έχε το νου σου στο παιδί..




Πέμπτη 24 Απριλίου 2014

Δημήτρης Νικηφόρου


Επιμέλεια- παρουσίαση : Ασημίνα Λαμπράκου

























Η ποίηση και πριν απ' αυτήν ο άνθρωπος.
Ο άνθρωπος και μαζί του οι καημοί.
Ο άνθρωπος όπως υπάρχει στους καημούς, ο ποιητής.

Το β' εξάμηνο του 2013 μου έκανε δώρο τη διαδικτυακή γνωριμία με τον άνθρωπο Δημήτρη Νικηφόρου,  τον ποιητή Δημήτρη Νικηφόρου.
Από τότε τα ποιήματά του με συγκινούν σε όλες τις αναγνώσεις που επιχείρησα.

Για τον λυρισμό τους.
Για τις εικόνες τους, που ανοίγουν με άλλο από το καθημερινό βλέμμα.
Για τον τρόπο που εκφράζει την αμφισβήτηση και την πάλη του ανθρώπου με ότι τον συγκρότησε.
Τον σεβασμό στα συνήθη και την αναίρεση τους.
Τη μεταλαβή στο βίωμα και ταυτόχρονα την δημιουργία ποίησης υψηλής ποιότητας.

Άν ήθελα να τον περιγράψω με δυό δικούς του στίχους θα επέλεγα αυτούς:

"με φόβο στην καρδιά σαν έρωτας αμάθητος σε θάνατο κι αγάπη."
Σας παραδίδω στην ποίηση του Δημήτρη Νικηφόρου Α. Λ
Φωτογραφία Σωτήρης Λάμπρου

Ξεμεθώντας Ένα γιορντάνι περασμένο ο λαιμός σου στο πουπουλένιο μπούστο της αγάπης.
Θρηνείς· μα το τραγούδι το στερνό σου
μην το πεις.

Μετά απ' ολονύχτιο μεθοκόπι
σεργιανώ στον κήπο του Ζαππείου.
έκλυτου βίου ραθυμία
παίρνει το πιώμα μου κατόπι
ώσπου το πρώτο φως της μέρας
στου μπαρ σκαλώνει τις κουρτίνες.
Η πείνα μέσα μου βαρά νταούλια,
ψάχνω για μια μπουκιά στο πόδι.
Τρώω κι απόκοντα ταΐζω
τις πάπιες και τ'αγριοπούλια
κάτω από έναν ήλιο που τρεκλίζει
έχοντας πιει τη νύχτα μονορούφι.
Δυο κύκνοι εκπάγλου ομορφιάς
παίζουν στο πρωινό λουτρό τους.
Εκείνος λιγωμένα την κοιτά -
κρατήσου μην ξοδεύεσαι με μιας -
λίγο σουσάμι του πετώ - το αρπά,
με αγνοεί κι όλο την κυνηγά.
Γαλίφικα το μερτικό του την τρατάρει
μα η καλή του απρόσμενα αρνιέται.
Βιολί που χάνει το δοξάρι,
χορδή που τέντωσε και σπάει,
βυθίζει το κεφάλι της αργά -
βαρκούλα στο νερό χωρίς κουπιά.

Ένα γιορντάνι περασμένο ο λαιμός σου
στο πουπουλένιο μπούστο της αγάπης.
Θρηνείς· μα το τραγούδι το στερνό σου
μην το πεις.

Στην όχθη ένα παγώνι χασμουριέται
και μια βεντάλια διάπλατη αστράφτει.
Ραγίζει η χολή μου στον κρωγμό του
εκ των υστέρων ο οιωνός πλανιέται
με φόβο στην καρδιά σαν έρωτας
αμάθητος σε θάνατο κι αγάπη.
Το νεκρομάντη διώχνω με φωνές,
ιδρώνω, ξεφυσάω, αφρίζω.
Την πλάτη στον ήλιο γυρίζω
που δειλά παραμονεύει σαν χαφιές.

Της λατρείας ο βωμός μ' ανατριχιάζει.
Ξεμακραίνω γοργά· σταλιά δεν με νοιάζει.

Πίσω, ένα γιορντάνι περασμένο ο λαιμός σου
στο πουπουλένιο μπούστο της σφιχτά·
με φτάνει το τραγούδι το στερνό σου -
με τις παλάμες μου κλείνω τ' αφτιά._

Οι νύχτες των ρηχών ερώτων - 1982


                                                     
  Φωτογραφία Σωτήρης Λάμπρου
                                             
Ευδόκιμο Παραμύθι


Αφηγούμαι το άγος της Ευδοκίας.
Που με σάπια μήτρα ξύπνησε ένα πρωί γκαστρωμένη.
Και σαστισμένη στο απερινόητο θάμα ξόρκισε το θεό
Και το διάβολο. Μετά έκρυψε τη κοιλιά της στα φαρδιά
Αποφόρια της πεθαμένης μάνας της ωσότου γέννησε
Κρυφά ένα μπάσταρδο όνειρο. Χωρίς φύλο.
Με δυο σάρκινες πτέρυγες.
Έναν δύσμορφο άγγελο
Ένα λιπόβαρο βρέφος
Ένα στόμα φαφούτικο
Που τσίριζε διαρκώς σα στρουθί.

