"Θελει νεκροι χιλιαδες να ναι στους τροχους" ........................

ΜΟΝΗ ΝΑΞΟΥ (από Mανώλη Μαστρογιαννοπουλο)

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

Σαββατο βραδυ, εδω με τα δεκατα μου ναμαι εκει με την ψυχη μου....
http://www.freequency.gr/

">

">

"Αυτά είναι τραγούδια,αυτά πρέπει να μαθαίνουν τα παιδία μας...ενα ποιήμα,ενα τραγούδι και μια ολόκληρη ιστορία ενος λαού....."

">

...
Πρόκειται για το πρώτο από τα «Σχόλια του Τρίτου»
το οποίο μεταδόθηκε την Κυριακή 30 Απριλίου 1978.

"Είναι το Τρίτο θα 'λεγα σαν αγορά υποδημάτων
για παιδιά που ακόμη δεν έχουν ενηλικιωθεί.

Είναι σαν σμήνος πελαργών ή μελαγχολικών περιστεριών.
Σαν ακροβάτες που κινούνται σε φανταστικά σχοινιά.
Σαν κέντημα γριάς από την Κρήτη.

Είναι φωταγωγός, φωτός αγωγός, προαγωγός,
άρχος, εξάρχον, ιδαλγός.

Κι όπως θα έλεγε ο Σουρής επιτυχώς:
«Το τρίτο τους ελέφαντες διώκει και τιμήν επιδιώκει» "
">

">

">

">
και ΑΙΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ !





ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη
χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου
η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο
το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα

Η στεριά που βουτά και υψώνει αυχένα
ένα λίθινο άλογο που ιππεύει ο πόντος
οι μικρές κυανές φωνές μυριάδες
η μεγάλη λευκή κεφαλή Ποσειδώνος

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΟΡΕΣ ΑΝΕΜΟΙ που ιερουργούνε
που σηκώνουν το πέλαγος σαν Θεοτόκο
που φυσούν και ανάβουνε τα πορτοκάλια
που σφυρίζουν στα όρη κι έρχονται

Οι αγένειοι δόκιμοι της τρικυμίας
οι δρομείς που διάνυσαν τα ουράνια μίλια
οι Ερμήδες με το μυτερό σκιάδι
και του μαύρου καπνού το κηρύκειο

Ο Μαϊστρος, ο Λεβάντες, ο Γαρμπής
ο Πουνέντες, ο Γραίγος, ο Σιρόκος
η Τραμουντάνα, η Όστρια

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το ξύλινο τραπέζι
το κρασί το ξανθό με την κηλίδα του ήλιου
του νερού τα παιχνίδια στο ταβάνι
στη γωνιά το φυλλόδεντρο που εφημερεύει

Οι λιθιές και τα κύματα χέρι με χέρι
μια πατούσα που σύναξε σοφία στην άμμο
ένας τζίτζικας που έπεισε χιλιάδες άλλους
η συνείδηση πάμφωτη σαν καλοκαίρι.

ΤΑ ΝΗΣΙΑ με το μίνιο και με το φούμο
τα νησιά με το σπόνδυλο καποιανού Δία
τα νησιά με τους έρημους ταρσανάδες
τα νησιά με τα πόσιμα γαλάζια ηφαίστεια

Στο μελτέμι τα ορτσάροντας με κόντρα φλόκο
Στο γαρμπή τ’ αρμενίζοντας πόντζα λαμπάντα
έως όλο το μάκρος τους τ’ αφρισμένα
με λιτρίδια μαβιά και με ηλιοτρόπια

Η Σίφνος, η Αμοργός, η Αλόννησος
η Θάσος, η Ιθάκη, η Σαντορίνη
η Κως, η Ίος, η Σίκινος

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ στο πέτρινο πεζούλι
αντίκρυ του πελάγους η Μυρτώ να στέκει
σαν ωραίο οκτώ ή σαν κανάτι
με την ψάθα του ήλιου στο ένα χέρι

Το πορώδες και άσπρο μεσημέρι
ένα πούπουλο ύπνου που ανεβαίνει
το σβησμένο χρυσάφι μες στους πυλώνες
και το κόκκινο άλογο που δραπετεύει

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ εορτάζοντας τη μνήμη
των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίτης
ένα θαύμα να καίει στους ουρανούς τ’ αλώνια
ιερείς και πουλιά να τραγουδούν το χαίρε :

ΧΑΙΡΕ η Καιομένη και χαίρε η Χλωρή
Χαίρε η Αμεταμέλητη με το πρωραίο σπαθί

Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται
Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται

Χαίρε του παραδείσου των βυθών η Αγρία
Χαίρε της ερημίας των νήσων η Αγία

Χαίρε η Ονειροτόκος χαίρε η Πελαγινή
Χαίρε η Αγκυροφόρος και η Πενταστέρινη

Χαίρε με τα λυτά μαλλιά η χρυσίζοντας τον άνεμο
Χαίρε με την ωραία λαλιά η δαμάζοντας τον δαίμονα

Χαίρε που καταρτίζεις τα Μηναία των κήπων
Χαίρε που αρμόζεις τη ζώνη του Οφιούχου

Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεμνή
Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χώμα που ανεβάζει
μιάν οσμή κεραυνού σαν από θειάφι
του βουνού ο πυθμένας όπου θάλλουν
οι νεκροί άνθη της αύριον

Μιας νυχτός Ιουνίου η νηνεμία
γιασεμιά και φουστάνια στο περιβόλι
το ζωάκι των άστρων που ανεβαίνει
της χαράς η στιγμή λίγο πριν κλάψει

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ η πόα της ουτοπίας
τα κορίτσια οι παραπλανημένες Πλειάδες
τα κορίτσια τ’ Αγγεία των Μυστηρίων
τα γεμάτα ως πάνω και τ’ απύθμενα

Τα στυφά στο σκοτάδι και όμως θαύμα
τα γραμμένα στο φως και όμως μαυρίλα
τα στραμμένα επάνω τους όπως οι φάροι
τα ηλιόβόρα και τα σεληνοβάμονα

Η Ερση, η Μυρτω, η Μαρινα
η Ελενη, η Ρωξανη, η Φωτεινη
η Αννα, η Αλεξανδρα, η Κυνθια

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το αναίτιο δάκρυ
ανατέλλοντας αργά στα ωραία μάτια
των παιδιών που κρατιούνται χέρι χέρι
των παιδιών που κοιτάζουνται και δε μιλιούνται
Των ερώτων το τραύλισμα πάνω στα βράχια
ένας φάρος που εκτόνωσεν αιώνων θλίψη
το τριζόνι το επίμονο καθώς η τύψη
και το μάλλινο έρημο μέσα στ’ αγιάζι

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιός αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιό το "νυν" και ποιο το "αιέν" του κόσμου :

ΝΥΝ το αγρίμι της μυρτιάς Νυν η κραυγή του Μάη
ΑΙΕΝ η άκρα συνείδηση Αιέν η πλησιφάη

Νυν νυν η παραίσθηση και του ύπνου η μιμική
Αιέν αιέν ο λόγος και Τρόπις η αστρική

Νυν των λεπιδόπτερων το νέφος το κινούμενο
Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπτάμενο

Νυν το περίβλημα της Γης και η Εξουσία
Αιέν η βρώση της Ψυχής και η Πεμπτουσία

Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο
Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα

Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο Μέγας Οφθαλμός

Νυν η ταπείνωση των Θεών
Νυν η σποδός του Ανθρώπου

Νυν Νυν το μηδέν

και ΑΙΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ !

Στίχοι:  

Οδυσσέας Ελύτης

Μουσική:  

Μίκης Θεοδωράκης

EKTAKTH ANAKOINΩΣΗ :

"Θελει νεκροι χιλιαδες να ναι στους τροχους" ........................

">
....................................
">

πατηστε εδω:http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=215595&catid=7
">



">

'Hταν 11 του Ιούνη 2013

Είναι σαν να καίνε την Εθνική Βιβλιοθήκη

[του Κώστα Καναβούρη, ΑΥΓΗ, 12/6/2013]

Βράδυ της χτεσινής Τρίτης. Βρίσκομαι μέσα στο κτήριο της ΕΡΤ. Το κτήριο βουΐζει από την ίδια του την είδηση: Η ΕΡΤ κλείνει. Αυτό που δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ούτε ο πιο διεστραμμένος φασιστικός νους σε συνθήκες πολιτειακής εκτροπής, δηλαδή χούντας, συνέβη τώρα και μόλις ανακοινώθηκε από το φαιό υποκείμενο που καμώνεται τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ενώ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα δουλικό. Ούτε καν ανδράριο του κόμματος της Ν.Δ., την οποία λείχει ακόμα και στον ύπνο του. Όχι. Ο Σίμος Κεδίκογλου είναι το ανερμάτιστο δουλάριο εξωθεσμικών συμφερόντων, είναι το φοβισμένο παράπτωμα της πολιτικής που μόλις ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ. Το κτήριο βουΐζει. Προς το παρόν, ο κόσμος βρίσκεται στο συναίσθημα. Προσπαθεί να συνειδητοποιήσει το αδιανόητο. Η ΕΡΤ κλείνει. Είναι σαν να λέμε ότι βγάζουν έξω στην οδό Πανεπιστημίου όλα τα βιβλία της Εθνικής Βιβλιοθήκης και τα καίνε, διότι η λειτουργία της Βιβλιοθήκης είναι ασύμφορη, η συντήρηση των πολύτιμων θησαυρών της γραμμένης διήγησης της πατρίδος είναι ανασχετική της ανάπτυξης και η προσπάθεια των υπαλλήλων ατελέσφορη. Οπότε κάψτε τα. Και δώστε το κτήριο στο ΤΑΙΠΕΔ. Ίσως και το κτήριο των Προπυλαίων, αφού και το Πανεπιστήμιο είναι συφοριασμένο. Γιατί όχι και το κτήριο της Ακαδημίας; Αυτό ακριβώς συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα: καίγεται το δικαίωμα της ενημέρωσης. Καίγεται το δικαίωμα στην πληροφορία, άρα καίγεται το ανθρώπινο και πολιτικό δικαίωμα στην αλήθεια. Κι αυτό είναι κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ την ογκωμένη παλίρροια ζωής και ζωής των εργαζομένων που πρόκειται να καταστραφεί. Αν κλείσει η Εθνική Πινακοθήκη, δεν είναι που θα καταστραφεί ο Γύζης και ο Παρθένης μέσα στα ανήλιαγα υπόγεια, ούτε που θα χάσουν τη δουλειά τους οι υπάλληλοι του ιδρύματος. Είναι που θα χαθεί το όφελος της πρόσβασης προς την ελεύθερη όραση που μπορεί να δημιουργήσει τον κόσμο. Το ίδιο ακριβώς τιτρώσκεται με το κλείσιμο της ΕΡΤ: το δικαίωμα στην ελεύθερη ακοή, στην ελεύθερη διαπραγμάτευση της πληροφορίας, της αισθητικής και της μουσικής συγκρότησης του κόσμου. Του κόσμου του καθενός και του κόσμου όλων. Μια καταστροφή δηλαδή. Και αλοίμονο στην ελληνική κοινωνία, αν δεν προσλάβει ως καταστροφή το κλείσιμο της ΕΡΤ. Αλοίμονο αν δεν αντιληφθεί ότι πρόκειται για την απόλυτη εφαρμογή της χυδαιότητας που ονομάζεται “σωτηρία της χώρας”.

Το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι έγκλημα καθοσιώσεως εις βάρος του ελληνικού λαού. Δεν υπάρχουν αστερίσκοι, δεν υπάρχουν σκιές, δεν υπάρχουν υποσημειώσεις: Όποιος δεν είναι εναντίον του κλεισίματος της ΕΡΤ, είναι εναντίον του ελληνικού λαού. Και εδώ δεν συμπεριλαμβάνονται μόνον οι δεδηλωμένοι εχθροί του, αλλά και οι ολιγωρούντες στην αντίθεση, την πεπραγμένη αντίθεση. Σήμερα, βράδυ Τρίτης κρίνονται όχι απλώς πολλά, κρίνονται όλα. Εδώ, στο κτήριο της ΕΡΤ, που βουίζει από ανθρώπους που προσπαθούν να αποτρέψουν την καταστροφή. Όποιος καταλάβει, κατάλαβε. Κι όποιος δεν καταλάβει, θα πάρει στον λαιμό του κι εκείνους που κατάλαβαν: στα μαγαζιά, στις βιβλιοθήκες, στα πανεπιστήμια, στα εργοστάσια, στις επιχειρήσεις, στις τράπεζες, στα καράβια, στα αυτοκίνητα, στα... παντού της δημοκρατίας που αναβλύζει μονάχα από την παραγωγή ελεύθερων ανθρώπων. Αυτή είναι η οικονομία της δημοκρατίας. Τα υπόλοιπα είναι οικονομία της δουλείας. Αυτό το κρίσιμο μπορεί να φωτίσει η ΕΡΤ. Και γι' αυτό κλείνει. Για το φως που δύναται παρούσα και για το σκοτεινό τεράστιο κέρδος της απουσίας της. Που στην παρούσα στιγμή είναι απαραίτητο. Δεν αποτιμάται σε χρήμα. Αποτιμάται σε νόμισμα απειλής, σε νόμισμα στανικού πειθαναγκασμού της κοινωνίας στην υποταγή. Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι το νόμισμα. Το θέμα είναι το χρήμα. Γι' αυτό θέλουν να κλείσει η ΕΡΤ: για το χρήμα. Για το χρήμα της κίβδηλης συνεννόησης, για το χρήμα της κίβδηλης συναλήθευσης, για το χρήμα της αλληλίας που θα έχει ενταφιαστεί στον ομαδικό τάφο των κοινών πτωμάτων. Για το φοβερό χρήμα της παραχαραγμένης οικονομίας. Της παραχαραγμένης δημοκρατίας. Που κόβει το πληθωριστικό νόμισμα του συστήματος κατά το δοκούν.

