έχε το νου σου στο παιδί..




Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2011

τα σώψυχα ενός "σαβουάρ βίβρ" !!!

Έρημη χώρα, πως τα κατάφερες έτσι;

Είχαμε τόσα χρόνια

Τόσες ευκαιρίες να κτίσουμε τη Δημοκρατία

Κτίσαμε ένα μπουρδέλο.

Έχεις χρήματα γαμάς,

Δεν έχεις γαμιέσαι.
Και τώρα ...
Και τώρα μιλάμε για εξεγέρσεις, για επαναστάσεις, για ανατροπές στους δρόμους.
Και τώρα μιλάμε για ένδοξους αγώνες, παρελθόντων ετών, για προγόνους που δεν είδαμε ποτέ.. Και τώρα μιλάμε με λέξεις πεθαμένες , απογυμνωμένες, όπως τα νούφαρα στη λίμνη, ομορφαίνουν για λίγο και γίνονται σκουπίδια μετά.
Σκουπίδια και οι λέξεις.
Σκουπίδια στους δρόμους , σκουπίδια στις αυλές μας , θανατηφόρες οθόνες που διαδρομούν σκουλήκια στα σπίτια μας, όπως στα σάπια μήλα της χωματερής.
Δεν ήμασταν εμείς, όχι, δεν ήμασταν εμείς.
Δεν ήμασταν εμείς που σκύβαμε το κεφάλι στ’ αρχίδια του Κουτσόγιωργα , του Τζοχατζόπουλου , του Λαλίωτη , όχι βέβαια στο Γιωργάκη γιατί αυτός δεν έχει.
Ποτέ δεν ταξιδέψαμε με τα κότερα του Βουλγαράκη μέσα σε νερά από οφσορ(sic) εταιρείες, ούτε ακούσαμε ποτέ για Βατοπαίδι, ούτε στείλαμε Καρατζαφέρηδες στη Βουλή, εμείς πάντα κοιτούσαμε να τη βολέψουμε , ιδέα δεν είχαμε.
Εμείς ποτέ δεν μιλήσαμε, ήμασταν φρόνιμα παιδιά , τόσο φρόνιμα που κανείς δεν μας έδινε σημασία. Το σπίτι μας, το φαγάκι μας, το αυτοκινητάκι μας , το κομματάκι μας ,το αλλάζαμε κιόλας να μην το βαριόμαστε ανάλογα με το χαρτζιλίκι, μετά πήραμε και κινητό να μιλάμε απ΄ το δρόμο πολυάσχολοι όπως πάντα, αγωνιστές όπως πάντα. Πάντα υπάκουα παιδιά , έτσι ακριβώς όπως μας ήθελαν, στο ένα χέρι κρατούσαμε το ένα αρχίδι , στο άλλο το άλλο, πιγκ πόγκ παίζαμε με τ’αρχίδια ..πόσες φορές δεν τα κρατήσαμε όλα μαζί και τα πετούσαμε ψηλά σαν ταχυδακτυλουργοί, είδαμε όλα αυτά τα αρχίδια να κάνουν αεροβασίες και μας έμοιαζαν πολύχρωμα μπαλάκια.
Ποτέ οι δημοκρατικές εφημερίδες Νέα , Ελευθεροτυπία και λοιπές δημοκρατικές φυλλάδες δεν υποστήριξαν και δεν έπαιξαν στο υπόγειο παιχνίδι του φασισμού που αλώνιζε ανενόχλητα τη χώρα.. Ποτέ δεν υπήρξε ο Μπόμπολας ήταν ένα φάντασμα στο κεφάλι των ονειροπαρμένων, των εχθρών του συστήματος. Ποτέ δεν υπήρξε χρηματιστήριο , ούτε Παπαντωνίου, πάντα οι τράπεζες ασχολούνταν με την προστασία του Αρκτούρου και με την αναγέννηση του περιβάλλοντος, ποτέ δεν έπιαναν τον κώλο των αμύητων σε ολυμπιακά αθλήματα ταπεινών καλοκάγαθών ανθρώπων από όνειρα θερινής νυχτός πλασμένους.
Ποτέ δεν καταναλώναμε επιδοτώντας μικρομάγαζα και στήνοντας πολυεθνικούς παραδείσους , αυτά στις άκρες των πόλεων που ολημερίς προσκυνάνε οι χριστιανοί μαζικά, όπως οι μωαμεθανοί στο ραμαζάνι.
Εμείς πάντα αγωνιστές, μέσα απ΄ τα ωραία σαλόνια μας, μπροστά στις έγχρωμες οθόνες μας, κτίσαμε σπίτια , ω επενδύσεις που κάναμε, σπίτια με βόθρους τεράστιους να τα νοικιάζουμε αντί καλού μισθού, καθότι από νωρίς βγήκαμε στη σύνταξη, ήμουν δεν ήμουν σαράντα πέντε τότε, από τότε πήρα και τα παραπάνω κιλά μου, από τότε αφού έλυσα κάθε δικό μου οικονομικό πρόβλημα, αγωνίζονται οι άκρες των δακτύλων μου πάνω σε μαύρα πλήκτρα , ρόζους έβγαλαν για το καλό των άλλων , συμπονώντας, μην εξοστρακισθεί καμιά σφαίρα και πάρει και μένα .
Εγώ το δήλωσα απανωτά, δεν έχω σχέση μ’ όλα αυτά, πάω στην Αγία τράπεζα να περάσω τους τόκους μου στο βιβλιάριο των ευχών μου …και μετά , μετά θα συνεχίσω τους αγώνες μου για το καλό της ανθρωπότητας .
Τι νέοι που φτάσαμε ως εδώ..