Αφηγούμαι της Ευδοκίας την άτη.
Που αγάπησε το αλλόκοτο γέννημα της. Για λίγο.
Ώσπου αποστρέφοντας το πρόσωπο του' στριψε το
Το λαρύγγι. Με δαγκαμένα χείλη και δάχτυλα άτρεμα.
Για να το ρίξει τη νύχτα στο στερεμένο Πηγάδι. Σαν
Πέτρα. Σαν δόντι που έσπασε στους υπερήχους ενός
Βωβού ουρλιαχτού.

Αφηγούμαι το απροσήγορο ποίημα.
Για μια στέρφα γη που κατάπιε τον καρπό τον αδόκητο.
Και που παντρεύτηκε μετά από έρωτα ένα μόρτη γαμιά
Που την όργωνε μεθυσμένος με πέτρινο αλέτρι.
Και ούτε πια που σκεφτόταν το που' κανε. Κι' όπως δεν
 ξανάπιανε Σπόρο ο ζευγάς γρήγορα τη βαρέθηκε.
Και τη ξαπόστειλε στο σπίτι που μάνα δεν τη περίμενε.
Στο δρόμο με το κρίμα ζωντανό στο κατόπι της.
Να καταριέται την ώρα που το πέταξε σα σκυλί.
Να ξεριζώνει τα μαλλιά της.
Να γδέρνει το πρόσωπό της ολοφυρόμενη.
Να ζητιανεύει μ' ένα τσίγκινο πιάτο την τιμωρία
Και να εισπράττει συμπόνια σε κέρματα.

Μου αφηγείται η κοιλιά του άρρητου λόγου.
Πως σάλεψε ο νους της και ρίχτηκε στο πηγάδι
Να τό βρει. Πως την περίμενε άλιωτο μοσχοβολώντας
Ανθόγαλα. Πως τώρα στις πτέρυγες του θρόιζε ένα
Στιλπνό φτέρωμα στο χρώμα του αχάτη. Και πως
Τρέχανε τα μάτια της νερό γλυφό. Χωρίς σταματημό.
Με τα φτερά του στραγγαλισμένου ονείρου
Να διυλίζουν τα υφάλμυρα δάκρυα. Μέχρι που γιόμισε
Η τρύπα ως απάνω. Κι έγινε το ξεροπήγαδο μια
 Κρουσταλλοπηγή αστείρευτη που ξεδιψούν
Τα ονειροβλάσταρα τ' αγέννητα ακόμα._

6 - 7 - 2013
Όπως τα τρυγόνια

Παλίρροιες ρηχών ακτών
μου γλείφουν τ' αχαμνά ίσαμε τη γούβα του αφαλού
κι' αποτραβιούνται αφήνοντας την καρδιά μου στεγνή.

Στα βαθιά σα βρεθώ γίνομαι ξύλινο σκαρί
που γλιστρά με κερωμένη καρίνα
στο νόστο της εργένικης εστίας.

Στα ριζά μιας μονόχνωτης φτιάξης ενδημώ
ρουφώντας την υγρασία χωμάτινων δακρύων.

Όρτσα στους έρωτες ταξιδεύω
με τα πανιά να τσιτώνουν στους αληγείς
ως να κουρελιαστούν και να γίνουν αθύρματα.
Κάβο δεν πιάνω.
Ανάστροφα τη πρώρα γυρνώ κι' αλαργεύω
προτού με προφτάσει η πλήξη της άπνοιας.

Από τη μητρική γαστέρα
ένα κακότυχο παιδί παρασιτεί εντός μου
σαν καλοήθης όγκος που δεν μεγαλώνει
και εγώ γονιός αμέριμνος
το παραμελώ
το ξεχνώ στα μαγαζιά
στους δρόμους
σε ξένα κρεβάτια
στις αγκαλιές που κλέβω και το τιμωρούν
μα δεν παραπονιέται μήτε με παρατά
για τίποτα στον κόσμο.

Άγρυπνο με καρτερά τα κρύα βράδια
με παραστέκει να ξεντυθώ
κουρνιάζει δίπλα μου ώσπου με παίρνει ο ύπνος.

