


Δεν θα ανεχόμασταν το «διαίρει και βασίλευε» των «από πάνω» και μέσω του κοινωνικού αυτοματισμού να μας εκβιάζουν, να μας υποτιμούν, να μας εξαπατούν, να μας χειραγωγούν, να μας εξαθλιώνουν.
Δεν θα επιτρέπαμε στα «ξυρισμένα μυαλά» να κοπρίζουν την ιστορία κι εμείς απαθείς να απολαμβάνουμε το θέαμα και να επικροτούμε ενίοτε.
Δεν ξέρουμε ίσως τι θα πει πραγματική στέρηση.
Τι θα πει να φεύγεις για το πουθενά για μια οργιά ουρανό και να πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι σου.
Τι θα πει υποτίμηση, διαπόμπευση, απαξίωση.
Τι θα πει ερημιά, σκοτεινιά, κόπωση.
Τι θα πει «δίχως».
Δίχως στέγη, δίχως τροφή, δίχως φωνή, δίχως φως, δίχως τίποτα.
Τι θα πει θάνατος.
Καθημερινός κι αδυσώπητος θάνατος.
Όχι, δεν ξέρουμε.
Αν ξέραμε, δεν θα επιτρέπαμε στους τιμητές της δημοκρατίας να βυσσοδομούν εναντίον της.
Δεν θα επιτρέπαμε στη καταχνιά με γραβάτα να μας πνίγει ανάσες και όνειρα. Να μας κρύβει το φως.
Δεν ξέρουμε γιατί αν ξέρουμε τότε είμαστε συνένοχοι στον υφιστάμενο βιασμό μας..

Τάκης Τσαντήλας

Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Λόγων Παίγνια» στις 10/12/12
https://www.facebook.com/pages/%CE%9B%CF%8C%CE%B3%CF%89%CE%BD-%CE%A0%CE%B1%CE%AF%CE%B3%CE%BD%CE%B9%CE%B1/367399546687287




ΕΛΠΙΔΑ!

Le ballon rouge. from Xuan Prada on Vimeo.


το παρακατω αντιγραφη απο..: https://www.facebook.com/aition.kinima

"Ζητεῖται Ἐλπίς" - Ἀντώνης Σαμαράκης

Ὅταν μπῆκε στὸ καφενεῖο, κεῖνο τὸ ἀπόγεμα, ἤτανε νωρὶς ἀκόμα. Κάθισε σ᾿ ἕνα τραπέζι, πίσω ἀπὸ τὸ μεγάλο τζάμι ποὺ ἔβλεπε στὴ λεωφόρο. Παράγγειλε καφέ.
Σὲ ἄλλα τραπέζια, παίζανε χαρτιὰ ἢ συζητούσανε.
Ἦρ

θε ὁ καφές. Ἄναψε τσιγάρο, ἤπιε δυὸ γουλιές, κι ἄνοιξε τὴν ἀπογευματινὴ ἐφημερίδα.
Καινούριες μάχες εἶχαν ἀρχίσει στὴν Ἰνδοκίνα. «Αἱ ἀπώλειαι ἑκατέρωθεν ὑπῆρξαν βαρύταται», ἔλεγε τὸ τηλεγράφημα.
Ἕνα ἀκόμα ἰαπωνικὸ ἁλιευτικὸ ποὺ γύρισε μὲ ραδιενέργεια.
«Ἡ σκιὰ τοῦ νέου παγκοσμίου πολέμου ἁπλοῦται εἰς τὸν κόσμον μας», ἦταν ὁ τίτλος μιᾶς ἄλλης εἴδησης.
Ὕστερα διάβασε ἄλλα πράγματα: τὸ ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ, προαγωγὲς ἐκπαιδευτικῶν, μιὰ ἀπαγωγή, ἕνα βιασμό, τρεῖς αὐτοκτονίες. Οἱ δυό, γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους. Δυὸ νέοι, 30 καὶ 32 χρονῶ. Ὁ πρῶτος ἄνοιξε τὸ γκάζι, ὁ δεύτερος χτυπήθηκε μὲ πιστόλι.
Ἀλλοῦ εἶδε κριτικὴ γιὰ ἕνα ρεσιτὰλ πιάνου, ἔπειτα κάτι γιὰ τὴ μόδα, τέλος τὴν «Κοσμικὴ Κίνηση»: «Κοκταίηλ προχθὲς παρὰ τῷ κυρίῳ καὶ τῇ κυρίᾳ Μ. Τ.
Χάρμα εὐμορφίας καὶ κομψότητος ἡ κυρία Β. Χ. μὲ φόρεμα κομψότατο ἐμπριμὲ καὶ τὸκ πολὺ σίκ. Ἐλεγκάντικη ἐμφάνισις ἡ δεσποινὶς Ο. Ν.»

