στον " ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΑΝΕΜΟ.."

">




">

">

πάτα εδώ:  http://rigasili.blogspot.gr/2013/03/por-que-grecia.html


" Η Ρόζα ζει.
Ζει. Περπατάει χαμένη στους δρόμους κάποιας μεγαλούπολης και κρύβεται στο πλήθος. Όταν δεν είναι έξω, χάνεται σε κάποιο δωμάτιο, πίσω από κάποια τηλεόραση, μπροστά σε κάποια τηλεόραση ή σε κάποιο καθρέφτη και κλαίει ή γελάει μόνη της.

Ποια είναι στην πραγματικότητα αυτή η Ρόζα.

 Είναι σπουδαγμένη. Είχε περάσει τα χρόνια της αθωότητας. Τότε που όλοι γίνονταν γιατροί ή δικηγόροι. Τότε που η πρόβλεψη ότι καθένας θα χρειάζεται να κάνει ή να ξέρει να κάνει μία,δύο και τρεις δουλειές φάνταζε ανέκδοτο. Όλα αυτά τα χρόνια πρόλαβε να αγαπήσει αυτό που μελετούσε, να διπλώσει και να ξεδιπλώσει τον εαυτό της πολλές φορές και να τακτοποιήσει καλά τις γωνίες. Όμως το ανέκδοτο έγινε πραγματικότητα και τα χρόνια των σπουδών της έγιναν κορνίζες στον τοίχο της, δίπλα σε φωτογραφίες από εκείνη την εποχή. Δεν είναι αυτό όμως που τη βαραίνει. Είχε μάθει να αγαπάει και να δίνεται, οπότε είχε συνηθίσει στην ιδέα ότι αυτό που θα μείνει είναι ό,τι αγάπησε. Και η καρδιά της είναι αρκετά μεγάλη.Χωράει όλες τις τέχνες της, λες και ήξερε ότι θα τις είχε εκεί για να τις πιάσει, όταν θα πεινούσε, όπως λέει η γνωστή παροιμία. Ήταν από τα βασικά πράγματα που την κάνει υπερήφανη ακόμα και τώρα.

Είναι στ' αλήθεια η ίδια Ρόζα;

Δεν είναι απαραίτητα αρτίστα. Δεν έχει απαραίτητα καλλιτεχνική φύση. Άλλωστε τα θέατρα, όπως και άλλα πολλά σε αυτή την πόλη κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Όμως θυμάται τη στιγμή που άρχισε να περπατάει εδώ. Ήρθε εδώ για να βρει δουλειά. Για να κατακτήσει την πόλη αυτή. Μα όσο κι αν γυρνάει από εδώ και από εκεί, δε βρίσκει πουθενά. Πουθενά. Ούτε αυτό τη βαραίνει. Έχει τις τέχνες της, τις αναμνήσεις της, τα νιάτα, τα κατσαρά μαλλιά της και όσο από το νάζι της έχει απομείνει. Κυρίως όμως είχε ακόμα τα νύχια και τα πόδια της γερά γατζωμένα σε αυτόν τον τόπο και τον ίσκιο που αυτά άφηναν στο χώμα του. Αυτός ο ίσκιος ήταν ένα άλλο πράγμα για το οποίο καμάρωνε κρυφά κι ας μην το είχε πει σε κανέναν.

Τι είναι αυτό που τη βαραίνει πιο πολύ;

Είναι πολλοί οι δρόμοι που περπάτησε και μένουν πολλοί για να περπατήσει ακόμα. Υπήρχε όμως και ένας δρόμος  πιο εύκολος. Για την άλλη Ρόζα αυτός ήταν να χαρίσει τα νιάτα της στη ρουφιανιά, να ζει και να προδίδει και να την πληρώνει ο κάθε Τσάκαλος, τώρα αυτός κάνει τη δουλειά του αλλιώς. Και κάτι τέτοιες σαν τη Ρόζα, δεν τη θέλει εδώ. Έχει χρόνια ανακοινωθεί η απόφαση ότι αυτός ο τόπος θα προχωρήσει ερημωμένος από τα νιάτα του. Και είναι λίγοι αυτοί που έμειναν να περπατάνε στην κακούργα πόλη, ακόμα λιγότεροι αυτοί που, σαν τη δικιά μας, έχουν ακόμα μπηγμένα τα νύχια στο χώμα της. Άλλοι τα μάζεψαν και έφυγαν για τον άλλο κόσμο, άλλοι τα μάζεψαν και έφυγαν για άλλες πολιτείες. Είναι λοιπόν μόνη της από αυτή την άποψη, πολεμάει μέρα τη μέρα αυτόν τον εύκολο δρόμο, αυτό ίσως τη βαραίνει πιο πολύ από όλα. Κρατάει παρ'όλα αυτά γερά το χώμα μέσα στα χέρια της.

