Βαγγέλα κρατάω μαχαίρρρρ!!!!!!!!

Πριν σαλτάρουμε εντελώς, εντελώς όμως, να προλάβω να πω δυό κουβέντες στον Βαγγέλη...κουβαριάστηκαν οι ελπίδες, δέθηκαν κόμπο, θέλω να τις λύσω ...

Κωσταντής
Λατρεμένη μου χοντροπατατούλα

Τι θα κουρέψεις στας Ευρώπας; Έχεις ποτέ σκεφθεί να αφήσεις κοτσίδα; Για φαντάσου να πας στην Μερκερ και τον Σαρκοζί με κοτσίδα ..πλάκα θα χει!
Βαγγέλη τον Δελαστίκ αγόρι μου, τον άκουσες;
Πας και ξερογλείφεσαι για 25 δισ, το πολύ.
Και γιατί δεν κουρεύεσαι στον κουρέα της γειτονιάς σου, αφού επιμένεις να κουρευτείς .
Βαγγέλη μου πρόσεχε παιδί μου, εκείνη την γιαγιά με τ' άσπρα μαλλιά του ΔΝΤ, την έβλεπα προχθές πως σε κοίταγε .. φοράει εκείνο το μακρύ φουλάρι κάθε φορά, άμα σε βάλει στο κρεβάτι θα σε πνίξει. Τι το θέλει τέτοιο μακρύ φουλάρι; Ρώτησέ την να δούμε; Αυτή Βαγγέλη μου δεν έχει τρία εκατομμύρια σαν την δικιά σου, αυτή έχει τέσσερα επί τέσσερα, άμα σε βάλει κάτω όλο βίτσια είναι.
Και τι νομίζεις άμα κουρευτείς θα σου πάει;
Θέλει και δίαιτα όλη η προσπάθεια και συ συνέχεια με τις πολυεθνικές που μιζάρεσαι, αντί να χάσεις χοντραίνεις κι άλλο...Σταμάτα επιτέλους αυτό το γλείψιμο, δεν είναι γλειφιτζούρια οι πολυεθνικές που κακόμαθες από μικρός.
Σου μίλησα από παλιότερα για χορτοφαγία . Τόση γη έχουμε . Την αφήσαμε χέρσα.
Ραδίκια Βαγγέλη , ραδίκια. Πάει η κτηνοτροφία, ξέχασε την. Ας δούμε την πτηνοτροφία τώρα . Κοτοπουλάκια , γαλοπούλες. (Εδώ να προσέξουμε λίγο το Σοκ του Δέους, χοροπηδάνε σαν τρελά όλα).Και ψαράκι, τόση θάλασσα μέσα μας. Και ουζάκι, άσε τις παρτούζες, δεν σε παίρνει πια. Σκέτο ούζο!
Γύρνα πίσω, άσε τας Βρυξέλας να κουρεύονται. Στο τέλος όλοι φαλακροί θα μείνουν, θα δεις.
Γύρνα πίσω, θα πάμε πάλι στο χωριό. Το αθάνατο ελληνικό χωριό Βαγγέλη μου, που πήγες κι έμπλεξες…Θα φτιάξουμε τον κήπο μας, θα έχουμε την κατσίκα μας, θα κάνουμε μακρινές βόλτες στο δάσος. Να πάρεις κι εσύ λίγο αέρα, ασφυξία θα πάθεις καλό μου μες τα δις.
Αλήθεια της γυναίκας σου τα μέτρησες καμιά φορά, τα τρία. Πες ρε παιδί μου ότι τα έπαιρνες σπίτι, σε φαντάζομαι να τα μετράς, σε πεντακοσάευρα ε, θα χωρούσαν κάτω απ’ το στρώμα; Άμα χρεοκοπήσουν οι τράπεζες; Αλλά εσύ ξέρεις , λες, αποκλείεται ε; Ε βέβαια, άμα χρεοκοπήσουν οι τράπεζες θα σταματήσει η ζωή. Τις τράπεζες και τα ματάκια σου Βαγγέλη, την PROTON τη σώσαμε τελικά;
Για φαντάσου μια ζωή χωρίς τράπεζες , τι άχαρη.. Τι θα μετράμε, τα τέτοια μας;
Βαγγέλη σε καταλαβαίνω, θέλω να είσαι καλά, γι’ αυτό θα σου γράφω κάθε μέρα ..
Θα κάνω ότι περνάει απ΄ το χέρι μου , από οικονομικά μεγέθη δεν ξέρω και πολλά, αλλά φτάνει που ξέρεις εσύ..
Να μη σε ζαλίζω άλλο, εγώ την αγάπη μου θα τη μετράω με αποδείξεις …