Ἄναψε κι ἄλλο τσιγάρο. Ἔριξε μιὰ ματιὰ στὶς «Μικρὲς Ἀγγελίες»:
ΠΩΛΕΙΤΑΙ νεόδμητος μονοκατοικία, κατασκευὴ ἀρίστη, ἐκ 4 δωματίων, χόλ, κουζίνας, λουτροῦ πλήρους, W.C.
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ εἰς σοβαρὸν κύριον δωμάτιον εἰς β´ ὄροφον, εὐάερον, εὐήλιον...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ πιάνο πρὸς ἀγοράν...
Σκέψεις γυρίζανε στὸ νοῦ του.
Ἀπὸ τότε ποὺ τέλειωσε ὁ δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, ἡ σκιὰ τοῦ τρίτου δὲν εἶχε πάψει νὰ βαραίνει πάνω στὸν κόσμο μας. Καὶ στὸ μεταξύ, τὸ αἷμα χυνότανε, στὴν Κορέα χτές, στὴν Ἰνδοκίνα σήμερα, αὔριο...
Πέρασε τὸ χέρι του στὰ μαλλιά του. Σκούπισε τὸν ἱδρώτα στὸ μέτωπό του· εἶχε ἱδρώσει, κι ὅμως δὲν ἔκανε ζέστη.
Ὁ πόλεμος, ἡ βόμβα ὑδρογόνου, οἱ αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, ἡ «Κοσμικὴ Κίνησις»... Τὸ πανόραμα τῆς ζωῆς!
Δὲν εἶχε ἀλλάξει διόλου πρὸς τὸ καλύτερο ἡ ζωή μας ὕστερ᾿ ἀπὸ τὸν πόλεμο. Ὅλα εἶναι, τὰ ἴδια σὰν καὶ πρίν. Κι ὅμως εἶχε ἐλπίσει κι αὐτός, ὅπως εἶχαν ἐλπίσει ἑκατομμύρια ἄνθρωποι σ᾿ ὅλη τὴ γῆ, πῶς ὕστερ᾿ ἀπὸ τὸν πόλεμο, ὕστερ᾿ ἀπὸ τόσο αἷμα ποὺ χύθηκε, κάτι θ᾿ ἄλλαζε. Πὼς θἀρχόταν ἡ εἰρήνη, πὼς ὁ ἐφιάλτης τοῦ πολέμου δὲ θὰ ἴσκιωνε πιὰ τὴ γῆ μας, πὼς δὲ θὰ γίνονταν τώρα αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, πὼς...
Σουρούπωνε. Μερικὰ φῶτα εἶχαν ἀνάψει κιόλας στὰ μαγαζιὰ ἀντίκρυ. Στὸ καφενεῖο δὲν εἴχανε ἀνάψει ἀκόμα τὰ φῶτα. Τοῦ ἄρεσε ἔτσι τὸ ἡμίφως.
Σκέφτηκε τὴ σύγχυση ποὺ ἐπικρατεῖ στὸν κόσμο μας σήμερα. Σύγχυση στὸν τομέα τῶν ἰδεῶν, σύγχυση στὸν κοινωνικὸ τομέα, σύγχυση...
Δὲν ἔφταιγε ἡ ἐφημερίδα ποὺ ἔκανε τώρα αὐτὲς τὶς σκέψεις. Τὰ σκεφτότανε ὅλα αὐτὰ τὸν τελευταῖο καιρό, πότε μὲ λιγότερη, πότε μὲ περισσότερη ἔνταση. Σκεφτότανε τὸ σκοτεινὸ πρόσωπο τῆς ζωῆς. Τὴν εἰρήνη, τὴ βαθιὰ τούτη λαχτάρα, ποὺ κρέμεται ἀπὸ μιὰ κλωστή. Σκεφτότανε τὴ φτώχεια, τὴν ἀθλιότητα. Σκεφτότανε τὸ φόβο ποὺ ἔχει μπεῖ στὶς καρδιές.
Στὸν καθρέφτη, δίπλα του, εἶδε τὸ πρόσωπό του. Ἕνα πολὺ συνηθισμένο πρόσωπο. Τίποτα δὲ μαρτυροῦσε τὴν ταραχὴ ποὺ εἶχε μέσα του.
Εἶχε πολεμήσει κι αὐτὸς στὸν τελευταῖο πόλεμο. Καὶ εἶχε ἐλπίσει. Μὰ τώρα ἤτανε πιὰ χωρὶς ἐλπίδα. Ναί, δὲ φοβότανε νὰ τὸ ὁμολογήσει στὸν ἑαυτό του πῶς ἤτανε χωρὶς ἐλπίδα.
Μιὰ σειρὰ ἀπὸ διαψεύσεις ἐλπίδων ἦταν ἡ ζωή του. Εἶχε ἐλπίσει τότε,...
Εἶχε ἐλπίσει ὕστερα...
Κάποτε, πρὶν ἀπὸ χρόνια, εἶχε ἐλπίσει στὸν κομμουνισμό. Μὰ εἶχε διαψευσθεῖ κι ἐκεῖ. Τώρα δὲν εἶχε ἐλπίδα σὲ καμιὰ ἰδεολογία!
