έχε το νου σου στο παιδί..




Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012

μια φυσαρμόνικα που κλαίει..


Μου παραπονεθηκες οτι οι αναρτησεις μου ειναι για χαρακιρι, για ενεσεις, μου εκανες και την κινηση στο χερι σαν αυτη που κανουν οταν παιρνουν ηρωινη!
-Βαλε κανενα μπιτατο ρε Ρενα, ζωη ρε παιδι μου! Ζητω ο Παναθα!
Στα ειπα Ο λα εκεινο το βραδυ, μεταξυ σοβαρου και αστειου, σε εβρισα.
Η μαγκια απο τα μπατζακια σου. Με εκνευρισες. Μικρος εισαι , αργοτερα θα καταλαβεις ειπα απο μεσα μου και σε δικαιολογησα...
Θα παντρευτεις , θα νοικοκυρευτεις, θα πηγαινεις γυμναστηρια θα εισαι κοινωνικος κανοντας τραπεζι σε γιορτες με κοψιδια θα πηγαινεις με οποια σε γουσταρει στα κρυφα και οταν η "συζυγος" θα κανει το παραμικρο, εσυ με καθαρη αντρικια φωνη θα της πεις , ΤΕΛΟΣ ετσι απλα, ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ.
-Ακριβως! μου ειπες.
Ευκαιρια εγω για γκαλοπ στους μεγαλους.Ολοι, οπως εσυ. Δηλαδη οχι ολοι. Στους 13 οι τρεις μιλησαν διαφορετικα.
Πας ερχεσαι πας ερχεσαι ευχαριστημενος που μπηκες στο Πανεπιστημιο και βριζεις για τις απεργιες που δεν εχει μεσον για να πας στο μπουρδελο (ετσι οπως την καταντησαν)τη  σχολη σου.
Σε ποια σχολη εισαι? τι θα γινεις οταν θα μεγαλωσεις?
Καλα δεν εχεις παρει χαμπαρι τι γινεται?

-Κοιτα μη πει το κωλογατο μεσα στο σπιτι και παρεις κανενα μικροβιο, εχω σφουγγαρισει! Οχι ! μη του δινεις φαγητο γιατι θα μαθει και την εβαψες, στο λεω! (ακουω ακομα τη φωνη της μανας σου)


Σε κοιταζω. Περιμενω την αντιδραση σου, περιμενω την αντιδραση σου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!




μια φυσαρμόνικα που κλαίει..
έχεις να κλάψεις ακόμα πολυ μεχρι να κάνεις τον κόσμο να γελαει.....
Πεθαίνουν τα όνειρα μέσα στην εκπλήρωση. Και μόνο εκείνα τ άλλα, που η τύχη ή έστω οι περιστάσεις Τους αρνήθηκαν την ύπαρξη, εκείνα ζουν για πάντα. Κι όταν, καμιά φορά, ξυπνάς τη νύχτα Τ'ακούς να πεταρίζουν μέσα σου, τεράστια κι άγρυπνα Σαν τα δυστυχισμένα βλέφαρα των τυφλών...
Τ. Λειβαδίτης




Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2012

Για την "Ο υτοπία..."



Τὰ πουλιὰ δέλεαρ τοῦ Θεοῦ
(ἀποσπάσματα «Διαλόγων»)

1
Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα -—
μὲ κουρελιασμένα μάτια
μὲ φλογωμένους κροτάφους ἀπ᾿ τὴν πτώση
νὰ γυρίζεις
στὴν καλὴ πλευρά σου.
Πεσμένος αἰσθάνεσαι
τὴν κόλαση ποὺ εἶναι ἡ αἰτιότητα
τὸ στῆθος ὡσὰν συστατικὸ τοῦ ἀέρα
τὰ βήματα χωρὶς προοπτική.
Κι ὅμως στὴ χειμωνιάτικη γωνία ὁ καστανᾶς
περιβάλλεται ἀπὸ σένα.
Κόψε ἕνα τραγούδι ἀπ᾿ τ᾿ ἄνθη
μὲ δάχτυλα νοσταλγικά.
Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα.