Όπου υπάρχει και θύμα, υπάρχει και θύτης.

Το τι ακριβώς έχει στο κεφάλι της είναι άγνωστο.Κάποιοι λένε ότι περιμένει. Κάποιοι άλλοι ότι έχει απελπιστεί. Οι περισσότεροι εκπλήσσονται όταν συζητούν το θέμα και, είτε κουνάνε το κεφάλι συγκαταβατικά, είτε προσπαθούν να αλλάξουν θέμα. Αν ζούσαμε σε μια άλλη εποχή, θα μπορούσαμε με περισσότερη ευκολία να πούμε ότι η Ρόζα είναι το μέλλον. Όμως σε τούτη την πατρίδα και σε αυτή την εποχή, οι περισσότεροι θα έλεγαν ότι η Ρόζα είναι το θύμα κάποιας άλλης εποχής. Μιας εποχής που άλλοι έφτιαξαν γι αυτή και για τόσες άλλες Ρόζες.  Και οι δρόμοι ανοίγονται μπροστά σας όπως ακριβώς ανοίγονται και γι αυτήν. Το πιο εύκολο είναι να κάνετε πως δεν υπάρχει. Πως δεν υπάρχουν. Να γυρίσετε το βλέμμα αλλού, σιγομουρμουρίζοντας κάποια δικαιολογία από αυτές που μεταφέρονται από στόμα σε στόμα. Όμως η Ρόζα υπάρχει όπως υπάρχετε κι εσείς. Υπάρχουμε. Τα νύχια μας είναι ακόμα μπηγμένα στο χώμα. Ίσα που την προλαβαίνετε. Ίσως να είναι έτοιμη για να φύγει. Ίσως να μην αντέχει άλλο. Ίσως κόντρα στο δικό σας πείσμα να τη διώξετε, παραμένει αποφασισμένη να μείνει εδώ. Σε κάθε περίπτωση δε θα ρωτήσει κανέναν για τον επόμενο δρόμο που θα περπατήσουμε. Απλώστε το χέρι πριν είναι πολύ αργά. Δώστε της το χέρι πριν χαθεί. Κάπου εκεί θα βρείτε και το δικό της."

πηγή: http://acrobatis.blogspot.gr/2013/03/blog-post.html

">

Πόσο μοιάζουν τα "παιδιά" ΟΛΟΥ του κόσμου...

"ΩΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ"

η Σμύρνη μάνα καίγεται;

Εξεγερμένη αυτή τη φορά! έγραψε ο φίλος μου ο Γιώργος..

 Από τις δεκάδες φωτογραφίες του λινκ, διάλεξα μία με ανθρώπους και μία με "σκυλιά".
Ελπίζω να μην σας μπερδεύω με τις λέξεις για το ποιά είναι ποιά...
έγραψε τ αδελφάκι μου, ο Χάρης..

.....
Πόσο μοιάζουν τα "παιδιά" ΟΛΟΥ του κόσμου...

45 καλλιτεχνες στους δρομους της Κωνσταντινουπολης...."χτες το βράδυ ήμουν με τον Ντογάν

θυμάσαι τον φίλο μου, που τον είχαν φυλακίσει πριν 3 σχεδόν χρόνια

και τραγουδούσαμε αυτό το τραγούδι που ζήτησες...

ο Ντογάν, κάθε φορά που συναντιώμαστε, μου λέει: είσαι ο ήλιος μου, μόνο όταν σε βλέπω ανοίγει η καρδιά μου

κι εγώ βάζω τα κλάματα..."

..μου έγραψε η αδελφή της καρδιάς μου από τη ξενητειά...η Σοφούλα μου...

να τι λέει το  τραγούδι , μου συμπλήρωσε...:
δυο νέοι αγαπιούνται πολύ... ζουν με τον πόθο να είναι συνέχεια μαζί, δεν αντέχουν τον χωρισμό...
-έλα να με ζητήσεις από τον πατέρα μου, του προτείνει η νέα, έλα να με ζητήσεις από την μάνα μου...
κι αν δε με δώσουν, τότε γίνε εσύ βροχή, να γίνω εγώ σύννεφο ν' ανταμώσουμε στους αιθέρες/..