Ζήτησε ἕνα ποτήρι νερὸ ἀκόμα. Αὐτὴ ἡ διάψευση ἀπὸ τὶς λογῆς-λογῆς ἰδεολογίες ἤτανε βέβαια γενικὸ φαινόμενο. Καὶ παραπάνω ἀπὸ τὴ διάψευση, ἡ κούραση, ἡ ἀδιαφορία, ποὺ οἱ πιὸ πολλοί, ἡ μεγάλη πλειοψηφία νιώθει μπροστὰ στὶς διάφορες ἰδεολογίες.
Κοίταζε τὰ τρόλλεϋ ποὺ περνάγανε ὁλοένα στὴ λεωφόρο, τὸ πλῆθος... Μπροστά του, ἡ ἐφημερίδα ἀνοιχτή. Ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶχε δεῖ καὶ πρωτύτερα: ἡ σκιὰ τοῦ καινούριου πολέμου, ἡ Ἰνδοκίνα, οἱ δυὸ αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, ἡ «Κοσμικὴ Κίνησις»...
Τσιγάρα! ἕνας πλανόδιος μπῆκε.
Πῆρε ἕνα πακέτο.
Στὶς ἕξι σελίδες τῆς ἐφημερίδας: ἡ ζωή. Κι αὐτός, ἤτανε τώρα ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει ἐλπίδα.
Θυμήθηκε, πρὶν ἀπὸ χρόνια, ἤτανε παιδὶ ἀκόμα, εἶχε ἀρρωστήσει βαριὰ μιὰ θεία του, ξαδέρφη τῆς μητέρας του. Τὴν εἴχανε σπίτι τους. Ἦρθε ὁ γιατρός· βγαίνοντας ἀπὸ τὸ δωμάτιο τῆς ἄρρωστης, εἶπε μὲ ἐπίσημο ὕφος:
Δὲν ὑπάρχει πλέον ἐλπίς!
Ἔτσι κι αὐτός, τώρα, εἶχε φτάσει στὸ σημεῖο νὰ λέει:
- Δὲν ὑπάρχει πλέον ἐλπίς!
Τοῦ φάνηκε φοβερὸ ποὺ ἤτανε χωρὶς ἐλπίδα. Εἶχε τὴν αἴσθηση πὼς οἱ ἄλλοι στὸ καφενεῖο τὸν κοιτάζανε κι ἄλλοι ἀπὸ τὸ δρόμο σκέφτονταν καὶ ψιθυρίζανε μεταξύ τους: «Αὐτὸς ἐκεῖ δὲν ἔχει ἐλπίδα!» Σὰ νὰ ἦταν ἔγκλημα αὐτό. Σὰ νὰ εἶχε ἕνα σημάδι πάνω του ποὺ τὸ μαρτυροῦσε. Σὰ νὰ ἤτανε γυμνὸς ἀνάμεσα σὲ ντυμένους.
Σκέφτηκε τὰ διηγήματα ποὺ εἶχε γράψει, δίνοντας ἔτσι μιὰ διέξοδο στὴν ἀγωνία του. Ἄγγιζε θέματα τοῦ καιροῦ μας: τὸν πόλεμο, τὴν κοινωνικὴ δυστυχία... Ὡστόσο, δὲν τὸ ἀποφάσιζε νὰ τὰ ἐκδώσει. Φοβότανε! Φοβότανε τὴν ἐτικέτα ποὺ θὰ τοῦ δίνανε σίγουρα οἱ μὲν καὶ οἱ δέ. Ὄχι, ἔπρεπε νὰ τὰ βγάλει. Στὸ διάολο ἡ ἐτικέτα! Αὐτὸς ἦταν ἕνας ἄνθρωπος, τίποτε ἄλλο. Οὔτε ἀριστερὸς οὔτε δεξιός. Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ εἶχε ἐλπίσει ἄλλοτε, καὶ τώρα δὲν ἔχει ἐλπίδα, καὶ ποὺ νιώθει χρέος του νὰ τὸ πεῖ αὐτό. Βέβαια, ἄλλοι θἄχουν ἐλπίδα, σκέφτηκε. Δὲν μπορεῖ παρὰ νἄάχουν.
Ξανάριξε μιὰ ματιὰ στὴν ἐφημερίδα: ἡ Ἰνδοκίνα, ἡ «Κοσμικὴ Κίνησις», τὸ ρεσιτὰλ πιάνου, οἱ δυὸ αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, οἱ «Μικρὲς Ἀγγελίες»...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζὶπ ἐν καλῇ καταστάσει...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσιος περσικὸς...
Ἔβγαλε τὴν ἀτζέντα του, ἔκοψε ἕνα φύλλο κι ἔγραψε μὲ τὸ μολύβι του:
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ἐλπίς
Ὕστερα πρόσθεσε τὸ ὄνομά του καὶ τὴ διεύθυνσή του. Φώναξε τὸ γκαρσόνι. Ἤθελε νὰ πληρώσει, νὰ πάει κατευθείαν στὴν ἐφημερίδα, νὰ δώσει τὴν ἀγγελία του, νὰ παρακαλέσει, νὰ ἐπιμείνει νὰ μπεῖ ὁπωσδήποτε στὸ αὐριανὸ φύλλο.