2
Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
στὸ τέλος
τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.
Ἀγάπη μεῖνε στὴν καρδιὰ —
αὐτὸς ἂς εἶναι ὁ κανὼν τοῦ τραγουδιοῦ σου.
Μὲ τὴν ἀγάπη
Θὰ σηκώσουμε τὴν ἀπελπισία μας
Ἀπ᾿ τὸ ἀμπάρι τοῦ κορμιοῦ.
Δὲν εἶναι φορτίο γιὰ τὴ χώρα τῶν ἀγγέλων
ἡ ἀπελπισία.
Καὶ προπαντὸς
ἂς μὴν ἀφήσουμε τὴν ἀγάπη
νὰ συνωστίζεται μὲ τόσα αἰσθήματα…

3
Ἅπλωσε ἡ γαλήνη τὰ φτερά της
ὡσὰν ἀλησμόνητος κύκνος ὀνείρου
σ᾿ αὐτὰ τὰ ἔρημα νερά.
Κάτι νιώθω σήμερα
βλέποντας τὰ πουλιά.

4
Ἡ ἀγωνία μου ὑψώνεται,
ὡς τὰ ἐδελβάις ἄνθη.

5
Τὰ ὄνειρα βλαστοὶ στὸ στῆθος
κλήματα μέσ᾿ στὴν καρδιὰ
διαγώνια ἐκδικοῦνται τὸ χῶμα
σκοτώνοντας ἐμᾶς.
Νίκος Καρούζος


http://odosoutopias.blogspot.com/2012/01/20.html?spref=fb

Έλα να παίξουμε..


Έλα να παίξουμε κρυφτό
Κρύψου να ΣΕ ψάξω
Στις κόρες απ' τα μάτια μου
Μες την ανάσα μου
Στην αφή της καρδιάς μου
Στις μυρωδιά των μαλλιών ΣΟΥ

Σειρά μου τώρα, που ΣΕ βρήκα.
Ψάξε με
Πίσω από τις λέξεις
Μες τα τραγούδια
Στο μαξιλάρι της άρρωστης μέρας
Στις σταγόνες της σιγανής βροχής

Άμα με βρεις
Θα σου χαρίσω κάτι

Θέλω να μου χαρίσεις κάτι
Μου είπες την πρώτη φορά

Κι εγώ δεν είχα να σου χαρίσω τίποτα

Θα ψάξω να το βρω , μου είπες

Ένα παιδί βγήκε στο μπαλκόνι με τα μπλε παράθυρα
Κρατούσε ένα κόκκινο μπαλόνι

Όπως ο Ουρανός κρατάει τη νύχτα το φεγγάρι
Όπως ο Άντρας τα μάτια μιας Γυναίκας
Όπως το σώμα την ψυχή
Κι όπως Εσύ Εμένα
Η όπως Εγώ Εσένα.

Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2012

Ο



Το βράδυ της Πρωτοχρονιάς παίζαμε πάρτα Ο λα και κάναμε Ο νειρα!
Είμασταν παιδιά, πιστεύαμε ακόμα και στον Άγιο Βασίλη.
Ο ταν μεγαλώσαμε, νομίζαμε ότι θα κατακτήσουμε τον κόσμο, εμείς θα τον αλλάζαμε.
Τον γκρεμίζαμε και τον κτίζαμε απ' την αρχή, σε ατέλειωτα νυχτέρια. Με τις πιο ιδανικές αποχρώσεις, σε γραμμές του Ορίζοντα.
Ερωτευτήκαμε. Μισήσαμε. Αγαπήσαμε. Παλαίψαμε. Πάντα γεμάτο αγωνία για την πορεία.
Τώρα κάνουμε τις πιο απλές ευχές, να έχουμε δυό φίλους, να διαβάσουμε πέντε βιβλία, να δούμε πέντε καλές ταινίες, να βιώσουμε δυό θέατρα,να έχουμε δυό φίλους ......
Να ξαναγεννηθούν εκείνα τα όνειρα που χάθηκαν, εμείς δεν αλλάξαμε επειδή ο κόσμος μεγάλωσε μικραίνοντας....
Απόψε το Ό νομά σου, το γράφω σε όλους τους τοίχους, με κόκκινο χρώμα.
Ειρήνη.
Ό ταν μια ολόκληρη ζωή, την κλείνεις μέσα σε μερικές στιγμές η σε ενός χρόνου το βέλος..