....
Κ.Τ.




Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011

Ροδί

Όπως τα χείλια σου.

Ηλιοβασίλεμα στο τέλος Σεπτέμβρη
Σύννεφο ροδόχρουν, μέσα στα μάτια μας
Ολοζώντανο  ηδονικόν άσμα του κορμιού και της ψυχής
Ερωτικός καρπός των αισθήσεων, ακρογιάλι της τύχης
Ρόδινο ακρογιάλι του Παπαδιαμάντη
Του βουνού και της στάνης ξέσπασμα.

Μιας άλλης εποχής μυστήρια που ανασταίνονται.
Πράσινα φύλλα  σκεπάζουν τον ώριμο καρπό
δέντρο ακοίμητων πόθων και ακριβοθώρητων στεναγμών
Ρόδο της αγάπης και της προσμονής
Ά-χυτος πόθος, της λύτρωσης εκπλήρωση
Αλαργινό ταξίδι μύχιων ανεπαίσθητων σκέψεων, ανυπάκουο χρώμα της απεραντοσύνης
Ανάσα της υπομονής.
Αγαπημένο χρώμα των παιδιών , Να ένα Ρόδι
Έτσι μάθαμε το ρ, μετά είπαμε ρώγα
Μια ρώγα σταφύλι στο στόμα μου, όλη
η ζωή στα χέρια μας .
Αθέατο χρώμα στους τυράννους, στους οικονομολάγνους,
άσεβους και ευσεβούς τυχοδιώκτες
και θεατές που καταπίνουν την κάμηλο και διυλίζουν τον κώνωπα
αντί πινακίου φακής ,ξοφλημένοι από νωρίς.
Αφύτρωτο χωράφι τσιμεντένιας γης, ανέξοδοι αριθμοί άνοστης ζωής, δυνάστες
των κήπων και της αυλής μας.
Περπάτημα σε στενό μονοπάτι από ξερολίθια,
ξεπροβάλουν απέραντοι οι δρόμοι του νου και των απόκρυφων αισθήσεων,
λίμνης ανταύγειες, από φωτεινό χαμόγελο του Ο-υρανού.
Ροδίζον πρόσωπο, σε αναπάντεχη συνάντηση, του έρωτα παγίδα.
ατέρμονης μεθυστικής διαδρομής από ροδίτη οίνο.
Χυτές λέξεις, ευοίωνο περίβλημα
σπόρια της γέννας και της προκοπής.
Ρόδι και δείλι
Του έρωτα τα ρω
φεγγάρια του Ελύτη,
Νερό κι αλμύρα
στα διψασμένα χείλη των Ο-νείρων μας,
ροδοκοκκίνισμα της λαχτάρας.
 
Κ.Τ.





Ροδιά μου εσύ τετράκλωνη
στολίδι της αυγής μου...
 ...Κι αν πεσει απανω σου το βραδυ
       με τάστρα του τ΄απελπισμενα,
       μη φοβηθει απ΄το σκοταδι,
       ελα σε μενα,
       ελα σε μενα....
 Νίκος Γκάτσος

Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011

Για φαντάσου...