μεθυσμένη πολιτεία..

Δεν ξερω πως να σου μιλησω για να σε βοηθησω φιλε μου.
Οταν γυρισα σπιτι εκλαιγα σαν μικρο παιδι.
Σ εβλεπα πως κοιταζες τις βιτρινες των τυριων στο σουπερ μαρκετ.
Ολα μου τα λεφτα 100 ευρω.
Επρεπε να ψωνισω για σενα για μας για τους γονεις μου
Για τρια νοικοκυρια
Μονο τ απαραιτητα
Πατατες, γαλα, τυρι φετα, μακαρονια πολλα της προσφορας,λιγο  τυρι τριμμενο, λαδι. αυγα, κονσερβα, ζαμπον σβαν ,κονσερβα τονο σε νερο, φρυγανιες, ζαχαρη. Πενηντα για σενα, ειχα βαλει στο μυαλο.
Μουπες με ποιο τροπο  ειχες φτιαξει καρμποναρα.
Εβαλες γαλα στην κατσαρολα και μεσα εκει εριξες τα μακαρονια. Σαν σουπα. Σουχε φανει το πιο νοστιμο φαι, χωρις τυρι. Δεν ειχες.
Θυμαμαι ενα βραδυ που σουφερα τσιγαρα ετρωγες ωμα τα μακαρονια μπροστα σε μια τιβι με χιονια χωρις κωδικοποιητη, τι εβλεπες..?
Ντρεποσουν μεσα στο σουπερ μαρκετ.
Σταματησες μπροστα στις πιο φθηνες κονσερβες με τα μανιταρια, Επιασες το κουτι , το κοιταζες σαν ναταν  κατοψεις εκεινων των Σχολειων που με μερακι τις σχεδιαζες πριν πας στο εργοταξιο.
Μηχανολογος, με τη λασπουρια και το λιοπυρι, καταμαυρος γινοσουν τα καλοκαιρια.
Πηρα δυο κουτια μανιταρια, τα εβαλα με τροπο στο καροτσι.
Τωρα η καρμποναρα θαταν η πιο τελεια του κοσμου
Μακαρονια, γαλα , τυρι τριμμενο και μανιταρια!
48και 87 λεπτα , τα δικα σου..Δεν μπορουσα παραπανω
Σε κοιταζα. Μαλλια μακρια ξεχτενιστα ενα μπλουτζην που μαλλον θα χωραγε και θα περισσευε σ ενα παιδι δημοτικου , τα ποδαρακια σου δυο κοκκαλα...τα νυχια σου βρωμικα..
Περπαταγες χαμενος, κοιταζες τα ταμεια με τα φορτωμενα καροτσια τα περασες για ταμεια τραπεζας.
Μου τοπες κεινη τη στιγμη , μπερδευτηκες πως ησουνα στην Εθνικη
Δεν ελεγες τι ηθελες. Μονο σε καποια στιγμη μου ειπες , πως σαν πηγαινες με τη μανα σου στο ιδιο σουπερ μαρκετ, ηθελες να τα παρεις ΟΟλα...,
Ηθελες να τα παρεις Ολα μου τοπες δυο φορες
Μουρθε στο μυαλο εκεινη η κορνιζα η οβαλ ..
Ενα γελαστο μελαχροινο ομορφο αγορακι, με μια μανα που ξενοδουλευε για να σε μεγαλωσει.
Δεκαδες εικονες του χριστου και της παναγιας που πιστευε η κυρα μανα σου...
Μια μερα , 12 χρονων αγορι εσυ, σου εφερε να φορεσεις τα καλα σου.
Θα πηγαινες να γνωρισεις ενα κυριο, λεει...
Και οταν τον ειδες, "γεια σας κυριε" του ειπες με λαχταρα.
Ναι , ηταν ο πατερας σου!!!!
Απο τοτε ζησατε ολοι μαζι
Ερωτευθηκες φοιτητης τα ματια της τα γαλανα.
Επαιζες το μπουζουκακι , εφευγε σε εβρισκε στην Κρητη, ησουν ο ερωτας της
Δεν ηθελες να παντρευτεις
Παντρευτηκες
Το αγαπημενο τραγουδι που χορευες στα γλεντα, εκεινο του Χριστακη " Θα ζησω ελευθερο πουλι "
Δοτικος με ολους, μιμος απιστευτος, πώς  θυμοσουν ολα κεινα τα λογια του  "ναυτη" απο τους δεκα μικρους μητσους ..
Εργατικος, φιλοτιμος
Ολα ηθελες να τα φτιαχνεις μονος σου
Και εφτιαξες. Και φτιαξατε
Πανεξυπνος, ευγενικος με ενα κουσουρι μονο. Εκεινο το "γεια σας κυριε" σου αφησε τη ΜΠΥΡΑ.
Και επινες και σεπινε με τα χρονια
Προσεξτε με !