">

Υπάρχει και ένα αντίστοιχο, ΔΙΑΜΑΝΤΙ ,δικό μας...

77 καλλιτέχνες, 40 διαφορετικά σημεία της Αττικής και ένα αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας, συνθέτουν τον καμβά της δράσης και της δημιουργίας του «εναλλακτικού» video «Παίζουμε Οικολογικά -- Ζούμε Λογικά -- Ενεργούμε Ομαδικά»!

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ - ΣΤΙΧΟΙ

Του Κύκλου τα γυρίσματα που ανεβοκατεβαίνου
Και του τροχού που ώρες ψηλά κι ώρες στα βάθη πηαίνου,

Και των αρμάτω οι ταραχές, έχθρητες και τα βάρη,
Του Έρωτα η μπόρεση και της φιλιάς η χάρη,

Ετούτα μ'εκινήσασι τη σήμερον ημέρα
ν'αναθιβαλω και να πω τα κάμαν και τα φέρα

Τότες μια άγάπη μπιστική στον κόσμο έφανερώθη
Κ'εγράφτη μέσα στην καρδιά κι ουδέ ποτέ τση έλειώθη.

Και με τιμή ήταν (ήσαν) δυό κορμιά στου πόθου το καμίνι
Και κάμωμα πολλά ακριβό σ' έτοιους καιρούς εγίνη

Ήκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα,
Που ό κύρης σου μ' έξόρισε στης ξενιτιάς τη στράτα;

Τέσσερεις μέρες μοναχάς μου'δωκε ν'ανιμένω
Κι άπόκει να ξενίτευτώ,πολλά μακρά να πηαίνω

Και πως να σ' άποχωριστώ και πως να σου μακρύνω
Και πως να ζήσω δίχως σου στον ξορισμόν έκείνο;

Κατέχω το κι ο κύρης σου γλήγορα σε παντρεύγει
Ρηγόπουλο, αφεντόπουλο, σαν έισ' έσύ γυρεύει
.
Κι ο κύρης όντε βουληθεί και θε να με παντρέψη
Και δω πως γάμο κτάσσεται και το γαμπρό γυρέψη,

Καλλιά θανάτους εκατό την ώρα θέλω πάρει,
Άλλος παρά ο Ρωτόκριτος γυναίκα να με πάρη.




Παρακαλώ, θυμού καλά, ό,τι σου λέγω τώρα
Και γρήγορα μισεύγω σου, μακραίνω από τη χώρα

Μα όπου κι αν πάγω, όπου βρεθώ και τον καιρό που ζήσω
Τάσσω σου άλλη να μη δω μηδέ ν' ανατρανίσω

Καλλιά 'χω εσέ με θάνατο παρ' άλλη με ζωή μου,
Για σέναν εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου.




Τούτο εδώθη σ'ολους μας: ότι κι αν πεθυμούμε,
Μ'ολον οπού 'ναι δύσκολον, εύκολο το κρατούμε
Κι εύκολα το πιστεύγομε κείνο που μας αρέσει
Και κάθα είς σ' τούτο μπορεί να σφάλει και να φταίση.

Tα πάθη πια δεν κιλαδεί το πικραμένο αηδόνι,
αμέ πετά πασίχαρο, μ' άλλα πουλιά σιμώνει.

Ετούτ' η αγάπη η μπιστική με τη χαρά ετελειώθη
Και πλερωμή στα βάσανα μεγάλη τως εδόθη.

Για τούτο οπού 'ναι φρόνιμος , μηδέ χαθή στα πάθη
Το ρόδο κι όμορφος αθός γεννάται μες στ' αγκάθι.

Και κάθα είς που εδιάβασεν εδά κι ας το κατέχη :
Μη χάνεται στον κίνδυνο, μα πάντα ελπίδα άς έχη.

Στάλα τη στάλα το νερό το μάρμαρο τρυπάτο
Εκείνο που μισεί κανείς γυρίζει κι αγαπάτω.

Τα μάτια δεν καλοθωρούν στο μάκρεμα του τόπου
Μα πιο καλά και πιο μακριά θωρεί (βλέπει) η καρδιά του ανθρώπου.

Απ'οτι κάλλη έχει ο άνθρωπος τα λόγια έχουν τη χάρη
Και κάνουσι κάθε καρδιά παρηγοριά να πάρει

Για μένα όλα σφάλουσι και πάσιν άνω-κάτω
Για ΜΕ Ξαναγεννήθηκε η φύση των πραγμάτων.