Αυτό γίνεται απόψε, βράδυ Τρίτης, στο κτήριο της ΕΡΤ: το καινούργιο νομισματοκοπείο μιας κίβδηλης δημοκρατίας. Αλλά ποιος να το πει. Η ΕΡΤ κλείνει. Πείτε το εσείς.

http://www.avgi.gr/article/452761/einai-san-na-kaine-tin-ethniki-bibliothiki

Είναι σαν να καίνε την Εθνική Βιβλιοθήκη - Η Αυγή Online

www.avgi.gr


">

">

"92 χρονών πιο φρέσκος νους από τους μισόχρονούς του. Τί πρότεινε; Γενικό μπλακ-άουτ σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και να ενημερώνει μόνο η δημόσια ραδιοτηλεόραση ως φωνή του κόσμου της εργασίας. Και ταξική συμπαράσταση με συγκεντρώσεις παντού και απεργίες.

Αμ πως; Με δηλώσεις, ανακοινώσεις και ψηφίσματα θα πέσει η ακροδεξιά συμμορία; Όχι δα. Α, ρε γεροπατριώτη... Τα σέβη μου. "
">">
"Το σκοτάδι παραμονεύει. Το φως είναι στα χέρια μας"

">

Κούρδος συγγραφέας και δημοσιογράφος ο Τζεμίλ Ντουράν. με αδούλωτο πνεύμα και περίσσια ανθρωπιά,....

">

"Ανόητε χαιρέκακε...

Στο δρόμο ακόμη 3.000 άνθρωποι.
Τέλος τα μεροκάματα για ακόμη 3.000 οικογένειες.
Λες πως σε ενοχλούσε που πλήρωνες 4€ το μήνα την ΕΡΤ στο λογαριασμό σου επειδή δεν την έβλεπες. Οπότε καλύτερα να την κλείσουν.
Για να το διευρύνω λίγο αυτό.
Κι εγώ δεν πήγα ποτέ στην Κάρπαθο αλλά τους δρόμους και από δικά μου χρήματα τους έκαναν. Να μην τους έκαναν λοιπόν αφού δεν τους είδα και ίσως να μην τους δω ποτέ.
Και το νερό που πίνει το παιδί σου στο δημόσιο σχολείο να το κόψουν.
Πληρώνεται και από μένα αλλά εγώ δεν έχω παιδί να πίνει από αυτό.
Γιατί να το πληρώνω λοιπόν;
Και τον Στρατό; Τον στρατιωτικό ποιος τον πληρώνει; Γιατί να τον πληρώνω αφού δεν είμαστε σε πόλεμο; Να τον καταργήσουν. Να τους απολύσουν όλους και άμα μας την πέσουν, βλέπουμε.
Και τους Πυροσβέστες. Να τους απολύουν το χειμώνα. Μόνο το καλοκαίρι να τους πληρώνω.
Γιατί; Άσε που άμα μένεις στην πόλη τι σε νοιάζει για το δάσος. Ας καούν όλα. Γιατί να πληρώνω κι εγώ που μένω στην πόλη;
Και το δημόσιο ιατρείο που φτιάχτηκε στη Λέρο, να μην το έκαναν ποτέ.
Αφού κι εγώ πλήρωσα γι αυτό και ίσως να μην το χρειαστώ ποτέ.
Και το σχολείο που έγινε στην Ορεστιάδα, να μην το έχτιζαν.
Γιατί να πληρώνω κι εγώ ένα σχολείο, που δεν θα δω ούτε εγώ, ούτε το παιδί μου.
Άσε που δεν έχω παιδί. Κι άμα δεν κάνω; Γιατί να πληρώνω εγώ για τις σπουδές των παιδιών;
Και το παιδί του γείτονα που σώθηκε από την άρρωστη καρδιά του στο δημόσιο νοσοκομείο;
Από τις ασφαλιστικές εισφορές που έδινα και εγώ, σώθηκε. Να μην σωζόταν.
Αφού δεν το γνώριζα και ίσως να μην το μάθω ποτέ.
Και αν σου φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά, μην χαμογελάς γιατί είναι και αυτά στο πρόγραμμα.
Θα συμβούν και μάλιστα γρήγορα.

Η ΕΡΤ αγαπητέ χαιρέκακε δεν είναι ένα κανάλι.
Είναι άνθρωποι. Εργαζόμενοι.
Φίλοι. Γείτονες. Συμμαθητές. Γονείς. Συγγενείς.
Όπως ήταν οι χαλυβουργοί, οι εργαζόμενοι στα κλωστοϋφαντουργεία, στα ναυπηγεία,
οι χιλιάδες απολυμένοι σε ιδιωτικές εταιρίες που έκλεισαν.
Κι εσύ χαίρεσαι...
Να χαίρεσαι λοιπόν με την κατάντια σου.
Και να μην παραξενευτείς άμα αδιαφορήσω όταν απολυθείς.
Ούτε καν να διαμαρτυρηθείς.
Γιατί δεν θα αφορά εμένα η απόλυσή σου.
Δεν θα αφορά εμένα η εξόντωσή σου.

Είναι αδιανόητη η φίμωση της ΕΡΤ.
Είναι αδιανόητη αυτή η συμπεριφορά της κυβέρνησης.
Είναι αδιανόητη η δική σου απάθεια.
Είναι αδιανόητη αυτή η χαρά σου για την εξόντωση 3000 οικογενειών!
Κι όμως, εγώ δεν θα χαρώ με την δική σου εξόντωση.
Θα παλέψω για σένα ακόμη και την ώρα που εσύ χαίρεσαι με τον πόνο του άλλου.

Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους της ΕΡΤ.
Αλληλεγγύη σε όλους τους εργαζόμενους.
Τους άνεργους, τους άστεγους.
Αλληλεγγύη σε όλους τους συνανθρώπους μας.
Κι αν δεν σε απασχολούν οι υπόλοιποι, σκέψου έστω το τομάρι σου.
Κάποια στιγμή θα χρειαστείς βοήθεια...
Ας έχεις κάπου να τη ζητήσεις...
Γιατί τότε δεν θα χαίρεσαι.

Ανόητε χαιρέκακε!

Γιάννης Κότσιρας"

http://yianniskotsiras.blogspot.gr/2013/06/blog-post.html

"Ο Γιάννης Κότσιρας ο Γ.Κ. είναι από τους μετρημένους στα δάχτυλα των δυο χεριών καλλιτέχνες που παίρνει σταθερά θέση στα χρόνια της τριετούς λαίλαπας και με σταθερό προσανατολισμό. Πιο ας πούμε "κραυγαλέα" αντίδρασή του ήταν η κατάθεση μήνυσης κατ' αγνώστων για το πογκρόμ βίας, τη χρήση χημικών και το εν ψυχρώ χτύπημα διαδηλωτή στο Σύνταγμα τον Ιούνη του 11.
Λίγοι, ελάχιστοι οι καλλιτέχνες με ξεκάθαρη και δηλωμένη δημόσια θέση υπέρ του κόσμου της εργασίας, ας μην λιθοβολούμε άδικα κάποιον από αυτούς..."Να ας πούμε ένα απόσπασμα από κείμενό του προ δύο χρόνων, που μου είχε μείνει...

"Εμείς αλήθεια τι θα κάνουμε; Θα πούμε το δικό μας ΟΧΙ;
Θα τιμωρηθεί κανένας;
Ποιος θα πληρώσει τις χαμένες γενιές; Τις χαμένες ψυχές; Τα ματωμένα γκλομπ; Τα πληγωμένα από τα παράνομα χημικά, πνευμόνια;
Θα βγει κανείς να τους τσακίσει, να εξασφαλίσει για όλους φυλακή;
Θα βγει κανείς να κάνει λογιστικό έλεγχο στο χρέος, να μάθουμε επιτέλους, τι χρωστάμε, γιατί χρωστάμε, σε ποιον χρωστάμε και που πήγαν όλα αυτά τα χρήματα; Και φυσικά αν πραγματικά χρωστάμε; Κάτι για το οποίο, υπάρχουν σοβαρότατες αμφιβολίες ως προς την αναγκαιότητα και την νομιμότητα...
Θα βγει κανείς να κάνει αναθεώρηση του Συντάγματος και να άρει τις ασυλίες; Υπουργών, Βουλευτών, τραπεζιτών, τις μονιμότητες και όλα αυτά τα φασιστικά άρθρα;
Θα βγει κάποιος που να έχει πραγματική αγάπη γι αυτή τη χώρα, να την οδηγήσει στις δυνατότητές της;
Ή θα καθίσουμε σαν πρόβατα να ανεχτούμε για άλλη μια φορά τα απεχθή ψεύδη τους, μαζί με το απεχθές χρέος τους και τους απεχθείς συνεταίρους τους, να μας ξεζουμίζουν; Να μας προσβάλουν; Να μας διασύρουν παγκοσμίως;
Εγώ συνεχίζω να πιστεύω πως υπάρχουν ικανοί άνθρωποι.
Θέλω να πιστεύω πως αυτή τη φορά δεν θα τους περάσει...
Θέλω να πιστεύω, πως θα βρεθεί αυτός ο κάποιος ή αυτοί οι κάποιοι, που με εντιμότητα και χωρίς κομματικές σημαίες, κραυγές και υπεροψία, θα τους ξεμπροστιάσουν, θα τους τιμωρήσουν, θα τους στείλουν εκεί που ανήκουν και θα μάθουμε όλη την αλήθεια. Και για τα σύγχρονα εγκλήματά τους, αλλά και για τα παλαιότερα. Έτσι μόνο θα μπορέσουμε να πάμε ένα βήμα μπροστά.
Ίσως πιο δύσκολα στην αρχή και σίγουρα όχι αναίμακτα αλλά αργά, ταπεινά και σταθερά μπροστά...
Έχουμε δρόμο ακόμα σίγουρα γιατί υπάρχει ακόμα ένα μικρό ποσοστό συνανθρώπων μας που δεν έχουν καταλάβει τίποτα γιατί απλά δεν έχουν χάσει τίποτα. Όπως επίσης υπάρχει ακόμα ένα ποσοστό που έχει χάσει μόνο από το περίσσευμα. Όμως η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου έχει χάσει από το υστέρημα και από το μέλλον της και ένα μεγάλο ποσοστό, έχει χάσει τα πάντα..
Πείτε με ρομαντικό, αισιόδοξο, ουτοπιστή ή ότι άλλο θέλετε. Εγώ θα παραμένω έτσι και θα πιστεύω ότι η Ελλάδα, όταν καταρρεύσουν και τιμωρηθούν αυτοί οι ιστορικά, οικονομικοί, πολιτικοί και πολιτισμικοί εγκληματίες, θα ξαναβρεί την ταυτότητά της.
Όχι η Ελλάδα του καναπέ, του ρουσφετιού, του βολέματος, του σκυλάδικου, του φτηνού μεσημεριανάδικου και του ακριβού αυτοκινήτου, στο οποίο τόσο τόσο έξυπνα μας έθισαν και μας εκπαίδευσαν αλλά η Ελλάδα του πολιτισμού, της αλληλεγγύης, της φιλοξενίας, της εργασίας και της αληθινής Δημοκρατίας.
Μόνο έτσι θα είμαστε για πρώτη φορά, εμείς οι εξασφαλισμένοι...
Δεν θα κάτσω να κοιτάω αυτά που κάνει η πατρίδα μου για μένα. Θα κάνω εγώ πράγματα για την πατρίδα μου. Θα παλεύω, θα φωνάζω και θα ματώνω αν χρειαστεί.
Το ξέρω καλά. Μου το είπαν οι γονείς μου και οι παππούδες μου.
Μου το είπε και ο ποιητής.
Πως για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή, νεκρούς χιλιάδες και οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους.
Το τέλος τους έρχεται σύντομα και θα είναι προετοιμασμένοι γιατί το ξέρουν.
Ας προετοιμαστούμε λοιπόν κι εμείς, για μια εξασφαλισμένη νέα αρχή.
Ας εξασφαλίσουμε κι εμείς λοιπόν το δικό μας ΟΧΙ. "

http://yianniskotsiras.blogspot.gr/2011/10/blog-post_24.html

και η
απάντησή του στην επίθεση που δέχτηκε από τον τηλεπαπαγάλο Κώνστα:

Απάντηση στον Χρήστο Κώνστα δημοσιογράφο του Alter για την παρέμβασή μου στην εκπομπή “Αθέατος Κόσμος” στις 25/10/2011.