Και αν δεν σε προσεχαν εψαχνες να βρεις μια αγκαλια, να αφεθεις μεσα στο "ναρκισσισμο" σου , στα παθη σου για το "ωραιο" φυλο, σαν λατινος εραστης με κεινη τη μακρια την καμπαρτινα, τζεντλεμαν, γιατι αυτο σε γεμιζε ασφαλεια.Και επινες και σεπινε...
Χωρισες
Μεχρι που εμεινες ανεργος, πριν δυο χρονια
Και τωρα που σου τελειωσαν οτι λεφτα ειχες μαζεψει?
Η μανα σου δεν ζει, ο αγαπημενος σου πατερας πεθανε απο καρδια μια Κυριακη.
Οι φιλοι σου , εκεινους που τους κερναγες, τωρα δεν εχουν τιποτα να παρουν απο σενα
Σε παρατησαν, οι περισσοτεροι, οχι ολοι...
Δεν εχει γυρισμο ειναι στο τελευταιο σταδιο αλκοολισμου ειπε ο γιατρος.
Οχι , ειπε η πιο μεγαλη στα χρονια, παθολογος. Δεν κοβουμε την Ελπιδα, τον παρατηρησε αυστηρα.
Και απομεινες με πεντε ανθρωπους που στον καθενα εισαι "βαρος" γιατι τραβανε τα δικο τους Γολγοθα.
Μονο αν το θελησεις εσυ
Μα πως να το θελησεις, αφου πινεις ψυχοφαρμακα για καταστολη της εξαρτησης?
Χαλασε το μυαλουδακι σου
Δεν καταλαβαινεις την κατασταση σου
Ουτε 50 λεπτα δεν εχεις
Και εσυ χαμογελας , μιλας σαν υγιης και "ζητιανευεις" ενα ποτηρι μπυρα.
Ποιος? Εσυ. Που παντα κερναγες τους παντες
Που θα κοιμασαι σε λιγο?
Ποιος θα σε παρει?
Πως μπορω να σε βοηθησωωωωωω?
Σου κοπηκε η ασφαλεια. Που ναβρεις τρεις χιλιαδες για το τεβε?
Το κρατος βουλιαξε, τραβα σαν τη  ρουφηχτρα κι ολη την κοινωνια, μη περιμενεις κι ας το πληρωνες ολα τα χρονια .
Φαντασιωνεσαι Καναδα σε κατι συγγενεις να πας.
Απομεινες Μοναχος.
Ακου
Πεντε ανθρωποι απο 50 ευρω ο καθενας για το φαι σου και λιγα τσιγαρα στριφτα, το μηνα, ειναι
ΚΑΤΙ..
Σε αφησα απεξω απο το  το στεκι του Δημητρη
Μου τοπε η καλη μαγειρισσα,  θα σου εξασφαλιζει το μεσημεριανο
Ντρεπεσαι
Επρεπε να σε παω. Για να ΜΗΝ ντρεπεσαι.
Σ εβλεπα πως σερνοσουν μεχρι την πορτα του μαγαζιου
Αν ειχες μια δουλεια ...
Μουπες να μη σου λεω να πας για αποτοξινωση, γιατι θα αυτοκτονησεις
Θυμασαι την εμπειρια πριν ενα χρονο και  φοβασαι.
Τοτε  σ εδεσαν στο "Σωτηρια" που μπηκες για το σοβαρο προβλημα της καρδιας σου
Δεν ηξεραν στο νοσοκομειο το προβλημα της "ΜΠΥΡΑΣ"
Αρχισαν τα συμπτωματα της εξαρτησης μεσα εκει , δεν μπορουσες να περπατησεις
Ειχες παραισθησεις, ιδρωνες κοντευες ολα να τα σπασεις, πεταγες τους ορους...
σε εδεσαν..μεχρι που σου δυναμωσαν την καταστολη...
τρεις μερες και τρεις νυχτες αυπνος, τα εκανες επανω σου, δεν καταλαβαινες που ησουν...
Και τωρα αν δεν πιεις, το ιδιο θαναι
Ζητιανευεις μπυρα
Δεν ξερω τι να κανω
Καποιοι μου λεν
Πως ειναι επιλογη σου
Πια δεν ειναι ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΟΥ
Αρρωστησες και οσο πας ...
Οχι, δεν πρεπει να πεθανεις............
Ερχεσαι στη σκεψη μου πιτσιρικας και γελαστουλης με κεινη τη μανα που ολη την ωρα προσευχοταν και κεινο το ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΚΥΡΙΕ...
Ποια μεριμνα?
Ποια αλληλεγγυη?
Σκατα, δεν θελω να πεθανεις ρεεεεεεεεεεεεεεεε
Ανθρωπιααααααααααααααααα
......................................................................................


Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2012

ο τόπος..

φωτο απο Χριστίνα Μαστρογιωργακη
Εκεί που η γη τελειώνει κι αρχίζει ο ουρανός,
αυτός ο τόπος μόνο δεν είναι κανενός,
εκεί είναι πάντα μόνο μες στο όνειρο οι ψυχές,
τις νύχτες που κρυώνουν και νιώθουν μοναχές.

Κανένας δεν τον ξέρει, και δεν τον μελετά
μ' αυτός που υποφέρει, τον ψάχνει και ρωτά.

Εκεί που σβήνει η μνήμη, κι αρχίζει να ξεχνά,
αυτός ο τόπος μόνο, δεν είναι πουθενά,

Κανένας δεν τον ξέρει, και δεν τον μελετά
μ' αυτός που υποφέρει, τον ψάχνει και ρωτά.

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός

τερμα ο ηχοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοος ξανα και ξανααααααααααααααα

Κόκκινο φεγγάρι, θάλασσες τεκίλα
φύλλα πεταμένα στη φωτιά
κόκκινο φεγγάρι, κόκκινο λιμάνι
κάτι μου 'χεις κάνει

Είδα πολλούς που ζήσανε για πλάκα
είδα και άλλους που το πήραν σοβαρά
και τραβηχτήκανε και άσχημα τραβιούνται
και το πληρώσανε στο τέλος ακριβά

Με τα μαύρα ρούχα, αμίλητοι καπνίζουν, οι φίλοι
κι ονειρεύονται να φύγουν μακριά
οι φίλοι που δε βρήκανε τίποτα ν' αγαπήσουν
που δεν πιστεύουν τίποτα, κανέναν, πουθενά

Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς
υπάρχουν και άλλοι τόσοι για να λες
υπομονή
όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ
και είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή

Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ
και για το πείσμα σας γ ο υ ρ ο ύ ν ι α θα αντέχω
θα περιμένω άλλες μέρες


Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας


To βρηκα στην καλη μου φιλη Αναστασια Τσοχαhttps://www.facebook.com/anastasia.tsocha

"Σκέφτομαι τη γενιά μου και τη φουρνιά μου. Εμάς που γεννηθήκαμε στη δεκαετία του '60. Τη γενιά “του ΠΑΣΟΚ”, όπως λέει το κλισέ. Που είδαμε το φως σε ταραγμένες εποχές, πήγαμε σχολείο λίγο πριν ή λίγο μετά από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, σπουδάσαμε στα χρόνια της Αλλαγής, αρχίσαμε να δουλεύουμε όταν ο βασικός μισθός ήταν κοντά στις 30.000 δραχμές. Μάθαμε ξένες γλώσσες επειδή το θέλαμε, όχι για να πάρουμε μόρια για διορισμό. Διαβάζαμε βιβλία και πολιτικά περιοδικά όχι για τα δείχνουμε στις παραλίες, αλλά επειδή είχαμε ανησυχίες. Δεν κάναμε Erasmus, δεν ξέραμε τι σημαίνει να ξημεροβραδιάζεσαι στα καφέ, δεν είχαμε ανάγκη από Prada και Burberry's -για την ακρίβεια, χτυπούσε άσχημα στο μάτι η νεοπλουτίλα. Μιλούσαμε πολύ, σχεδιάζαμε οικογένειες ή συνέχιση των σπουδών, έχοντας να επιλέξουμε αν θα μείνουμε στην πόλη όπου σπουδάσαμε ή θα επιστρέψουμε στην γενέθλια πόλη ή -οι πιο τολμηροί κι ευκατάστατοι- στο εξωτερικό. Το δημόσιο παρέμενε κάτι το ανεπιθύμητο: ούτε καν το σκεφτόμασταν, θα αποτελούσε ταφόπλακα στις φιλοδοξίες μας. Η σύνταξη ήταν κάτι που δεν υπήρχε στο λεξιλόγιό μας. Θέλαμε να δουλέψουμε, να δημιουργήσουμε, να αφήσουμε το στίγμα μας.
Πήραμε ο καθένας το δρόμο του. Στραβό, ίσιο, σε ευθεία ή τεθλασμένη γραμμή. Πετύχαμε, αποτύχαμε, ξαναπροσπαθήσαμε, ταξιδέψαμε, γυρίσαμε, χωρίσαμε, πέσαμε, σηκωθήκαμε, ανοίξαμε γραφεία, κλείσαμε πόρτες, τέλος πάντων κάπως σταθήκαμε όρθιοι.
Η αρχή της κρίσης μας βρήκε μεταξύ ανάμεσα στα 40 και τα 50 μας. Με υποχρεώσεις κι ανοιχτές πληγές. Χωρίς μεγάλες περιουσίες και μπάζες απ΄τις λαμογιές για τις οποίες όλοι μιλούν. Δεν ξέρω πολλούς μηχανικούς, δικηγόρους ή μαθηματικούς που να έγιναν εκατομμυριούχοι στα 40 τους. Κι η κρίση μας παρόπλισε. Μας άφησε να καθόμαστε και να κοιτάμε άδεια γραφεία, λίστες λογαριασμών, ερειπωμένες καριέρες.
Πρόσφατα βρέθηκα αντιμέτωπη με όλο το παρελθόν μου. Αναγκάστηκα -για τις ανάγκες μιας επαγγελματικής προοπτικής- να αναδείξω όλα τα δυνατά μου σημεία και να αξιολογήσω όλες τις αδυναμίες μου. Αν νομίζετε ότι είναι εύκολο, γελιέστε. Χρειάστηκε να αναζητήσω πολύ βαθιά στο παρελθόν μου όλα έχω κάνει. Έχοντας κολλήσει το πρώτο μου ένσημο το 1987 (!), είχα πολλή δουλειά να κάνω. Κι άρχισα να παρατηρώ και κοντινούς μου ανθρώπους της γενιάς μου. Να βλέπω την πορεία τους και να αναζητώ τα πιο καλές πτυχές τους. Εν αγνοία τους, εννοείται...
Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι οι άνθρωποι της γενιάς μου είμαστε πολύτιμοι. Έχουμε έναν τεράστιο πλούτο εμπειριών. Διατηρήσαμε μια αγνότητα που μπορεί εύκολα να ξεθαφτεί κάτω από τη σκόνη της λάμψης των '00'ς. Οι ιδέες μας κατεβαίνουν αβίαστα, πόσο μάλλον αν πιεστούμε. Έχουμε μνήμες από πιο ανιδιοτελείς εποχές, τότε που δε θυσιάζονταν όλα στο βωμό του χρήματος. Θυμόμαστε τη χώρα χωρίς οικιακές βοηθούς να μας καθαρίζουν τα τζάμια. Ξέρουμε να δουλεύουμε πολύ. Δεν μας τρομάζουν τα ξενύχτια πάνω από χαρτιά και βιβλία. Είμαστε δυνατοί και ολοκληρωμένοι σαν προσωπικότητες. Μάθαμε να πέφτουμε αλλά και να σηκωνόμαστε. Μεγαλώσαμε σε αλάνες με χώματα, όχι σε παιδότοπους με αφρολέξ, και κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Και ξέρετε τι κάνουμε όλη μέρα; Αναζητάμε απεγνωσμένα ψυχολογική στήριξη ο ένας απ' τον άλλον. Ή, ακόμη χειρότερα, απομονωνόμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε. Βλέποντας την καταστροφή, βιώνοντάς την ο καθένας από τη σκοπιά του. Θάβουμε τα ταλέντα, τις δεξιότητες, τον επαγγελματισμό και τις ώρες δουλειάς που έχουμε ρίξει. Επειδή αυτή τη στιγμή είμαστε στα αζήτητα. Με τους λογαριασμούς του ο καθένας, και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Με τα φαντάσματα του παρελθόντος και τις εφιαλτικές φιγούρες του μέλλοντος. Κυρίως, όμως, αντιμέτωποι με το φάσμα της αποτυχίας. Της προσωπικής αλλά και της συλλογικής αποτυχίας. Δεν ξέρω πολλούς που να πιστεύουν ότι τα πήγαν καλά στη ζωή τους. Όποιον ρωτώ, νιώθει αποτυχημένος. Κι εγώ πριν λίγο καιρό τα ίδια έλεγα στη φίλη μου, μέχρι που με χαστούκισε με τα λόγια της προκειμένου να συνέλθω και με ανάγκασε να της υποσχεθώ ότι δεν θα ξαναμιλήσω έτσι. Τι να κάνω, το υποσχέθηκα και η υπόσχεση είναι υπόσχεση.
Μου είναι αδιανόητο να δίνεται τόση έμφαση “στους νέους” και να μη μιλάει κανείς για εμάς που, στο κάτω κάτω, είμαστε και αρκετά μεγάλοι για να αναζητήσουμε την τύχη μας σε άλλη γη. Δεν υποτιμώ καθόλου “τους νέους”, το αντίθετο. Απλώς θεωρώ λίγο πιο εύκολο να αρχίσεις να πλάθεις τη ζωή σου όταν είσαι 23, 25, 30 ή 35 και πολύ πιο δύσκολο να το κάνουμε εμείς που είμαστε 40, 45 ή 50.
Είμαστε η γενιά στην οποία θα έπρεπε όλοι να υπολογίζουν για να αλλάξει το κλίμα, να βοηθήσει στην γέννηση μιας προοπτικής. Επειδή βρισκόμαστε στην πλέον δυναμική, δημιουργική, παραγωγική, συνειδητοποιημένη και ωραία περίοδο της ζωής μας. Και την περνάμε μελαγχολώντας για τις χαμένες ευκαιρίες και τις λάθος επιλογές.
Κακώς. Κάκιστα. Είναι εγκληματικό. Εναντίον του εαυτού μας αλλά και της χώρας. Είμαστε πολύτιμοι και TOO YOUNG TO DIE. Πρέπει να το αποδείξουμε. Μπορούμε. Το ξέρετε. Λίγο κουράγιο. Το έχουμε. Στο κάτω κάτω, μεγαλώσαμε ματώνοντας στις αλάνες, όχι παίζοντας σε αφράτους παιδότοπους."


[Too Young To Die, ρε!
της Χριστίνας Ταχιάου ]