Δικός σου, με κέρδισες με τας πολιτικάς σου..
Ρηνιώωιμεεεεεε! αλι και τρις αλη....
.........................
Βαγγελα κρατάω μαχαίρα
βαι βαι βαααααααα

ΜΙ ΠΕΡΝ του πειραχτηρ του Κωσταντη!!!
καντι κααααατ......
Κωσταντηηηηηηηηηηηηηηηη
μπακίρια και μαλάματα , κι ουχτω σειρές γιουρντάνια
κι έχου κι δόντια ουλόχρυσα , τέσσιρεις τραπιζίτις ..

α.. Ρηνιω μι λένε..... για να ξέρ΄ς ...

κι αν δε σι φτάνουν τα λόγια ,
θα σι στείλου κι δυο κιφάλια τυριά απ τα χιράκια μ,
κι ξυνόγαλου να σι γλυκάνου ..
ιμενα διαλεξ τακ ς??????

Λεξικό της κοινής νεοελληνικής (Ίδρυμα Τριανταφυλλίδη):

Εθνική μειοδοσία: παροχή ευεργετημάτων σε ξένους εις βάρος των εθνικών συμφερόντων.

Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Μπαμπινιώτη): 

Εθνική μειοδοσία: η προδοσία εις βάρος της πατρίδας, που εκδηλώνεται με αδικαιολόγητη υποχωρητικότητα προς ζημίαν των εθνικών συμφερόντων κατά την άσκηση της πολιτικής εξουσίας

Μείζον Ελληνικό Λεξικό (Τεγόπουλου, Φυτράκη):

Eθνική μειοδοσία: η προδοσία της πατρίδας, βλάβη ασυγχώρητη των εθνικών συμφερόντων κατά την άσκηση μιας πολιτικής

(από το http://rigasili.blogspot.com/2011/10/blog-post.htmlblog ....)

"Σάς παρακαλώ αφήστε με να περάσω, είμαι ο μοναδικός μάρτυς σ' αύτη τη δίκη,
πρόκειται για το έγκλημα του αιώνος. Βέβαια, όλα αυτά είναι υπερβολές της φαντασίας, μου —
πως αλλιώς να δικαιώσω την ύπαρξη μου σ' έναν ακατανόητο κόσμο."
Τάσος Λειβαδίτης

ένα τραγούδι δεν φτάνει! (δια χειρός, Ό λα..)

Σαν βλέπω τα βουνά
γαλάζια , μακρινά
η ανάσα που παίρνω δεν φτάνει
και θέλω να σου πω
πόσο σ' αγαπώ
μα κι αυτή η κουβέντα δεν φτάνει

και μοιάζει η ζωή μου
μικρή, πολύ μικρή
γι' αυτό που νιώθω δεν φτάνει
και το τραγούδι αυτό
δεν είναι αρκετό
μα κι άλλο να ήταν δεν φτάνει

θα κρύψω το σκοπό
απ' το τραγούδι αυτό
εκεί ψηλά που ούτε ο νους δε θα φτάνει
κι ότι έχω στο μυαλό
ποτέ δε θα στο πω
γιατί ένα τραγούδι δεν φτάνει

Α

στη βασιλισσά μου!!!!!!!!!!