Εκείνο δεν κοιμάται ποτέ
γιατί φοβάται μήπως ξυπνήσει γέρος
και πεθάνει πριν από μένα.
Πιστεύει πως μόνος δεν θα τα βγάλω πέρα
και θα σκορπίσω όπως τα τρυγόνια
στην πρώτη γερή ντουφεκιά._

Οι νύχτες των ρηχών ερώτων, 1982

Ήταν ένα μικρό καράβι...

Δε ταξιδεύω πια πουθενά.
Παροπλίστηκα...
Στέκω ασάλευτος
σφηνωμένος σε δυο υφάλους
οι κλειδώσεις μου τρίζουν
η κοιλιά μου έχει ανοίξει
και τα σπλάχνα μου χύνονται στον βυθό.
Παίρνω αργά το ερυθροκίτρινο της σκουριάς.
Ένα - ένα τα μέλη μου
ξεκολλάνε και πέφτουν
η ανέλκυσή μου ασύμφορη
καθώς το κόστος της αποθαρρύνει
τους επίδοξους κυνηγούς ναυαγίων.
Με αγαπούν όμως πολύ
οι υποθαλάσσιοι σύντροφοί μου.
Τα ψάρια, τα κοχύλια, τα φύκια
όλα τα πλάσματα που ζουν στα νερά μου.
Μαζί με τη σαβούρα
που αφήνουνε πίσω τους
όσοι αρμενίζουν ακόμα
μαζεύονται γύρω μου
κολλάνε πάνω μου σαν τσιρότα
φωλιάζουν μέσα μου
με τρώνε και με θρέφει η πείνα τους
βουβοί συνδαιτυμόνες ενός μυστικού δείπνου
με την προδοσία απούσα._

Harefield 2010


Χαρταετοί

Ψηλά όσο μπορεί να φτάσει,

πέταξε τον χαρταετό σου κι' ύστερα,
όταν στα σύννεφα απ' τα μάτια σου χαθεί,
κόψε του το σχοινί κι' αμόλα τον,
ψηλότερα να πάει μονάχος.

Μα σαν του ανήφορου οι πνοές σωθούν,
και τονε δεις σε ίλιγγο τρελό να πέφτει,
μη τονε ψάξεις·
κι' αν τύχει στα γυμνά καλώδια,
καρβουνιασμένο σκελετό τον αντικρίσεις,
μη λυπηθείς.

Προτού ξανά τα χελιδόνια,
στήσουνε δίπλα του φωλιές,

εσύ καινούργιο αετό θα φτιάχνεις._

18 - 3 - 2013
Νάρκισσος

Ήμουν ο Narcissus Purum.
Στης Fata Morgana
τη κρυστάλλινη σφαίρα
τρεμόπαιξε η εικόνα μου
καθώς έσκυβα στο νερό της λίμνης.

Πριν ακόμη καθαρίσει το θάμπος
βλέποντας με ανέμελα
να ριγώ στο είδωλό μου
πέταξε με λύσσα το γυάλινο μάτι της
στον υγρό καθρέφτη
και σκόρπισε την ομορφιά σε θρύψαλα.

Ήμουν ο Narcissus Purum.
Που του είπε ξέπνοη
πως ο έρωτας δεν χαραμίζεται στην όψη του.
Αυτός που ξέχασε τον εαυτό του
στα λόγια της πιάστηκε
και βούλιαξε αργά
ώσπου πνίγηκε
όχι στη ματαιοδοξία του
αλλά σε μια ρηχή λακούβα χιόνι.

Ήμουν ο Narcissus Purum.
Τώρα με λεν ασφοδέλι και φυτρώνω στον Άδη.

Συλλογή ''απο μυθο ποίηση'', 1984


Αποδόσεις στα Ελληνικά του Δημήτρη Νικηφόρου


Vladimir Vysotsky : My Hamlet

Δυο λόγια μόνο θα ιστορήσω εδώ με στίχους
Τι το ελεύθερο δεν έχω σε όλα ν' ανοιχτώ.
Στη μήτρα πιάστηκα μες σε κατάρας ήχους
Της γαμήλιας νύχτας. Στης αγωνίας τον ιδρώ.

Έβλεπα πως όσο πιο ψηλώνουμε απ' τη γης --
Τόσο πιο άκαρδοι γινόμαστε στα πάνου.
Αγέρωχα προχώρησα για να στεφτώ ευθύς
Και να ασκήσω του αίματος τα δικαιώματά μου.

Πίστευα όλα θα γενούν κατά πως είχαν οριστεί.
Μάχη καμιά δεν έχασα και τα μερίδια ίσα δοσμένα.
Οι σύντροφοι απ' το σχολειό και στο σπαθί πιστοί
Όπως οι πατεράδες τους που υπάκουαν στο στέμμα.