Για μένα όλα σφάλουσι και πάσιν άνω-κάτω
Για ΜΕ Ξαναγεννήθηκε η φύση των πραγμάτων.



και εγώ που ποθώ την ΑΓΑΠΗ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ...
στην υποδουλωμένη χώρα μου που ζω και λατρεύω ...
μοιράζω την ΕΛΠΙΔΑ για ένα καλύτερο αύριο
ΑΔΕΛΦΙΑ μου "ΑΛΗΤΕΣ " ...ΠΟΥΛΙΑ.......
......

Ένα πουλί πετούσε
ανάμεσα στη Σάμο και το Κουσάντασι
και που να καταλάβω;
τούρκικο πουλί ήταν ή ελληνικό;
Ή αν μήπως από κάπου αλλού ερχόταν;
Κανένα σημάδι.
Τη θάλασσα ρώτησα
δύτης είναι,μου'πε.
Πλέκει,όλο πλέκει
νταντέλες στο στήθος μου.
Τον ουρανό ρώτησα
αγγελιοφόρος είναι,μου'πε
Απ'το ανοιχτό βιολέ
καιτο τριανταφυλλένιο
ως το μενεξελί.
Τα ψάρια ρώτησα
και τ'άλλα τα πουλιά
και τα καράβια με λογιώ -λογιώ σημαίες.
Όλα κάτι άλλο μου'πανε
απάντηση δεν πήρα.
Ένα πουλί πετούσε
ανάμεσα στη Σάμο και το Κουσάντασι.
Έ,που να καταλάβω
τούρκικο ήτανε πουλί ή ελληνικό;
Μην κι απ'αλλού ερχότανε
Και ποιά είναι η φυλή του;
Έ πουλί ,του είπα
Ποιοί είναι οι δικοί σου;
Ποιά είναι η χώρα σου;
Γλάρος είμαι,μου'πε
Πόσο χρονώ είμαι;
Όσο κι ο κόσμος.
Από ποιά χώρα είμαι;
Απ'τη γη,απ'τον ουρανό,απ'τη θάλασσα
Τα σύνορά μου ποιά;
Το χώμα,το νερό,ο αγέρας..
~ Özdemir İnce ~

Απαγγελία:Γιώργος Κιμούλης [Γιάννης Σαούλης]

Μουσική:Minstrlel's Era

">


">">

άντε ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ
..
">


">

.....
">



">

αξέχαστη διαδρομή...

Στην αγκαλιά του κόσμου
Έρχεσαι πάντα, όταν λιγοστεύει ο κόσμος μου,
να μου δείξεις την απεραντοσύνη του
Όταν γίνομαι μοναχικό δέντρο, αποκαμωμένο
απ' την ορμή του χειμώνα
Αγκαλιάζεις με τα άγια χέρια σου, τον κορμό μου
κοίτα πως ζωντανεύουν τα φύλλα μου
Τραγουδάς
κοίτα πόσο αγαπώ τα τραγούδια των ανθρώπων
Αναστενάζεις
απλώνεις εσύ μονάχη την άνοιξη, μες το χειμώνα
Κρατώ στα κλαδιά μου την ανάσα
της ψυχή σου
Όλη η φουρτούνα της θάλασσας
ηρεμεί
Βαρκούλα μικρή Εσύ
κρατώ γερά τα κουπιά της
Σπασμένα φτερά του Γκιμπράν στους ώμους μου,
πετώ με τα δικά σου
Αιώνια στιγμή το φιλί σου
ανασαίνω στην αγκαλιά σου
Στην αγκαλιά του κόσμου.
ΚΩΣΤΗΣ ΤΑΞΙΔΕΥΩΝ

">


">


">





">


">


">


Τώρα κάνε ό,τι λέει...

">


">


">


">


">
ένα χελιδόνι...
ευτυχώς δεν το πάτησα

">



">

και περιστέρι τώρα...δεν το πατησα!

">


">

οχι δεν τελειωσε ακομα..

">
Πολλά ήταν τα λόγια που είπαμε απόψε
που κρύβουν πολλή σημασία,
αν είχα ξεχάσει αυτό το τραγούδι
δε θα 'χαν καμία αξία.

Το τραγουδάκι αυτό,είναι πολύ μικρό
χωράει μόνο αυτά που θέλω να σου κρύψω,
είναι πολύ μικρό,
όμως θα σου το πω δεν θα το παραλείψω,
σ' αγαπώ.