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2011

31 Δεκεμβριου 2010

Φεις μπουκ σε ευχαριστω για το ΔΩΡΟ που μου εκανες εδω μεσα, να γνωρισω αξιολογους υπεροχους ανθρωπους.....βρε...αν δεν ησουν εσυ, το 2010 μου θα ηταν... να πεσω απο τον τριτο!!! Και κοιτα μη με διαγραψεις και διαγραψεις αυτους που αληθινα επικοινωνω, ΤΗΝ ΕΒΑΨΕΣ!!!!
Τωρα σε ΣΑΣ φιλαρακια μου πολυαγαπημενα τι να ευχηθω....????
Τα ειπαν ΟΛΑ τα κολληταρια μου στη σελιδα μου και στις σελιδες τους...χεχεχεχε
Πατατε οσο μπορειτε οφ στις ενημερωσεις απο το χαζοκουτο που λεγεται τιβι...αναβαθμιστε το "ΜΕΣΑ" ΣΑΣ και ....
ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ στην ελπιδα που λαμπει σαν λεπίιδι, σαν δακρυ και σαν γιορτινή νιφαδα χαμογελου....(δεν ειναι δικο μου και δεν θυμαμαι ποιος τοπε ειλικρινα... το κρατησα στη ψυχη μου ομως για το 2011....)

Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2011

ΑΓΑΠΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ για το 2012

...συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Τα είπαμε Ο λα!
Με "έρωτα και επανάσταση" μιας "άλλης ματιάς" εύχομαι για το 2012
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!!!!!!!!!!!!
ΥΓ. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία,
ή "παρηγοριά στον άρρωστο μεχρι να βγεί η ψυχή του!"
:) ♥


Η μάνα μου σήμερα, έφτιαξε μπακλαβά.
Όταν ήμουν μικρός τη θυμάμαι, σιμώνοντας Πρωτοχρονιά ν’ ανοίγει φύλλα, να σπάμε τα καρύδια, να βάζει τη γάστρα πάνω στο ταψί. Έβαζε πάντα ένα γαρύφαλλο, στο κέντρο απ΄ τα ρομβοειδή κομμάτια. Μετά να σηκώνει τη γάστρα, να δει πως ψήνεται. Να ετοιμάζει το σιρόπι, βάζοντας μέσα ζάχαρη και λεμόνι. Μετά να το χύνει στο ταψί με τον ξεροψημένο μπακλαβά. Σκέπαζε το ταψί με μια μεγάλη πετσέτα. Την άλλη μέρα ο μπακλαβάς ήταν μαλακός, έτρωγα το πρώτο κομμάτι. Η μάνα μου τότε θα ήταν τριανταπέντε  χρονών κι εγώ επτά..
Πήρε και νύχτωνε, μόλις άρχιζε να χιονίζει στο χωριό, θυμάμαι τη μάνα μου χαμογελαστή να φέρνει τον μπακλαβά μες στο σπίτι. Στο ραδιόφωνο ο Μπιθικώτσης τραγουδούσε το Γωνιά Γωνιά. Η σόμπα έκαιγε.
Το ίδιο θα έκανε και σήμερα που κοντεύει τα ογδόντα κι εγώ πέρασα τα πενήντα.
Έχω χρόνια να την παρακολουθήσω πως κάνει τις πίτες της, φορώντας την μαντίλα στο κεφάλι της, ανοίγοντας φύλλα με τον πλάστη.
Όπως τότε και σήμερα.
Κάποτε τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.
Εύχομαι πολλά χρόνια ακόμα να φτιάχνει μπακλαβά, πριν την Πρωτοχρονιά.
Έστω και αν η ανάμνηση της γάστρας -με τ’ αναμμένα κάρβουνα και του χωριού, είναι αξεπέραστες.

 Κ.Τ

Δευτέρα 26 Δεκεμβρίου 2011

Δεν κλαίω.....

Σε βρήκα για μια νύχτα μόνη
και πότε θα σε ξαναβρώ
η θύμησή σου με σταυρώνει
σ' ένα κατάφωτο σταυρό
η θύμησή σου με σταυρώνει
σ' ένα κατάφωτο σταυρό

Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει
για αυτά που μου 'χεις αρνηθεί
μου 'χεις χαρίσει ένα φεγγάρι
γαλάζιο, ανείπωτο, βαθύ.
Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει.

Στη τρυφερή σου την παλάμη
κουρνιάζουν τα χρυσά πουλιά
ποιάν αμαρτία να 'χω κάνει
και μου χουν λείψει τα φιλιά
ποιάν αμαρτία να 'χω κάνει
και μου χουν λείψει τα φιλιά

Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει
για αυτά που μου 'χεις αρνηθεί
μου 'χεις χαρίσει ένα φεγγάρι
γαλάζιο, ανείπωτο, βαθύ.
Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει.
Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Μάριος Τόκας
Ερμηνεία: Θανάσης Γκαϊφύλλιας