Τα λόγια μου δε μέτραγα μες στην ανεμελιά.
Φιλίες κι' εύνοιες χάριζα δω κείθε ολημερίς --
Των ευγενών οι γόνοι με μπιστεύονταν τυφλά
Την πρωτοκαθεδρία μου δεν πρόσβαλε κανείς.

Σκιάζαμε τους φρουρούς τα βράδια με χουνέρια,
Μαζί μας, σαν απ' οστρακιά, ο χρόνος αρρωστούσε.
Έγυρα σε τομάρια, κοψίδια δάγκωσα από μαχαίρια --
Δάμασα άτια ατίθασα άλλος που δε κοντούσε.

Αργά ή γρήγορα θα μου ανήκε η εξουσία.
Μ' αλί στο μέτωπο με σφράγισε η μοίρα.
Στα χρυσοσκάλιστα σαμάρια η προδοσία,
Κι' όλα που μου αράδιαζαν ήτανε φύρα.

Στα χείλια χάραζα ένα χαμόγελο βαθιά ουλή,
Που πίσω του πύρωνε το βλέμμα πα στ' αμόνι.
Τέχνη που μου' μαθε ο παλιάτσος στην αυλή.
Αμήν! Φτωχέ μου Γιόρικ! Καιρό είσαι σκόνη.

Σε ονόρες και απολαβές το μερτικό αρνιόμουν,
Σε λάφυρα, προνόμια, σε δόξες και οφίκια.
Μ' έπιασε ξάφνου ο καημός για ό,τι δε νοιαζόμουν --
Κι' έγινα άβουλο αρνί που σεργιανά στα ρείκια.

Ο ζήλος μου για το κυνήγι έσβησε - τάχα δειλία;
Τα κυνηγόσκυλα και τα γεράκια αντιπαθούσα.
Το άλογο κράταγα μακριά από λαβωμένη λεία
Μα κλέφτες, σπιούνους και τραμπούκους τιμωρούσα.

Θωρούσα τα καζάντια μας μέρα τη μέρα,
Όλο και πλιό να γίνουνται ντροπή και σιχαμός.
Μες στα ποτάμια τη βρωμιά ξέπλενα και τη λέρα
Στα σκότια τα αφέγγαρα της νύχτας σα τρελός.

Ένιωθα, όσο μου το νου μαράζωνε η πλήξη,
Πως απ' του σπιτικού μου ξέκοβα τα πράματα.
Με τους ανθρώπους γύρω μου είχα ξεσμίξει,
Και στα βιβλία κρύφτηκα πίσω απ' τα γράμματα.

Άπληστο για γνώση το μυαλό, αράχνης μοιάζει,
Π' όλα τ' αδράχνει : Ακινησιά και κίνηση.
Μ' άραγες ωφελεί η εξυπνάδα όπου λιμνάζει;
Μη και σε όλα δε λοχεύει η αντίφαση;

Δεσμούς με φίλους έκοψα κι αποτραβήχτηκα.
Της Αριάδνης η κλωστή μια κασκαρίκα
«Να ζει κανείς ή να μη ζει» αναρωτήθηκα
Μα την απάντηση στο δίλημμα δεν βρήκα.

Μια θάλασσα απλώνεται η θλίψη ως πέρα.
Αντιστεκόμαστε μα την ομίχλη κοσκινάμε.
Κι' όλο διυλίζουμε θολό νερό μαζί κι' αγέρα
Του γρίφου ανόητα τη λύση αποζητάμε.

Άκουσα του γονιού μου τη φωνή που με καλούσε.
Την ακολούθησα μα δισταγμοί με τυραγνούσαν.
Βουνό οι σύχυσες που κατά πάνω με τραβούσε,
Ενώ της σάρκας τα φτερά στο χώμα με βυθούσαν.

Σε κράμα αδύναμο έλιωνα αργά μες στο καμίνι,
Κι' ίσα που κρύωνε αποσκορπούσε σαν τ' αλάτι.
Και σαν τους άλλους αίμα έχυσα κι' όπως εκείνοι
Στάθηκ' αμπόρετο στο γδικιωμό να στρέψω πλάτη.

Μια τελευταία αναλαμπή πριν τον χαμό μου!
Αχ Οφηλία! Άγουρο το κορμί θα λιώσει...
Είμαι φονιάς και δε λογάω πια τον εαυτό μου,
Καλύτερο απ' αυτόν που' χω σκοτώσει.

Είμαι ο Άμλετ, εγώ που τ' άδικο απεχθανόμουν!
Που δυάρα δεν έδινα για της Δανίας το στέμμα!
Κι' όμως με κατηγόρησαν για δόξα πως κοφτόμουν.
Του θρόνου τους αντίζηλους πως έπνιξα στο αίμα.