">
  ......
έφτασα, Γεια Του.

..
μια στιγμη..
">
"Πέφτ' η νύχτα σκοτεινή
και κανείς μας δεν ξέρει
τι μας έγραψε η μοίρα μας
κι η ζωή τι θα φέρει"

">


Κάποια μέρα δεν θάμαστε πιά εδώ αλλά θάχουμε κερδίσει τη βεβαιότητα μιάς μοναδικής και αξέχαστης διαδρομής.....






:)
">
"Πολλοί αναρωτιούνται πώς έζησα. Δεν ξέρουν ότι πάντοτε έλειπα. Ταξίδια στο απίστευτο όταν ήμασταν παιδιά, ταξίδια στο απέραντο όταν ήμασταν ερωτευμένοι, ταξίδια απ’ τη μια κάμαρα στην άλλη, από το 'να άστρο στο άλλο... στις έρημες αποβάθρες, στους ραγισμένους καθρέφτες, στα χρόνια που έφυγαν...

Και συχνά σχεδίαζα ταξίδια στο άγνωστο ή ονειρευόμουν να ζήσω υπέροχα. Και στάθηκα πάντα ανυπεράσπιστος μπροστά στους άλλους. Ονειρεύτηκα πολύ κι έτσι ξέχασα να ζήσω...


Τώρα ανεβαίνω σε μια άμαξα απ’ αυτές που διασχίζουν τον ύπνο μου και δραπετεύω.

Μόνο καμιά φορά μ’ ένα μυστικό που το ’χα μάθει από παιδί ξαναγυρίζω στον αληθινό κόσμο, αλλά εκεί κανείς δε με γνωρίζει. Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν τα όνειρα στα παιδιά και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ' τους αγγέλους."

Τάσος Λειβαδίτης
">

21 του Μάη 2013

Υπάρχουν αγάπες, από την ταινία: Έρωτας στα χρόνια της χολέρας.

Ay, mi bien, que no haría yo por ti
por tenerte un segundo, alejados del mundo
y cerquita de mí
Ay, mi bien, como el río Magdalena
que se funde en la arena del mar
quiero fundirme yo en ti.

Hay amores que se vuelven resistentes a los daños
como el vino que mejora con los años
asi crece lo que siento yo por ti.

Hay amores que se esperan al invierno y florecen
y en las noches del otoño reverdecen
tal como el amor que siento yo por ti.

Ay, mi bien, no te olvides del mar
que en las noches me ha visto llorar
tantos recuerdos de ti.
Ay mi bien, no te olvides del día
que separó en tu vida,
de la pobre vida que me tocó vivir.

Hay amores que se vuelven resistentes a los daños
como el vino que mejora con los años
así crece lo que siento yo por ti.

Hay amores que parece que se acaban y florecen
y en las noches del otoño reverdecen
tal como el amor que siento yo por ti
Yo por ti, por ti... como el amor que siento yo por ti.


Oh, my precious one, what I wouldn't do for you
to have you a second, far away from the world
and a little closer to me.
Oh, my precious one, like the river Magdalene
that it melts in the sand of the sea
I want to melt myself in you.

There are loves that prove to be resistant to the pains
like the wine that becomes better over the years
like that what I feel for you, is growing.

There are loves that await in the winter το bloom
and in the nights of the autumn become green again
exactly like the love that I feel for you.

Oh, my precious one, do not forget the sea
that in the nights saw me cry
so many memories of you
Oh, my precious one, do not forget of the day
that we were separated in this life,
the poor life that I had to live.

There are loves that prove to be resistant to the pains
like the wine that becomes better over the years
like that what I feel for is growing.

There are loves that appear to have finished and still they bloom again
and in the nights of thε autumn they become green again
exactly like the love that I feel for you
I for you, I for you, like the love that I feel for you.


Ω, πολύτιμή μου, τι δεν θα 'κανα για σένα
να σε είχα μια στιγμή πλάι μου, μακριά από τον κόσμο
και μια στάλα πιο κοντά σε μένα.
ω, πολύτιμή μου, σαν τον ποταμό Magdalene
που σβήνει μέσα στην άμμο της θάλασσας
έτσι θέλω κι εγώ να σβήσω μέσα σε σένα.

Υπάρχουν αγάπες που αντέχουν στους πόνους
κι όπως το κρασί ωριμάζουν με τα χρόνια
έτσι κι εγώ νιώθω την αγάπη μου να μεγαλώνει για σένα.