"Αγαπητέ κύριε Κώνστα.
Κατ' αρχήν οφείλω να σας συστηθώ καθώς δεν με γνωρίζετε από ότι φαίνεται.
Ονομάζομαι Γιάννης Κότσιρας, είμαι τραγουδιστής, Έλληνας πολίτης και δεν φέρω καμία κομματική ταυτότητα. Γεννήθηκα το 1969 και εργάζομαι από τα 14 μου χρόνια άλλοτε ως σερβιτόρος, άλλοτε ως πωλητής, άλλοτε ως ηλεκτρολόγος και εργάτης σε εργοστάσιο και τα τελευταία 21 χρόνια ως τραγουδιστής. Το τελευταίο και ιδιαίτερα τα 21 χρόνια, δεν τα αγοράζεις, ούτε με ομόλογα, ούτε με δάνεια. Απλά τα κερδίζεις, με σκληρή δουλειά και με καθημερινή ψηφοφορία από τον κόσμο.
Πραγματικά απορώ πως συνδυάζετε την συμμετοχή μου στις μαζικότερες, μεταπολιτευτικά, διαδηλώσεις, με την υποστήριξή μου στην Ελλάδα των λαμογιών και των φοροφυγάδων.
Απορώ πως κατ' επέκταση συνδυάζετε τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων αν όχι εκατομμυρίων ανέργων, συνταξιούχων, εργαζομένων με αυτούς.
Εντελώς πληροφοριακά δεν έζησα ποτέ από κοντά αυτή την Ελλάδα των λαμογιών, διότι λόγω ήθους και χαρακτήρα φρόντιζα πάντα να αποφεύγω τις “κακές” παρέες ακόμη και με επαγγελματικό κόστος και ακόμη όταν ήταν πολύ εύκολο και δελεαστικό να μετέχω σε αυτές. Ίσως να έπρεπε να απευθυνθείτε σε κάποιους άλλους που την ξέρουν καλύτερα και που λόγω της ιδιότητάς σας ως δημοσιογράφος σε οικονομικά θέματα, προφανώς θα τους γνωρίζετε καλύτερα.
Όμως αγαπητέ κύριε Κώνστα, ξεχνάτε θαρρώ, πως συνεχίζουμε να ζούμε στην Ελλάδα των λαμογιών και των φοροφυγάδων και όπως επίσης ξεχνάτε πως υπήρξε και η Ελλάδα χωρίς τα λαμόγια αλλά και ευελπιστούμε και στην Ελλάδα του μέλλοντος. Το εάν εσείς κρίνετε πως η Ελλάδα του μέλλοντος θα υπάρξει διατηρώντας τα ήδη υπάρχοντα λαμόγια και μόνο μέσα από τα λαμόγια της Ευρωπαϊκής ένωσης αλλά και της σημερινής διακυβέρνησης, αυτό είναι μια δική σας άποψη καθόλα σεβαστή. Εγώ πάλι επιθυμώ να οραματίζομαι την χώρα μου μακριά από υποθηκευμένες χώρες, λαμόγια, φοροφυγάδες, εθνικούς τοκογλύφους και οικονομικούς εγκληματίες.
Κανένας δεν μου απάντησε στην εκπομπή γιατί ενώ οι “τρελοί” οικονομολόγοι που υποστηρίζουν την έξοδο από το Ευρώ, έχουν πέσει μέσα σε όλες τους τις προβλέψεις, εσείς επιμένετε να θέλετε να πιστεύουμε σε μία Κυβέρνηση και μία τρόικα, που έχει πέσει εντελώς έξω σε ότι κι αν έχει πει και μας έχει πήξει στο ψέμα και την παραπληροφόρηση.
Κανένας δεν μου απάντησε γιατί η Κυβέρνηση κάνει ακριβώς αυτά που καταδίκαζε στις προεκλογικές της δεσμεύσεις. (ΔΝΤ,κουρέματα, δάνεια και πολλά πολλά άλλα)
Κανείς δεν μου απάντησε γιατί με αποφάσεις τους εξαθλιώνουν τις σημαντικότερες παραγωγικές μονάδες της χώρας όπως η αγροτική παραγωγή, η βαριά βιομηχανία, ο τουρισμός, το περιβάλλον και πολλά άλλα.
Κανείς δεν μου απάντησε για το θέμα της υποθήκευσης της Εθνικής Κυριαρχίας και του Εθνικού πλούτου της Ελλάδας, για δάνειο που αφορούσε σε τόκους και όχι στις πραγματικές ανάγκες της χώρας μου.
Κανείς δεν μου απάντησε τέλος για το θέμα των Γερμανικών αποζημιώσεων, του πετρελαίου, του φυσικού αερίου, του χρυσού και γιατί η Κυβέρνηση κάνει τα πάντα να μην τα εκμεταλλευτεί το Ελληνικό κράτος και γυρνάει το κεφάλι της αμέριμνα σε κάθε αναφορά προς αυτά και πολλές φορές αρνούμενη την ύπαρξή τέτοιων φυσικών πόρων.
Εάν όλα αυτά που ρώτησα, σας υποδηλώνουν την διάθεσή μου για συνέχιση και όχι όπως λέτε εσείς για επιστροφή, στο κράτος των λαμογιών τότε με συγχωρείτε αλλά ζούμε σε διαφορετικούς κόσμους."

.............................

">

............................

">

..........................

">



.....................



">

Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ - Μίκης Θεοδωράκης

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Συνθέτης: Μίκης Θεοδωράκης

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη εσύ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη
λησμονάτε τη χώρα μου

Αετόμορφα τα έχει τα ψηλά βουνά
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά
στου γλαυκού το γειτόνεμα

Τα πικρά μου χέρια με τον Κεραυνό
τα γυρίζω πίσω απ' τον καιρό
τους παλιούς μου φίλους καλώ
με φοβέρες και μ' αίματα

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη εσύ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη
λησμονάτε τη χώρα μου
">

 του Βασίλη Ρόγγα

Για την ΕΡΤ θα είμαστε εκεί. Όπως όλα αυτά τα τρία χρόνια ήμασταν εκεί για τα σχολεία, για τα νοσοκομεία, για τα πανεπιστήμια, για τους εργαζόμενους στο μετρό, για τους αγρότες, τους λιμενεργάτες, για τους δασκάλους μας.

