«Τα καλοκαίρια πήγαινα στο χωριό να μείνω με τη γιαγιά μου τη Μαρία. Ωραία ήταν τα καλοκαίρια. Είχα παρέα. Ένα εισίτήριο διαρκείας για καθημερινό παιχνίδι έπαιρνα στα χέρια μου με το που πατούσα το πόδι μου εκεί. Μήλα, κυνηγητό, κρυφτό στις αλάνες.κοιτάγαμε τα αγόρια και τα’ αγόρια εμάς. Παλεύαμε ν’ αναγνωρίσουμε το διαφορετικό λαχάνιασμα, τη διαφορετική ανάσα. Αυτοί μας κοιτούσαν στις λεπτοκαμωμένες, αλαβάστρινες γάμπες μας, έτσι όπως ξεπρόβαλλαν κάτω από τα σορτσάκια και τις κοντές φούστες. Και εμείς τους κοιτούσαμε στις πλάτες και στα δυνατά τους χέριια. Κάθε μέρα που τέλειωνε και ένας μικρός θάνατος που δεν τον παραδεχόμασταν. Τα παιδιά δεν μιλούν ποτέ για θάνατο κι ας τον σκέφτονται. Ένα φτου ξελεφτερία λέγαμε και νικούσαμε το χρόνο με τη μία. Μια παρέα που δυνάμωνε στις ωμοπλάτες μας, χωρίς ούτε καν να μας ρωτήσει. Όταν σουρούπωνε πηγαίναμε στη θάλασσα. Ξαπλώναμε ακουμπώντας ο ένας το κεφάλι στην κοιλιά του άλλου και βλέπαμε τα αστέρια. Και μετά ονειρευόμασταν. Θα κάνω το γύρο του κόσμου με ιστιοφόρο. Θα κάνω πολλά παιδιά. Θα παντρευτώ από έρωτα. Θα πάω στον Ισημερινό με οτοστόπ. Θα σ’ αγαπώ μέχρι τον ουρανό. Αλήθεια, θα μ’ αγαπάς; Ναι, μου απαντούσαν όλοι. Μονάχα που εγώ δεν πίστευα το ναι. Περισσότερο πολύπλοκη λέξη από το ναι δεν έχω βρει. Δεν το αναγνωρίζω να μου αναλογεί. Αυτά τα ναι ή μαθαίνεις από μικρός να τα’ αναγνωρίζεις ή μετά δυσκολέυεσαι»…..
Ανν Λου, ΙΩΔΙΟ

Ανάμεσα στις παρτιτούρες και στα κοχύλια που μάζευε από τις θάλασσες.
Έτσι τουλάχιστον θυμάμαι.Με κάθε επιφύλαξη όμως. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε βέβαια πως η μνήμη τις περισσότερες φορές δεν είναι στατική αλλά ζωντανή και πως κάθε φορά που την επικαλούμαστε είναι και λίγο σαν να την επινοούμε για να μπορέσουμε να απαντήσουμε στα ανεξήγητα που μας τυραννάνε .
Ιώδιο
Εκδόσεις Απόπειρα
πηγή:https://www.facebook.com/pages/%CE%99%CE%A9%CE%94%CE%99%CE%9F/1594695197448070?fref=nf
"Aναρίθμητες εφαρμογές ενός μονάχα ονείρου."
![]() |
| https://www.facebook.com/skepseis.lou?fref=photo |
![]() |
| Προσθήκη λεζάντας |





















I still believe I hear hidden beneath the palm trees her voice, tender and deep like the song of a dove oh enchanting night divine rapture delightful memory mad intoxication, sweet dream. In the clear starlight I still believe I see her half drawing her long veil to the warm night breeze. Oh enchanting night divine rapture delightful memory mad intoxication, sweet dream. Charming memory.
να κατέβει κανείς εκεί που ταράζεται
του ανθρώπου ο πυρήνας.
Αν μιλούσε η σιωπή, αν φυσούσε, αν ξέσπαγε -
Θα ξερίζωνε όλα τα δέντρα του κόσμου.
Ν. Βρεττάκος
Σὰ νὰ μὴν ὑπήρξαμε ποτὲ
κι ὅμως πονέσαμε ἀπ᾿ τὰ βάθη.
Οὔτε ποὺ μᾶς δόθηκε μία ἐξήγηση
γιὰ τὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν τουλάχιστον.
Ἡ ἄλλη μισή μας ἡλικία θὰ περάσει
χαρτοπαίζοντας μὲ τὸ θάνατο στὰ ψέματα.
Καὶ λέγαμε πὼς δὲν ἔχει καιρὸ ἡ ἀγάπη
νὰ φανερωθεῖ ὁλόκληρη.
Μία μουσικὴ
ἄξια τῶν συγκινήσεών μας
δὲν ἀκούσαμε.
Βρεθήκαμε σ᾿ ἕνα διάλειμμα τοῦ κόσμου
ὁ σῴζων ἑαυτὸν σωθήτω.
Θὰ σωθοῦμε ἀπὸ μία γλυκύτητα
στεφανωμένη μὲ ἀγκάθια.
Χαίρετε ἄνθη σιωπηλὰ
μὲ τῶν καλύκων τὴν περισυλλογὴ
ὁ τρόμος ἐκλεπτύνεται στὴν καρδιά σας.
Ἐνδότερα ὁ Κύριος λειτουργεῖ
ἐνδότερα ὑπάρχουμε μαζί σας.
Δὲν ἔχει ἡ ἁπαλὴ ψυχὴ βραχώδη πάθη
καὶ πάντα λέει τὸ τραγούδι τῆς ὑπομονῆς.
Ὢ θὰ γυρίσουμε στὴν ὀμορφιὰ
μία μέρα…
Μὲ τὴ θυσία τοῦ γύρω φαινομένου
θὰ ἀνακαταλάβει, ἡ ψυχὴ τὴ μοναξιά της.
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