Υπάρχουν αγάπες που καρτερούν το χειμώνα για ν' ανθίσουν
και τα βράδια του φθινοπώρου πετούν πράσινα φύλλα,
έτσι είναι η αγάπη που νιώθω για σένα.

Ω, πολύτιμή μου, μη λησμονάς τη θάλασσα
που τις νύχτες με είδε να δακρύζω για σένα
τόσες αναμνήσεις δικές σου
ω, πολύτιμή μου μη λησμονάς
τη μέρα που οι ζωές μας χωριστήκαν
της φτωχής ζωής που μου έμεινε να ζω.

Υπάρχουν αγάπες που αντέχουν στους πόνους
κι όπως το κρασί ωριμάζουν με τα χρόνια
έτσι κι εγώ νιώθω την αγάπη μου να μεγαλώνει για σένα.

Υπάρχουν αγάπες που λες πως έχουν τελειώσει, κι όμως ανθίζουν ξανά
και τα βράδια του φθινοπώρου πετούν πράσινα φύλλα,
έτσι είναι η αγάπη που νιώθω εγώ για σένα,
εγώ για σένα, εγώ για σένα... η αγάπη που νιώθω για Σε...
">

Τα όνειρα με στίχους ταξιδεύουν
">

"Δώσε μου την αρμύρα σου και πάρε τη βροχή μου κι άκου τα λόγια που έλεγαν οι μύστες της ερήμου φωτιά γυρεύει η φωτιά και η αγάπη πόνο τον εαυτό σου δε θα βρεις αν δε χαθείς στον κόσμο"

"Είμαστε πλασμένοι απ' το υλικό
που γίνονται τα όνειρα
είμαστε πλασμένοι απ' το υλικό
που γίνονται τ' αστέρια
είμαστε πλασμένοι εσύ κι εγώ απ' το υλικό
που κρύβεται στα όνειρα
είμαστε πλασμένοι απ' το υλικό
που καίγεται στ' αστέρια."

Όλα πια είναι λίγα
Εκτός απ' τα Ό νειρά μας..

">
"Τα ταξιδάκια και τα τραγουδάκια της ψυχής δεν τελειώνουν ποτέ... μόνο σαλπάρουν και ξανάρχονται... γράφουνε κύκλους και τροχιές αέναες... θαρρείς και σκαρφαλώνουνε στο άνεμο... πετούν μακριά και σβήνονται απ' τα μάτια μας... κι από τη μνήμη... μα μένουν πάντα στην καρδιά... σε κάποια παραμελημένη ίσως και σκοτεινή γωνιά... κι κεί που λες πως χάθηκαν, γυρίζουν ξαφνικά, σε μια στιγμή, για να τυλίξουνε τ' αγκάθια απαλά στη βελουδένια κάπα τους..."

">

Τα μάτια των παιδιών

Παρθένα, αθώα, φωτισμένα απ' το πρώτο της γέννησης φως

ανέμελα παιγνίδια, έκπληκτα όνειρα

ψυχές τρυφερές καμωμένες σ' ένα σκληρό κόσμο

-κάποτε ήταν τα παιδικά μας κορμιά.

Τώρα, αυτή τη στιγμή, γεννιέται ένα παιδί

τώρα, αυτή τη στιγμή, πεθαίνει ένας γέρος

τώρα, αυτή τη στιγμή, αργοπεθαίνουν εκατομμύρια άνθρωποι

νέοι, μεσήλικες, πριν καταφέρουν να ζήσουν.

Ασελγούμε πάνω στις ζωές των παιδιών

χωρίς αιδώ, πάνω στα όμορφα μάτια τους

όπλα και πυρηνικά

ναρκωτικά και εμπόριο σάρκας

μπετόν και σίδερα

φράζουν τις αυλές τους

γεμίζουν με θλίψη τη δικιά τους ζωή, πριν ακόμα καταλάβουν τον κόσμο των μεγάλων αρπακτικών.

Πως να μεγαλώσει ένα παιδί σε μια τσιμεντένια αυλή και μια οθόνη,

δεν θα δει ποτέ, πως ένας σπόρος γίνεται όμορφο λουλούδι

με την μεθυστική μυρωδιά αγνού ονείρου.

Ακουμπισμένος στο παράθυρο της ομίχλης του κόσμου

γράφω ξανά, ένα γιατί.