Εσείς ορίζεται ως εχθρό σας την κοινωνία. Εμείς ορίζουμε την κοινωνία ως τη μόνη που μπορεί να μας βγάλει από  τα σκατά που μας φέρατε.

«Χαράτσι» είπε ο Κεδίκογλου το αντίτιμο των 4 ευρώ το μήνα που δίνουμε για την ερτ ; Σοβαρά συνεργάτη της Ρούλας Κορομηλά;

Για το άλλο το χαράτσι που είναι παράνομο και προσβάλει τηνατομική ιδιοκτησία θα μας πεις; Μισακό με την τρόικα κατάντησες το σπίτι μας.

Εσείς ορίζετε ως ελεύθερη αγορά την αγορά που τα δίνει όλα στο Μπόμπολα, στον Αλαφούζο, στο Σάλλα, στο Μελισσανίδη, στο Λάτση, δηλαδή στους πιο κρατικοδίαιτους καπιταλιστές από καταβολής καπιταλισμού.

Εσείς ορίζετε πως χρέος της κοινωνίας είναι να υποταχθεί με χωρίς μισθούς ή με μισθούς πείνας.

Τίποτα δε σας χρωστάμε. Τίμιοι δουλευταράδες είναι το μεγαλύτερο κομμάτι των ελλήνων. Που μέχρι προχθές έρχονταν η εφορία σπίτι και τρέμαμε μη δεν τα δώσουμε κατευθείαν την επόμενη μέρα.

Κα μας λέτε κλέφτες εμάς; Να ρθείτε στο Περιστέρι να μας ρωτήσετε,στην Πετρούπολη αν αντέχουν οι μανάδες μας, αν αντέχουμε 6 μήνες απλήρωτοι.

Το σύμπαν θα σηκώσουμε τούμπα.

Κάνατε λάθος! Κάνατε λάθος από αλαζονία, από φόβο, από την τεράστια αλητεία σας και θα το πληρώσετε ακριβά!

Τι θαρρείτε δηλαδή πως θα σας αφήναμε επειδή απογοητευτήκαμε για λίγο καιρό; Να αλωνίζετε και να γαμάτε τις ζωές μας ακόμα περισσότερο;

Πόσους θα απολύσετε; Τι ακόμα μπορείτε να φορολογήσετε; Πόσα αγαθά κοινά, δημόσια, κοινωνικά, συλλογικά θα μπορούσατε να ξεπουλήσετε χωρίς να περιμένετε αντίδραση;

Κοκορευόσασταν μέχρι χθες πως ο ελληνικός λαός δεν αντιδρά και έχει καταλάβει ότι πρέπει να κάνει θυσίες.

Θα κάνει θυσίες. Θα θυσιάσει εσάς που είσαστε σάπιοι μέχρι το μεδούλι. Θα σας τσακίσει σήμερα και αύριο και μεθαύριο.

Μέχρι να φύγετε.

Ρε μαλάκες ξέρετε τι κάνατε; Προσβάλλατε -απρόβλεπτα πόσο πολύ και από εμάς- το περί δικαίου αίσθημα μας. Δε μας νοιάζει πια οτιδήποτε άλλο.

Ούτε ο μισθός, ούτε τα πανεπιστήμια που τα σκίζετε, ούτε τα χαράτσια σας.

Αυτή η απίθανη κυνικότητα σας μας κινητοποιεί, μας εξοργίζει, μας εξεγείρει.

Σήμερα, αύριο, μεθαύριο στους δρόμους θα είμαστε μέχρι να φύγετε. Και θα φύγετε με τόσο πάταγο που θα κάνουμε.



Ευχαριστούμε που μας κάνατε να λυσσάξουμε, πάνω που είχαμε αρχίζει να κουρνιάζουμε.

Στις καταγραφές των εξεγέρσεων μας θα σας μνημονεύουμε.

πηγη:

https://www.facebook.com/VasilisRongas

στον " ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΑΝΕΜΟ.."

">




">

">

πάτα εδώ:  http://rigasili.blogspot.gr/2013/03/por-que-grecia.html


" Η Ρόζα ζει.
Ζει. Περπατάει χαμένη στους δρόμους κάποιας μεγαλούπολης και κρύβεται στο πλήθος. Όταν δεν είναι έξω, χάνεται σε κάποιο δωμάτιο, πίσω από κάποια τηλεόραση, μπροστά σε κάποια τηλεόραση ή σε κάποιο καθρέφτη και κλαίει ή γελάει μόνη της.

Ποια είναι στην πραγματικότητα αυτή η Ρόζα.

 Είναι σπουδαγμένη. Είχε περάσει τα χρόνια της αθωότητας. Τότε που όλοι γίνονταν γιατροί ή δικηγόροι. Τότε που η πρόβλεψη ότι καθένας θα χρειάζεται να κάνει ή να ξέρει να κάνει μία,δύο και τρεις δουλειές φάνταζε ανέκδοτο. Όλα αυτά τα χρόνια πρόλαβε να αγαπήσει αυτό που μελετούσε, να διπλώσει και να ξεδιπλώσει τον εαυτό της πολλές φορές και να τακτοποιήσει καλά τις γωνίες. Όμως το ανέκδοτο έγινε πραγματικότητα και τα χρόνια των σπουδών της έγιναν κορνίζες στον τοίχο της, δίπλα σε φωτογραφίες από εκείνη την εποχή. Δεν είναι αυτό όμως που τη βαραίνει. Είχε μάθει να αγαπάει και να δίνεται, οπότε είχε συνηθίσει στην ιδέα ότι αυτό που θα μείνει είναι ό,τι αγάπησε. Και η καρδιά της είναι αρκετά μεγάλη.Χωράει όλες τις τέχνες της, λες και ήξερε ότι θα τις είχε εκεί για να τις πιάσει, όταν θα πεινούσε, όπως λέει η γνωστή παροιμία. Ήταν από τα βασικά πράγματα που την κάνει υπερήφανη ακόμα και τώρα.