Όταν θα μεγαλώσεις κοριτσάκι μου
θα πάρεις ενα δρόμο,δρόμο δύσκολο.
Μακρύ πολύ να ξέρεις δρόμο αλαργινό
τον κόσμο θα γνωρίσεις, αχ να σε χαρώ.
Να και το σανδαλάκι για το γυρισμό
μήλο μου μυρωμένο, μήλο μου γλυκό.
Κι ο δρόμος θα σε φέρει κοριτσάκι μου
ψηλά στις Αμαζόνες και στον Καύκασο.
Στην έρημο να ψάξεις και στην άβυσσο
την άμμο να τρυπήσεις και να βρεις νερό.
Να και το σανδαλάκι για το γυρισμό
μήλο μου μυρωμένο, μήλο μου γλυκό.
Κι απ' το νερό της άμμου μες στο φως θα βγει
το δέντρο αυτό του Νείλου,να λευτερωθεί.
Να και το σανδαλάκι για το γυρισμό
μήλο μου μυρωμένο, μήλο μου γλυκό.

τα αποτυπώματα, δώσμου το χέρι σου..

Μεσ' στο νερό ψάρι χρυσό γλιστράς
κι εγώ ψαράς με δίχτυ αδειανό
Θάλασσα εσύ κι εγώ ο ναυαγός σου
Στην αγκαλιά σου πεθαίνω και ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ' ένα φιλί ψηλά με πας

Κρατάς εσύ τιμόνι και πανιά
Κι εγώ παιδί χαμένο μοναχό
Μάγισσα εσύ κι εγώ ακόλουθός σου
Χωρίς εσένα δεν ξέρω να ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ' ένα φιλί ψηλά με πας

Στους μεταγενέστερους

Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Τα λόγια που δεν κεντρίζουν είναι σημάδι χαζομάρας.
Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας. Εκείνος που γελάει
Δεν έχει μάθει ακόμα
Τις τρομερές ειδήσεις.
Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που
Είν’ έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα
Γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα!
Αυτός εκεί πού διασχίζει ήρεμα το δρόμο
Ξέκοψε πια ολότελα απ’ τους φίλους του
Πού βρίσκονται σ’ ανάγκη.
Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω.
Όμως πιστέψτε με: Είναι εντελώς τυχαίο. Απ’ ό,τι κάνω,
Τίποτε δε μου δίνει το δικαίωμα να φαω ως να χορτάσω.
Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση. (Λίγο η τύχη να, μ’ αφήσει χάθηκα.)
Μου λένε: Φάε και πιες! Να ‘σαι ευχαριστημένος που έχεις!
Μα πως να φαω και να πιω, όταν
Το φαγητό μου τ’ αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν
Κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω;
Κι ωστόσο, τρωω και πίνω.
Θα ‘θελα ακόμα να ‘μουνα σοφός.
Τ’ αρχαία βιβλίο λένε τί είναι η σοφία:
Μακριά να μένεις απ’ τις επίγειες συγκρούσεις και δίχως φόβο
Τη λιγοστή ζωή σου να περνάς.
Θεωρούν σοφό ακόμα
Το δρόμο σου να τραβάς αποφεύγοντας τη βία
Στο κακό ν’ ανταποδίνεις το καλό
Να μη χορταίνεις τις επιθυμίες σου, αλλά να τις ξεχνάς.
Μου είναι αδύνατο να πράξω όλα τούτα:
Αλήθεια, σε μαύρα χρόνιο ζω!

Ήρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης
Όταν εκεί βασίλευε η πείνα.
Ήρθα μες στους ανθρώπους στην εποχή της ανταρσίας
Και ξεσηκώθηκα μαζί τους.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Το ψωμί μου το ‘τρωγα ανάμεσα στις μάχες.
Για να κοιμηθώ πλάγιαζα ανάμεσα στους δολοφόνους.
Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα
Κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε
Στον καιρό μου οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη.
Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο.
Λίγα περνούσαν απ’ το χέρι μου. Όμως αν δεν υπήρχα
Οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα, αυτό έλπιζα τουλάχιστον.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες. Ο στόχος
Βρισκότανε πολύ μακριά.
Φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα
Ήταν σχεδόν απρόσιτος.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Εσείς, που θ’ αναδυθείτε μέσ’ απ’ τον κατακλυσμό
Που εμάς, μας έπνιξε,
Όταν για τις αδυναμίες μας μιλάτε
Σκεφτείτε
Και τα μαύρα χρόνια
Που εσείς γλυτώσατε
Εμείς περνάγαμε, αλλάζοντας χώρες πιο συχνά από παπούτσια,
Μέσα από ταξικούς πολέμους, απελπισμένοι σα βλέπαμε,
Την αδικία να κυριαρχεί και να μην υπάρχει εξέγερση.
Κι όμως το ξέραμε:
Ακόμα και το μίσος ενάντια στην ευτέλεια
Παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά.
Ακόμα κ’ η οργή ενάντια στην αδικία
Βραχνιάζει τη φωνή. Αλλοίμονο, εμείς
Που θέλαμε να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία
Δεν καταφέρναμε να ‘μαστε φίλοι ανάμεσά μας.
Όμως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός
Ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο
Να μας θυμάστε
Με κάποιαν επιείκεια

BERTOL BRECHT

Οδός Ουτοπίας: Ας μιλήσουμε απλά

Οδός Ουτοπίας: Ας μιλήσουμε απλά: Ότι συμβαίνει στη χώρα μας σήμερα , δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι αποτέλεσμα συνειδητών και ασυνείδητων επιλογών λαού και εξουσίας. Κά...

πράσινο

Σαν το δάσος του Αμαζονίου
Οξυγόνο και Ο μορφιά
Ποτάμι των ποταμών
Χρυσός και διαμάντια.
Τεράστιο ποτάμι , το μεγαλύτερο της γης
Ελπίδα ακατέργαστη,
Τίποτα δεν θα στερέψει πια.
Ο κισσός απλώνεται στο δέντρο
Η Αγάπη στο κορμί
Πράσινο φεγγάρι υφαίνει τα μάτια σου
Ξαγρυπνά τις νύχτες, μη χαθεί κάποια πολύτιμη στιγμή
Κάποια σταγόνα νερού που παράπεσε,
Κάποιο κλάμα παιδιού που δεν γεννήθηκε

Μη δε φωτίσει κάποιο Ο νειρο
Μη  χαθεί κάποια ελπίδα
Ένα έλατο καρφώνει τον Ο υρανό
Μια ρώγα σταφύλι στο στήθος μου
Ένα πινέλο που δεν πλύθηκε ποτέ, απ’ την τελευταία ζωγραφιά σου
Ήταν το χρώμα της Αγάπης είπες που θαρθεί
Ήταν Ο λη η τύχη του κόσμου στα χέρια σου
Πράσινο τσάι της πρώτης συνάντησης
Να ηρεμήσει η θάλασσα της ψυχής
Και μετά , μετά, δυό βήματα  πάνω σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι
Πιο απέραντο απ΄ τη άκρη της ματιάς , σαν  έναν κόσμο που πλάθεται να αναγεννηθεί
Απ’ την Αρχή του Σύμπαντος
Έναν κόσμο με φωτεινές λέξεις, αξιοπρέπεια , δικαιοσύνη, αλληλεγγύη
Χωρίς όπλα , δίχως παιδιά να πεινάνε, δίχως θάνατο μες τη ζωή.
Κι ένα ποτάμι να κυλάει να ποτίζει όλη τη γη
Μια καταπράσινη γη
Μια καταγάλανη θάλασσα

Ένας ανοιχτός μπλε Ο υρανός

Σαν το δάσος του Αμαζονίου
Οξυγόνο και Ο μορφιά
 
Έρωτας
K.T.
 




υ.γ. Εκεί που το ποτάμι συναντάει τη θάλασσα........