Πριν πατήσω τέρμα το γκάζι και με την ιλιγγιώδη ταχύτητα του παραλογισμού

και καρφωθώ στους τοίχους τους, να διαρρήξω τα πέτρινα μάτια τους.

Με ένα  θάνατο για τη ζωή

του παιδιού

που ήμουν κάποτε κι εγώ.


Ταξιδευτής
29 Ιουνίου 2010

http://kostistaxithevon.blogspot.com/2010/06/blog-post_29.html?spref=fb


Κλεῖσε τὸ σπίτι. Δῶσε σὲ μιὰ γειτόνισσα τὸ κλειδὶ καὶ προχώρα. Ἐκεῖ ποὺ οἱ φαμίλιες μοιράζονται ἕνα ψωμὶ στὰ ὀκτώ, ἐκεῖ ποὺ κατρακυλάει ὁ μεγάλος ἴσκιος τῶν ντουφεκισμένων. Σ᾿ ὅποιο μέρος τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα,
ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο... ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου..
Τάσος Λειβαδίτης
http://www.youtube.com/watch?v=BfyrN9uWEpA&feature=share

Τούτο το τρένο είμαστε ΕΜΕΙΣ!...ΤΟ Εγώ να γίνει Ε Μ Ε Ι Σ.....
Αλληλεγγύη αδέλφια και καλή ΑΝΑΤΡΟΠΗ!!
Διαδρομές
....


..">

ΧΤΙΖΑΜΕ τη ΖΩΗ ΜΑΣ στις ξερολιθιές...

Το τελευταιο τσιγαρο στην βεραντα...

Καθομουν και σκεφτομουν το σημερινο θεμα της εκθεσης των πανελληνιων.

"Ένας αστρολάβος της ζωής και του ουρανού το πρώτο θέμα στις πανελλήνιες εξετάσεις από το βιβλίο του Γεωργίου Γραμματικάκη
Στις ερωτήσεις ζητούσαν από τους υποψήφιους να αναπτύξουν το θέμα τους, γύρω από την επικοινωνία και τη μοναξιά του ανθρώπου

Συνδυάζει περιβάλλον, διαδίκτυο και την αποξένωση των ανθρώπων που προκύπτει από το διαδίκτυο"


Τα παιδια μαθανε την "τεχνικη" να γραφουν εκθεση Ιδεων!
Απεξω και ανακατωτα τα θεματα ολα...παπαγαλια η αναλυση, η περιληψη, ο προλογος ο επιλογος...ολα, ολα!
Τα εβλεπες τα παιδια εξω να βγαινουν χαρουμενα , να δηλωνουν:
ΕΥΚΟΛΟ ΤΟ ΘΕΜΑ, το ειχαμε κανει στο Φροντιστηριο...αναμενομενο!

" Δεν υπαρχουν ιδεες , υπαρχουν ανθρωποι που τις κουβαλουν κι αυτες παιρνουν το μποι του ανθρωπου που τις κουβαλαει " Νικος Καζατζακης
ποσταρε η καλη μου φιλη Μαρια ...

Για να γινουν τα σκοταδια μας ξανα λαμψη , για να μπορουν να εφαρμοσθουν τα αυτονοητα του Γραμματικακη και να μη γραφουν ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ το "θεμα" με τεχνικη αλλα να βγαινει απ τη ψυχη ΤΟΥΣ, μηπως να επαναξεταζαμε ...

"Όσο η επικοινωνία πυκνώνει με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, το διαδίκτυο και τα κινητά τηλέφωνα, τόσο η μοναξιά μας , η ανθρώπινη, μεγαλώνει και η αποξένωση κυριαρχεί"




ΥΓ Ολοκληρο το κειμενο του Γραμματικακη εδω για ΟΛΟΥΣ εμας τους Μεγαλους!
http://www.minedu.gov.gr/publications/docs2013/them_glo_gen_c_hmer_no_1305.pdf
και οι απαντησεις που δινουν τα "Φροντιστηρια" επισης χρησιμοτατες...

http://sup.kathimerini.gr/kath/kath22/Downloads/lyseis__ekthesi_13c.pdf

ΑΓΕΡΑΣ-ΚΡΑΥΓΗ
O νειρα !
♥

..

ΧΤΙΖΑΜΕ τη ΖΩΗ ΜΑΣ στις ξερολιθιες...