Ω πόσο φέρνει η έλλαμψη στη τρέλα αν θες!
Ο θάνατος στη κούνια μας λοξά κοιτάζει.
Κι' όσο εμείς γυρεύουμε λύσεις απατηλές
Το ερώτημα αθέατο σκληρά σαρκάζει.

Απόδοση : Δημήτρης Νικηφόρου



Σεργκέι Γιεσένιν : Αντίο ωραίες περιπλανήσεις μου



Καμιά μετάνοια, δάκρυ κανένα δεν στάζω
Σαν αραιή αχλή απ' τις μηλιές όλα περνούν
Στο χρυσαφί του φθινοπώρου ξεθωριάζω
Τη νιότη, αλίμονο, οι πόθοι δεν βαστούν

Σαν να χτυπάς αλλιώτικα καρδιά μου τώρα
Μια ψύχρα σ' άδραξε που σέρνοταν ξοπίσω
Στρώνουν οι λεύκες το χαλί τους μα μπονώρα
Δεν με καλούν ξυπόλητος να σεργιανίσω

Πνεύμα αλήτικο! Λιγότερο ολοένα, δίχως βιάση
Συδαυλίζεις ανόρεχτα των χειλιών τη φωτιά
Ω φρεσκάδα μου, στα καμένα σου δάση
Γίναν στάχτη τα πάθη και η άγρια ματιά

Λάμα που στόμωσε πια η λαχτάρα
Ζωή μου, μη και σε όνειρο έχεις πλαγιάσει;
Μη και σε ρόδινο φαρί μες στην αντάρα
μιας χαραυγής αχνόφεγγης έχω καλπάσει;

Μας παίρνει καταπόδι η φθορά που σκόρπισε
Χάλκινα φύλλα απ' του σφενταμιού τη ράχη
Ας είναι πάντα ευλογημένο το που άνθισε
Στο χώμα πάνω μια φορά και εμαράθη._

Απόδοση : Δ. Νικηφόρου
24 - 6 - 2013



Ο Δημήτρης Νικηφόρου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην πρώην ΑΣΟΕΕ. Έφυγε στο εξωτερικό πριν αποκτήσει το πτυχίο του. Ζώντας σε μια διαρκή σχεδόν περιπλάνηση, Γερμανία (Αμβούργο, 1985 - τέλη του '89), Αμερική (Νόρφολκ, Βιρτζίνια και Πασαντίνα, Καλιφόρνια, τέλη του 1990 - '95) και Καναδά (Κεμπέκ, 1995 - '97), με διακοπή ενός έτους, όταν επέστρεψε από την Γερμανία στην Ελλάδα για να φύγει μετέπειτα στις Η.Π.Α., έκανε πολλά περιστασιακά αλλά και μονιμότερα επαγγέλματα με την ποίηση να είναι πάντα το ... άμισθο έργο στο οποίο ήταν δοσμένος ολοκληρωτικά.
 Γύρισε στην Ελλάδα στα μέσα του 1997 και, εκτός από ένα διάλειμμα τριών χρόνων, που βρέθηκε στην Αγγλία, ζει στην Αθήνα παρέα με την μοναδική ερωμένη που της έμεινε πιστός. Την ποίηση.
Δημήτρης Νικηφόρου

Τετάρτη 23 Απριλίου 2014

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ..


">



.Όλα θα εξαφανιστούν , αλλά......
Ο άνεμος θα μας μεταφέρει
















">

">


Hurt -Johnny Cash

Hurt

I hurt myself today,
To see if I still feel,
I focus on the pain,
The only thing that's real,
The needle tears a hole,
The old familiar sting,
Try to kill it all away,
But I remember everything,
[Chorus]
What have I become,
My sweetest friend,
Everyone I know,
Goes away in the end,
And you could have it all,
My empire of dirt,
I will let you down,
I will make you hurt,
I wear this crown of thorns,
Upon my liars chair,
Full of broken thoughts,
I cannot repair,
Beneath the stains of time,
The feelings disappear,
You are someone else,
I am still right here,

[Chorus]
And you could have it all,
My empire of dirt,
I will let you down,
I will make you hurt,
If I could start again,
A million miles away,
I will keep myself,
I would find a way,