Είναι στ' αλήθεια η ίδια Ρόζα;

Δεν είναι απαραίτητα αρτίστα. Δεν έχει απαραίτητα καλλιτεχνική φύση. Άλλωστε τα θέατρα, όπως και άλλα πολλά σε αυτή την πόλη κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Όμως θυμάται τη στιγμή που άρχισε να περπατάει εδώ. Ήρθε εδώ για να βρει δουλειά. Για να κατακτήσει την πόλη αυτή. Μα όσο κι αν γυρνάει από εδώ και από εκεί, δε βρίσκει πουθενά. Πουθενά. Ούτε αυτό τη βαραίνει. Έχει τις τέχνες της, τις αναμνήσεις της, τα νιάτα, τα κατσαρά μαλλιά της και όσο από το νάζι της έχει απομείνει. Κυρίως όμως είχε ακόμα τα νύχια και τα πόδια της γερά γατζωμένα σε αυτόν τον τόπο και τον ίσκιο που αυτά άφηναν στο χώμα του. Αυτός ο ίσκιος ήταν ένα άλλο πράγμα για το οποίο καμάρωνε κρυφά κι ας μην το είχε πει σε κανέναν.

Τι είναι αυτό που τη βαραίνει πιο πολύ;

Είναι πολλοί οι δρόμοι που περπάτησε και μένουν πολλοί για να περπατήσει ακόμα. Υπήρχε όμως και ένας δρόμος  πιο εύκολος. Για την άλλη Ρόζα αυτός ήταν να χαρίσει τα νιάτα της στη ρουφιανιά, να ζει και να προδίδει και να την πληρώνει ο κάθε Τσάκαλος, τώρα αυτός κάνει τη δουλειά του αλλιώς. Και κάτι τέτοιες σαν τη Ρόζα, δεν τη θέλει εδώ. Έχει χρόνια ανακοινωθεί η απόφαση ότι αυτός ο τόπος θα προχωρήσει ερημωμένος από τα νιάτα του. Και είναι λίγοι αυτοί που έμειναν να περπατάνε στην κακούργα πόλη, ακόμα λιγότεροι αυτοί που, σαν τη δικιά μας, έχουν ακόμα μπηγμένα τα νύχια στο χώμα της. Άλλοι τα μάζεψαν και έφυγαν για τον άλλο κόσμο, άλλοι τα μάζεψαν και έφυγαν για άλλες πολιτείες. Είναι λοιπόν μόνη της από αυτή την άποψη, πολεμάει μέρα τη μέρα αυτόν τον εύκολο δρόμο, αυτό ίσως τη βαραίνει πιο πολύ από όλα. Κρατάει παρ'όλα αυτά γερά το χώμα μέσα στα χέρια της.

Όπου υπάρχει και θύμα, υπάρχει και θύτης.

Το τι ακριβώς έχει στο κεφάλι της είναι άγνωστο.Κάποιοι λένε ότι περιμένει. Κάποιοι άλλοι ότι έχει απελπιστεί. Οι περισσότεροι εκπλήσσονται όταν συζητούν το θέμα και, είτε κουνάνε το κεφάλι συγκαταβατικά, είτε προσπαθούν να αλλάξουν θέμα. Αν ζούσαμε σε μια άλλη εποχή, θα μπορούσαμε με περισσότερη ευκολία να πούμε ότι η Ρόζα είναι το μέλλον. Όμως σε τούτη την πατρίδα και σε αυτή την εποχή, οι περισσότεροι θα έλεγαν ότι η Ρόζα είναι το θύμα κάποιας άλλης εποχής. Μιας εποχής που άλλοι έφτιαξαν γι αυτή και για τόσες άλλες Ρόζες.  Και οι δρόμοι ανοίγονται μπροστά σας όπως ακριβώς ανοίγονται και γι αυτήν. Το πιο εύκολο είναι να κάνετε πως δεν υπάρχει. Πως δεν υπάρχουν. Να γυρίσετε το βλέμμα αλλού, σιγομουρμουρίζοντας κάποια δικαιολογία από αυτές που μεταφέρονται από στόμα σε στόμα. Όμως η Ρόζα υπάρχει όπως υπάρχετε κι εσείς. Υπάρχουμε. Τα νύχια μας είναι ακόμα μπηγμένα στο χώμα. Ίσα που την προλαβαίνετε. Ίσως να είναι έτοιμη για να φύγει. Ίσως να μην αντέχει άλλο. Ίσως κόντρα στο δικό σας πείσμα να τη διώξετε, παραμένει αποφασισμένη να μείνει εδώ. Σε κάθε περίπτωση δε θα ρωτήσει κανέναν για τον επόμενο δρόμο που θα περπατήσουμε. Απλώστε το χέρι πριν είναι πολύ αργά. Δώστε της το χέρι πριν χαθεί. Κάπου εκεί θα βρείτε και το δικό της."

πηγή: http://acrobatis.blogspot.gr/2013/03/blog-post.html

">

Πόσο μοιάζουν τα "παιδιά" ΟΛΟΥ του κόσμου...

"ΩΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ"

η Σμύρνη μάνα καίγεται;

Εξεγερμένη αυτή τη φορά! έγραψε ο φίλος μου ο Γιώργος..

 Από τις δεκάδες φωτογραφίες του λινκ, διάλεξα μία με ανθρώπους και μία με "σκυλιά".
Ελπίζω να μην σας μπερδεύω με τις λέξεις για το ποιά είναι ποιά...
έγραψε τ αδελφάκι μου, ο Χάρης..

.....
Πόσο μοιάζουν τα "παιδιά" ΟΛΟΥ του κόσμου...

45 καλλιτεχνες στους δρομους της Κωνσταντινουπολης...."χτες το βράδυ ήμουν με τον Ντογάν

θυμάσαι τον φίλο μου, που τον είχαν φυλακίσει πριν 3 σχεδόν χρόνια

και τραγουδούσαμε αυτό το τραγούδι που ζήτησες...

ο Ντογάν, κάθε φορά που συναντιώμαστε, μου λέει: είσαι ο ήλιος μου, μόνο όταν σε βλέπω ανοίγει η καρδιά μου

κι εγώ βάζω τα κλάματα..."

..μου έγραψε η αδελφή της καρδιάς μου από τη ξενητειά...η Σοφούλα μου...

να τι λέει το  τραγούδι , μου συμπλήρωσε...:
δυο νέοι αγαπιούνται πολύ... ζουν με τον πόθο να είναι συνέχεια μαζί, δεν αντέχουν τον χωρισμό...
-έλα να με ζητήσεις από τον πατέρα μου, του προτείνει η νέα, έλα να με ζητήσεις από την μάνα μου...
κι αν δε με δώσουν, τότε γίνε εσύ βροχή, να γίνω εγώ σύννεφο ν' ανταμώσουμε στους αιθέρες/..

">

Υπάρχει και ένα αντίστοιχο, ΔΙΑΜΑΝΤΙ ,δικό μας...