"Το video της ημέρας...http://youtu.be/vNBQoudLn2k
Επέλεξα μέσα από ένα μουσικό λόγο τριών τραγουδιών να αναδείξω τον ασύλληπτο δημιουργικό ανθρώπινο πολιτισμό των προηγούμενων γενιών και να τονίσω την αξεπέραστη σχέση του ανθρώπου με την άγια Γη. ( Ο κίνδυνος να χάσουμε αυτή τη σχέση επέρχεται αφού ήδη ψηφίστηκε ο νόμος S510 στην Αμερική που απαγορεύει την οικιακή κηπουρική!!! )
Ο στίχος στο τραγούδι Αγροτικό πρωινό είναι του Νικηφόρου Αλιμπέρτη.
Χρησιμοποίησα φωτογραφικό υλικό και από τα αρχεία των Ν. Χατζόπουλου και Γ. Χωριανόπουλου.
Φρατζέσκος Φατούρος"

ΥΓ Αφιερωμενο σε οσους ΝΟΙΩΣΟΥΝ αυτο το βιντεο με τα ΤΡΙΑ "τραγουδια" !!!!!!!

πηγη: απο τον αδελφο μου τον μεγαλο, δυο εχω ...
το ανακαλυψε εδω:
http://naxos365.blogspot.com/2013/05/video_17.html?spref=fb




">


"....το Ο νειρο ειναι δικο μας και θα βγουμε απ αυτο , οποτε ΕΜΕΙΣ το θελησουμε ..."

Τρομοκρατημένος..

Μικροαστούλης είμαι.

Και...Τρομοκρατημένος.

Μ΄αυτά που βλέπω και ακούω. Με όσα συμβαίνουν.

Μ΄αυτά που έρχονται.

Από την συμπεριφορά των τρωκτικών της Εξουσίας. 

Την απληστία τους.

Από την μανία και το πάθος των καρεκλοκένταυρων.

Από την Συνωμοσία των Πυρήνων της...Ψευτιάς.

Την αχαλίνωτη κυβερνητική προπαγάνδα.

Την μισθωμένη υστερία ορισμένων ΜΜΕ.

Τρομοκρατημένος είμαι.

Από αυτούς που έδεσαν τη Χώρα στο άρμα 

του νεοφιλελευθερισμού.

Που εξασφάλισαν διαρκή λιτότητα για τον Λαό.

Που παρέδωσαν τη διακυβέρνηση σε τοκογλύφους και εταίρους.

Που εκχώρησαν Εθνική Κυριαρχία στους Ξένους.

Που υπογράφουν εκποίηση Εθνικής περιουσίας.

Που αφανίζουν εισοδήματα, δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Τρομοκρατημένος είμαι.

  Από μία κυβέρνηση που στήνει σκηνικό Ψεύδους και 

Καταστροφής, για να καθυποτάξει τους Πολίτες.

 

Φοβισμένος και αηδιασμένος είμαι.

Γιατί όλα γίνονται μελετημένα, προσχεδιασμένα και συνειδητά. 

Τρομοκρατημένος είμαι...

...γιατί συνεχίζω να κάθομαι αναπαυτικά στον καναπέ μου...

Αναρτήθηκε από Δημήτριος Ζ στις 18:53

ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ...30-3-2013

Kάτω απο την Ακρόπολη..
Καθώς διαπίστωνα τη μελαγχολική περατζάδα των Ανθρώπων, μια παρέα παιδιών από την Κρήτη έπαιζαν , τραγουδούσαν για ένα μεροκάματο;
Θυμάμαι , όχι πολύ παλιά , τα πρόσωπα των ανθρώπων πιο χαρούμενα , καρεκλοπόδαροι, γελαστές ξέγνοιαστες φατσούλες , με ζωντανές κινήσεις  πέρα δώθε...
Αν έπαιζαν κάποιοι μουσικοί , θάταν ξένοι με μια κιθάρα
ν 'ακουγεται  "Μπομπ Ντίλαν"...

30 Mαρτίου 2013...
μια Ομορφιά Ελληνόπουλων να παίζουν μπουζούκι, βιολι, κιθάρα...
">

Τί λέει η κοπέλα;;
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει..!!
..

">

Αμανές Καληνύχτας...

">

-Δεν το ξέρουμε καλά αυτό αλλά θα το παίξουμε.
-Ευχαριστώ..

">

ΔΩΘΕ ΚΕΙΘΕ...στην ΕΡΜΟΥ

">

Πάμε να χορέψουμε..;

">

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις ,πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

(από Το Παράπονο, Οδ. Ελύτης)

">