μετάφραση, από http://lyricstranslate.com/

Πληγωμένος

Πλήγωσα τον εαυτό μου σήμερα
για να δω αν ακόμα νιώθω
συγκεντρώνομαι στον πόνο,
το μόνο πράγμα που είναι αληθινό
η βελόνα ανοίγει μία τρύπα
το παλιό, γνώριμο τσίμπημα
προσπαθώ να το εξαφανίσω
αλλά θυμάμαι τα πάντα
τί έχω γίνει;
γλυκύτατέ μου φίλε.
όλοι όσοι ξέρω
φεύγουν στο τέλος
Και μπορούσες να τα έχεις όλα,
το βασίλειο της βρωμιάς μου
θα σε απογοητεύσω
θα σε πονέσω
φοράω αυτό το αγκαθωτό στεφάνι
πάνω στη καρέκλα του ψεύτη μου
Γεμάτος με σπασμένες σκέψεις
που δεν μπορώ να διορθώσω
κάτω απ΄τις κηλίδες χρόνου
τα συναισθήματα εξαφανίζονται,
είσαι κάποιος άλλος,
εγώ είμαι ακόμα εδώ

Ρεφρέν
Και μπορούσες να τα έχεις όλα,
το βασίλειο της βρωμιάς μου
θα σε απογοητεύσω
θα σε πονέσω
Αν μπορούσα να ξεκινήσω ξανά,
ένα εκατομμύριο μίλια μακριά,
θα κρατήσω τον εαυτό μου,
Θα έβρισκα έναν τρόπο

Σάββατο 19 Απριλίου 2014

" ΓΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗ...!!"

«…..Ώσπου μια νύχτα, ένας διαβάτης περνάει στο δρόμο
τραγουδώντας. Πού έχεις ξανακούσει το τραγούδι αυτό; Δεν θυμάσαι. Κι όμως η
νοσταλγία όλων όσων ονειρεύτηκες, τρέμει μες στο τραγούδι. Στέκεσαι στο
παράθυρο κι ακούς σαν μαγεμένος. Κι άξαφνα σε κάποια στροφή του δρόμου, το
τραγούδι σβήνει. Όλα χάνονται. Ησυχία… Τώρα τι θα κάνεις; Η σιωπή κάνει τον
κόσμο πιο μεγάλο. Η θλίψη, πιο δίκαιο.»

">


Βασιλιάς και πιόνι στο ίδιο κουτί μπαίνουν.





Οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα από το πρωί.
Μούσκεψα στη βροχή κοιτάζοντας τον δακρυσμένο Ουρανό, εκεί  καθισμένη στο νέο σπίτι του πατέρα. Κοίταζα το ζεστό χρώμα που διάλεξα στο μάρμαρο  , ένα με το χαμογελό του..
Μεγάλη Παρασκευή.
Τέτοια μέρα τον θυμόμουν πάντα ,να θέλει να σηκώνει τον επιτάφιο. Η καλύτερή μας , εκείνη η στιγμή με τη μάνα μου. Ξεγλυστρούσαμε από τον κόσμο και τρέχαμε στους "Καλογήρους" στο ζαχαροπλαστείο Μέλισσα, να αγοράσουμε σοκολατάκια μαργαρίτες,  φλογέρες σοκολατένιες κι αμυγδαλωτούς εργολάβους για τη Γιορτή του , τη Λαμπρή.
(Τί ενοχές κι εκείνες, της άλλης μέρας απο την Μ. Παρασκευή, σαν έκλεβα τις μαργαρίτες από τη φοντανιέρα... Κι όταν τ ανακάλυπτε η μάνα , της έλεγα.. αφού την ταφόπλακα πρωί Σαββάτου, την βρήκαν ανοιχτή..)
Κοίταζα τη φωτογραφία του , μου χαμογελούσε
..
Μέσα μου, ακουγόταν σε συγχωρδία με τη θλιμμένη καμπάνα , η μουσική του Zbigniew Preisner από την ταινία "η Διπλή Ζωή της Βερόνικα" . Οι νότες πάνω στο πεντάγραμμο του μελαγχολικού Ουρανού , σχημάτιζαν τη λέξη, ΑΠΩΛΕΙΑ.
Απώλεια για τον καλό μου πατέρα.
Απώλεια για το θολωμένο μυαλό πια, της ανάπηρης μητέρας.
Απώλεια για τον Ευαίσθητο Ληστή.
Απώλεια για την ξεπουλημένη Πατριδα.
Απώλεια για την Δύναμη που έχασες τελευταία , σαν σου πέφτουν όλα μαζί, να παλέψεις για το Αύριο.
Όλα συνηγορούσαν σε μια εικόνα , όπου ένα ανθρωπόμορφο τέρας κράταγε τη ματωμένη Γη , μέσα σε ένα μωβ Σύμπαν , καταβροχθίζοντας και τις τελευταίες βιολέτες που αιωρούνταν σ αυτό , ενώ χόρευαν σε αργή  κίνηση.
Για μένα είχα πάει..Ναι, για μένα.
Κοίταξα τη φωτογραφία του. Ολοζώντανος μου χαμογελούσε.
"Γιατί δεν έχεις έρθει ούτε μια φορά στον ύπνο μου..; " του παραπονέθηκα.
Χάιδεψα τρυφερά, τα αφημένα πάνω στην ταφόπλακα, κλαράκια από τις λεμονιές του πατέρα, κατάλαβα ποιός τάχε φέρει.. Τα έβαλα στο βάζο να ξεδιψάσουν, μαζί με τους κάτασπρους κρίνους και με τα μούσμουλα από τον κήπο μας. Τα φυτεμένα γεράνια ευχαριστημένα, χαμογελούσαν, Κατακόκκινο χρώμα. Μια γατούλα πιο κει, έπαιζε ανέμελα με το χαλίκι μιας γλάστρας . Μιά κυρία φόρεσε ένα στεφάνι από άσπρα και ροζ τριαντάφυλλα στο σταυρό του αδικοχαμένου παιδιού της. Ένας νεαρός , που αν τον έβλεπα στο δρόμο, θα τον πέρναγα για "αναρχικό" συνόδευε έναν "πάτερ" , παρέα πήγαιναν για τρισάγιο. Ναι το έμαθα κι αυτό, απόρησα με το νέο. (!!) Μούρθε στο μυαλό ο Βίλχεμ Ραίχ στη Δολοφονία του Χριστού, τόχα διαβάσει στην ηλικία τούτου του νέου,  άνοιξα τον καπνό να στρίψω ένα τσιγάρο..
" Πώς σε λένε; " μια παιδική χαρούμενη φωνούλα, μου διέκοψε τις σκέψεις,  μ έκανε να σηκώσω το κεφάλι , ν αντικρύσω δυό κατάμαυρα πανέμορφα ματάκια που έταζαν Ελπίδα.
" Ρένα , Ρένα απο το Ειρήνη..
  Eιρήνη με λένε. Εσένα..;"της χαμογέλασα.
"Γιωργία" μου απάντησε χαριτωμένα και άπλωσε το χεράκι της.
Ένας όμορφος μελαμψός άντρας, ήρθε προς το μέρος μας,  της κατέβασε το χέρι αυστηρά.
" Με φωνάζουν Γιάννη, το όνομά μου είναι Χασάν απο τη Συρία. Δεν ΖΗΤΙΑΝΕΥΟΥΜΕ." 'είπε κοιτάζοντας θυμωμένα το πεντάχρονο κοριτσάκι του.
"Αν θέλετε κρατείστε μόνο το τηλέφωνό μου για οποιαδήποτε δουλειά. Κάνω τα πάντα. Αδειάζω αποθήκες, κουβαλώ ο,τι πιο βαρύ, βάφω, καθαρίζω .., οτιδήποτε, οτιδήποτε...είμαστε πολλά χρόνια στην Ελλάδα, έχω οικογένεια..
Κι απο λεφτά, δεν ζητάω μεροκάματο..ότι θέλετε εσείς μου δίνετε, για οποιαδήποτε εργασία."
Πιάσαμε την κουβέντα. Η Καμπάνα συνέχιζε τη θλίψη της , ο λεμονανθός από το βάζο μοσχομύριζε , κοίταζα τις ρυτίδες του βασανισμένου άντρα, τα λαμπερά γεμάτα ΖΩΗ ματάκια της Γιωργίας ..αυτές οι αντιθέσεις με μπλόκαραν , κράτησα το τηλεφωνό του.
Τους έβλεπα  ν απομακρύνονται με αξιοπρέπεια , η μικρή να κρατά τον μπαμπά της απ το χέρι  (κρίμα που μεσ το σάστισμα δεν ρώτησα το αληθινό της όνομα) κι ενώ σκεφτόμουν κείνα τ άλλα τα παιδάκια που τ άφησαν οι λιμενικοί "μας" να βουλιάξουν ...
..ακούω από μακριά:

" ΓΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗ...!!" ήταν η φωνούλα της που γύρισε  κεφαλάκι, να μ αποχαιρετήσει.
Το χαμόγελο του πατέρα μου στην ίδια θέση.

Μέχρι τη Λαμπρή , πατέρα ..ημέρα της γιορτής ΣΟΥ,
40 μέρες από τότε που μου έφυγες
..


Μετά θα προσπαθήσω πάλι.Χορέψετε χορέψετε ..
Τούτη η γης που την πατούμε
όλοι μέσα θε να μπούμε..

Αγαπημένο μας βίντεο μπαμπά μου..">




" ΓΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗ...!!"



..