77 καλλιτέχνες, 40 διαφορετικά σημεία της Αττικής και ένα αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας, συνθέτουν τον καμβά της δράσης και της δημιουργίας του «εναλλακτικού» video «Παίζουμε Οικολογικά -- Ζούμε Λογικά -- Ενεργούμε Ομαδικά»!

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ - ΣΤΙΧΟΙ

Του Κύκλου τα γυρίσματα που ανεβοκατεβαίνου
Και του τροχού που ώρες ψηλά κι ώρες στα βάθη πηαίνου,

Και των αρμάτω οι ταραχές, έχθρητες και τα βάρη,
Του Έρωτα η μπόρεση και της φιλιάς η χάρη,

Ετούτα μ'εκινήσασι τη σήμερον ημέρα
ν'αναθιβαλω και να πω τα κάμαν και τα φέρα

Τότες μια άγάπη μπιστική στον κόσμο έφανερώθη
Κ'εγράφτη μέσα στην καρδιά κι ουδέ ποτέ τση έλειώθη.

Και με τιμή ήταν (ήσαν) δυό κορμιά στου πόθου το καμίνι
Και κάμωμα πολλά ακριβό σ' έτοιους καιρούς εγίνη

Ήκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα,
Που ό κύρης σου μ' έξόρισε στης ξενιτιάς τη στράτα;

Τέσσερεις μέρες μοναχάς μου'δωκε ν'ανιμένω
Κι άπόκει να ξενίτευτώ,πολλά μακρά να πηαίνω

Και πως να σ' άποχωριστώ και πως να σου μακρύνω
Και πως να ζήσω δίχως σου στον ξορισμόν έκείνο;

Κατέχω το κι ο κύρης σου γλήγορα σε παντρεύγει
Ρηγόπουλο, αφεντόπουλο, σαν έισ' έσύ γυρεύει
.
Κι ο κύρης όντε βουληθεί και θε να με παντρέψη
Και δω πως γάμο κτάσσεται και το γαμπρό γυρέψη,

Καλλιά θανάτους εκατό την ώρα θέλω πάρει,
Άλλος παρά ο Ρωτόκριτος γυναίκα να με πάρη.




Παρακαλώ, θυμού καλά, ό,τι σου λέγω τώρα
Και γρήγορα μισεύγω σου, μακραίνω από τη χώρα

Μα όπου κι αν πάγω, όπου βρεθώ και τον καιρό που ζήσω
Τάσσω σου άλλη να μη δω μηδέ ν' ανατρανίσω

Καλλιά 'χω εσέ με θάνατο παρ' άλλη με ζωή μου,
Για σέναν εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου.




Τούτο εδώθη σ'ολους μας: ότι κι αν πεθυμούμε,
Μ'ολον οπού 'ναι δύσκολον, εύκολο το κρατούμε
Κι εύκολα το πιστεύγομε κείνο που μας αρέσει
Και κάθα είς σ' τούτο μπορεί να σφάλει και να φταίση.

Tα πάθη πια δεν κιλαδεί το πικραμένο αηδόνι,
αμέ πετά πασίχαρο, μ' άλλα πουλιά σιμώνει.

Ετούτ' η αγάπη η μπιστική με τη χαρά ετελειώθη
Και πλερωμή στα βάσανα μεγάλη τως εδόθη.

Για τούτο οπού 'ναι φρόνιμος , μηδέ χαθή στα πάθη
Το ρόδο κι όμορφος αθός γεννάται μες στ' αγκάθι.

Και κάθα είς που εδιάβασεν εδά κι ας το κατέχη :
Μη χάνεται στον κίνδυνο, μα πάντα ελπίδα άς έχη.

Στάλα τη στάλα το νερό το μάρμαρο τρυπάτο
Εκείνο που μισεί κανείς γυρίζει κι αγαπάτω.

Τα μάτια δεν καλοθωρούν στο μάκρεμα του τόπου
Μα πιο καλά και πιο μακριά θωρεί (βλέπει) η καρδιά του ανθρώπου.

Απ'οτι κάλλη έχει ο άνθρωπος τα λόγια έχουν τη χάρη
Και κάνουσι κάθε καρδιά παρηγοριά να πάρει

Για μένα όλα σφάλουσι και πάσιν άνω-κάτω
Για ΜΕ Ξαναγεννήθηκε η φύση των πραγμάτων.

Για μένα όλα σφάλουσι και πάσιν άνω-κάτω
Για ΜΕ Ξαναγεννήθηκε η φύση των πραγμάτων.



και εγώ που ποθώ την ΑΓΑΠΗ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ...
στην υποδουλωμένη χώρα μου που ζω και λατρεύω ...
μοιράζω την ΕΛΠΙΔΑ για ένα καλύτερο αύριο
ΑΔΕΛΦΙΑ μου "ΑΛΗΤΕΣ " ...ΠΟΥΛΙΑ.......
......

Ένα πουλί πετούσε
ανάμεσα στη Σάμο και το Κουσάντασι
και που να καταλάβω;
τούρκικο πουλί ήταν ή ελληνικό;
Ή αν μήπως από κάπου αλλού ερχόταν;
Κανένα σημάδι.
Τη θάλασσα ρώτησα
δύτης είναι,μου'πε.
Πλέκει,όλο πλέκει
νταντέλες στο στήθος μου.
Τον ουρανό ρώτησα
αγγελιοφόρος είναι,μου'πε
Απ'το ανοιχτό βιολέ
καιτο τριανταφυλλένιο
ως το μενεξελί.
Τα ψάρια ρώτησα
και τ'άλλα τα πουλιά
και τα καράβια με λογιώ -λογιώ σημαίες.
Όλα κάτι άλλο μου'πανε
απάντηση δεν πήρα.
Ένα πουλί πετούσε
ανάμεσα στη Σάμο και το Κουσάντασι.
Έ,που να καταλάβω
τούρκικο ήτανε πουλί ή ελληνικό;
Μην κι απ'αλλού ερχότανε
Και ποιά είναι η φυλή του;
Έ πουλί ,του είπα
Ποιοί είναι οι δικοί σου;
Ποιά είναι η χώρα σου;
Γλάρος είμαι,μου'πε
Πόσο χρονώ είμαι;
Όσο κι ο κόσμος.
Από ποιά χώρα είμαι;
Απ'τη γη,απ'τον ουρανό,απ'τη θάλασσα
Τα σύνορά μου ποιά;
Το χώμα,το νερό,ο αγέρας..
~ Özdemir İnce ~

Απαγγελία:Γιώργος Κιμούλης [Γιάννης Σαούλης]

Μουσική:Minstrlel's Era

">


">">

άντε ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ
..
">


">

.....
">



">