Για φαντάσου, φαντάσου είπα ..
Έναν πολιτικό με ανάστημα Ανθρώπου, ένα γίγαντα στο νου και στην καρδιά, έναν Ανθρωπιστή που να μη λογαριάζει τι θα πει παγκόσμια οικονομική αλητεία ,
ένα πολεμιστή για τη ζωή στη χώρα μας και στον πλανήτη.
Για φαντάσου, φαντάσου είπα…
Να ήμασταν ένας περήφανος λαός, περήφανος σαν τον ήλιο μας , σαν τα βουνά μας , σαν τα πελάγη μας , λεβέντικα να θωρεί.
Για φαντάσου , φαντάσου είπα ..
Ένας μπροστά , χιλιάδες πίσω με σημαία μόνο τη ζωή, κάτω απ’ τον ίδιο μπλε Ουρανό, μια αγκαλιά. Όλοι μαζί σε έναν μεθυστικό κόσμο με άρωμα την ελπίδα.
Όχι , Αγάπη μου δεν είναι ρομαντικά όλα αυτά , είναι ο λόγος που γεννηθήκαμε, είναι ο δρόμος του κύκλου της ζωής , στη μέση αναβλύζει καθάριο κρυστάλλινο νερό.
Βρώμισαν τον νερό που πίνουμε, μπόχα και δυσωδία ο αέρας που αναπνέουμε, στο παζάρι των ληστών οι ζωές μας. Τα οικονομικά γουρούνια σκορπάνε τον θάνατο, αποστεωμένες αριθμητικές υπάρξεις δολοφονούν συνεχώς τη φύση του ανθρώπου . Δεν υπήρξε ποτέ χειρότερος φασισμός στη χώρα μας απ’ αυτόν που ζούμε σήμερα. Ποτέ . Αυτές οι ύπουλες φάτσες σαρακιών κατέστρεψαν το δέντρο της ζωής.
Καιρός να φυτέψουμε άλλο, σ’ ένα καθαρό τοπίο, χωρίς, δίχως αυτά τα ανδρείκελα, τα τηλεκατευθυνόμενα ανθρωποειδή που σαπίζουν τη ρίζα του.
Πάει καιρός που δεν μπορώ να μιλήσω τη γλώσσα τους, πόσο αστεία ή λογική του χεζοβελινισμού και της κουτσογιωργιανής κουστωδίας του, με τελευταία τρύπα στην κολοκυθοειδή φλογέρα τους τον μαιδανοφερμένο, ψιλοκομμένου στα μέτρα τους άκη, γιωργάκη, και όλα τα υπολείμματα των υπονόμων…
Για την ώρα πάω να χορέψω πάνω στα μνήματα των Ο-νείρων μας..


τρίζουν τα όνειρα , τρίζουν οι τάφοι
πεθαίνω σαν χώρα
ανασταίνομαι
μέσα από τις λέξεις σου αναβλύζω ..
Κ.Τ.

Πεθαίνουν τα όνειρα μέσα στην εκπλήρωση.
Και μόνο εκείνα τ άλλα, που η τύχη ή έστω οι περιστάσεις
τους αρνήθηκαν την ύπαρξη, εκείνα ζουν για πάντα.
Κι όταν, καμιά φορά, ξυπνάς τη νύχτα
Τ΄ ακούς να πεταρίζουν μέσα σου, τεράστια κι άγρυπνα
σαν τα δυστυχισμένα βλέφαρα των τυφλών.

(Τάσος Λειβαδίτης)

">

Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2011

Μωβ


Μωβίζει,  είπες.
Κι εγώ  σαν κοντάρι να τρυπάει τον Ουρανό
Λεβάντας άνθη , ηδονική καρτερικότητα ανέμου
Μικρά λουλούδια που απλώνονται την άνοιξη
Χρώμα φθινοπωρινής φαντασίας.
Κλείνω τα μάτια, λούζομαι με σαπούνι, άρωμα πασχαλιάς,
Στο βάθος του μαύρου, μωβ κύκλος .
Ένας λαμπερός διαυγής μωβ κύκλος.
Σαν μωβ μαέστρος ερασιτεχνικής ορχήστρας ονείρων.
Όπως ο ήλιος των μελλοθανάτων της Μασσαλίας.
Άνεργοι, άστεγοι και μετανάστες, εφιάλτες και οράματα
Από παστρικές πόρνες και πότες του λιμανιού.
Μωβίζει είπες.
Ένα παιδί, αγναντεύει απ΄ την ράχη των ματιών του
Μια πόλη γεμάτο σκόνη και  μωβ σύννεφα
Το μέλλον της αβεβαιότητας,
Η αβεβαιότητα για το μέλλον.
Ξεβγάζω τα μαλλιά μου, με μπόλικο δροσερό νερό.
Ανοίγω τα μάτια μου, φως, σαν ήχος από μωβ κινητό τηλέφωνο,
Παιδική ζωγραφιά απ΄ τα καλύτερα μας χρόνια.
Γυμνός, ολόγυμνος, τρέχω στην κορυφή της τεράστιας πολυκατοικίας,
ένα παιδί κι εγώ χωρίς ενοχές, απλώνω τα χέρια μου στ’ αστέρια.
Η αγκαλιά μου γέμισε με χαμόγελα , ανάσες, τρυφερά  ματωμένα αγγίγματα.
Χορεύαμε σαν δαιμονισμένοι, παραδομένοι στο σύμπαν.
Σαν να χορεύαμε ένα Ο-νειρο.
Τον χορό της αιωνιότητας
Μωβίζει, είπες πάλι..
K.T.





σ' ευχαριστώ...

Νερό
Αλμυρό νερό
Πέτρα
Άσπρη πέτρα
Μαύρη πέτρα
Κόκκινη πέτρα
Ο -ρίζοντας

Έρωτας



Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό
το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου
με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.
Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου;

Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,
ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου
στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι
σηκώνεις τα άστρα σε χορό
και το κορμί μου σ' άγριο ποτάμι.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.




Καληνύχτα τώρα...


Σ

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2011

από το άλσος της Ηλιούπολης...

Κι αν χαθείς
Κι αν χαθώ

Κι αν ξεχαστείς
Κι αν ξεχαστώ

Είσαι εδώ και είμαι εδώ

Είσαι εδώ για μένα
Κι είμαι εδώ για σένα
Είσαι εσύ για μένα
Και είμαι εγώ για σένα

Σ' αγαπώ κι ονειρεύομαι
Μαζί σου πως πετώ ψηλά
Στα σύννεφα

Μη μιλάς
Μη με πονάς

Είσαι εδώ, τώρα είσαι εδώ
Κι είμαι εδώ, τώρα είμαι εδώ

Είσαι εδώ για μένα
Κι είμαι εδώ για σένα
Μόνο εσύ για μένα
Μόνο εγώ για σένα

Πορτοκαλί

Όπως το ηλιοβασίλεμα .
Όπως ένα μπλουζάκι με θαλασσινό νερό πάνω στα στήθη σου.
Την  ώρα που η μορφή σου, γοργόνας ανάδυση,
Αντικατοπτρίζει τις ακτίνες του ήλιου.
Όπως το πορτοκάλι που μοιράσαμε για πρωινό.
Κι εγώ μύριζα τα δάκτυλα των χεριών σου.

Όπως η νέα χάραξη του Τίτου Πατρίκιου
Κι ο δρόμος του μεταξιού.
Φως, θάλασσα και πέτρα βράχων ,
το πορτοκαλί ομπρέλα στην απλωσιά του έρωτα. 
Ίσα που διακρίνεται, είμαι εδώ , σαν αντί-θεση,
Από θέση.

Σαν το σημειωματάριο που έκρυβες στη μπλέ ποδιά σου
Κάθε Σεπτέμβρη.
Κ.Τ.
http://www.youtube.com/embed/XDRcoRsRuYU


Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2011

υστερόγραφο....

Δεν σ αγαπώ σαν να σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαΐτα από γαρούφαλλα που τη φωτιά πληθαίνουν :
σ αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσα από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.

Σ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια :
σ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ άλλον τρόπο,

παρά με τούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σα δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.

```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````


Μέσα σου τραγουδάν τα ποτάμια, και η ψυχή μου πλέει μαζί τους
και πάει όπου εσύ θέλεις και όπου εσύ αγαπάς.


Ω εκείνη η μυστηριακή φωνή σου
όπου την αβγαταίνει και τη λυγάει στα δυο η αγάπη,
καθώς αντιλαλεί το σούρουπο και σβήνει πέρα!

...


.
.
Για ν' ακούς μόνο εμένα
τρυφερεύουν ώρες ώρες
τα λόγια μου
και γίνονται σαν τις πατημασιές των γλάρων

στην άμμο του γιαλού......
(ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ)
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΥΓ...Μ ακούς ...μ ακούς ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ μου?
ετσι σε βάφτισα...
δεν τη φοβάμαι τη βροχή...σου είχα πει...
και εσύ....
και ΕΣΥ,να το κατάλαβες πως είσαι Η ΒΡΟΧΗ μου..?