"Πρέπει να βρούμε ξανά το γέλιο μας
να βρούμε την αποξεχασμένη πράξη μας
να βρούμε τις λέξεις που τις μνημονεύουν
να βρούμε τη φωνή μας
γιατί η αλήθεια θέλει την πράξη μας για να υπάρξει
θέλει τη λέξη μας για να μη σβηστεί
θέλει τη φωνή μας για ν' ακουστεί ως πέρα
(Τ. Πατρίκιος)

Καλή μας ΑΝΑ σταση ..




ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ αϋπνία μου
λίγο, για μιά στιγμή, μου χαμογέλασε
η θεούλα με τη μωβ κορδέλα
που από παιδάκι μού κυκλοφοράει τα μυστικά

Υστερα χάθηκε πλέοντας δεξιά
να πάει ν' αδειάσει τον κουβά με τ' απορρίμματά μου
-της ψυχής αποτσίγαρα κι αποποιηματάκια-
εκεί που βράζει ακόμη όλο παλιά νεότητα
και αγέρωχο το πέλαγος.



ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, Απόσπασμα από "Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου"


">
   
Μέρα που βραδιάζει, νύχτα που ξυπνά...

">

Σάββατο 12 Απριλίου 2014

Ήταν η εποχή της νιότης

Ήταν η εποχή της νιότης
Θα γυρίζαμε όλο τον κόσμο. Θα αλλάζαμε τον κόσμο. Περπατούσαμε νύχτα στους δρόμους και τραγουδούσαμε. Να την κάνουμε μέρα. Τραγούδια του έρωτα και της επανάστασης γεμάτα φλόγα, μας έλιωναν, σαν κεριά. Γράφαμε ποιήματα και νομίζαμε θα γίνουμε ποιητές. Ερωτευόμασταν και κατακτούσαμε την αιωνιότητα.
Ήταν εκείνα τα απόβραδα της άνοιξης, το αεράκι παραμέριζε τις ανάλαφρες κουρτίνες και έμπαινε στα δωμάτια της ψυχής μας. Εκείνα τα καλοκαίρια που καταπίναμε βιβλία και όνειρα. Τα μπλουζ που ενώναμε τα κορμιά μας.
Ήταν η εποχή της νιότης. Έρωτας, αμφισβήτηση, επανάσταση. Στίχοι για ένα καλύτερο μέλλον, ωδές για καινούρια εποχή.
Ήταν τα καλύτερα μας χρόνια, στον κινηματογράφο, φράουλες και αίμα, στο εξπρές του μεσονυκτίου. Τριαντάφυλλα στον πάγο που άντεχαν, ως τη χρυσή λίμνη των γηρατειών. Σημάδια του παραδείσου, χαρακιές της πρώτης νιότης.
Ήταν μια μεγάλη εποχή, ποτισμένη με το όνειρο, κρατημένη από την ουτοπία, ο κόσμος άλλαζε, αλλάζαμε κι εμείς. Τις νύχτες ξημερώναμε. Γκρεμίζαμε τον παλιό κόσμο, φτιάχναμε τον καινούριο.
Μεγαλώναμε, αφήναμε πίσω την εποχή της δικτατορίας. Ελπίσαμε στη μεταπολίτευση. Κι απογοητευτήκαμε.Ελπίσαμε στο σοσιαλισμό και απογοητευτήκαμε. Ελπίσαμε στην Ευρώπη. Κι απογοητευτήκαμε. Ελπίσαμε στην ειρήνη, στη δικαιοσύνη, στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Κι απογοητευτήκαμε. Ελπίσαμε στη θάλασσα, στον ήλιο, στην ατέλειωτη ομορφιά της. Και κρατηθήκαμε!
Δεν ήμασταν καχύποπτοι, δεν βλέπαμε πόσο ύπουλα έστρωναν το χαλί οι άλλοι να πατήσουν πάνω μας.
Ήθελαν να κλέψουν τη νιότη μας. Αυτός πάντα είναι ο στόχος, εκεί σημαδεύουν, έγραφε η Κατερίνα. Στο μυαλό.
Πως γίνεται και πάντα, οι μεγάλοι να κλέβουν τα όνειρα των μικρών;

Ταξιδευτής
12 Απριλίου 2014

Τρίτη 8 Απριλίου 2014

"εις μνημόσυνον" ..


“Κυρίες και κύριοι, εκείνο που μας προσάπτουνε τα χελιδόνια/ (είναι) η άνοιξη που δε φέραμε” (Ο. Ελύτης).
...


"ό,τι ζήσαμε
χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμιά φορά,
τις νύχτες,
θλιβερό γερασμένο μηρυκαστικό τ’ αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
όσα δε ζήσαμε,
αυτά μας ανήκουν…"

Τ.Λ


Είναι συγκλονίστικό το πόσο επίκαιρος είναι ο Γκάτσος σήμερα μιλώντας για ρήτορες και για στρατιωτάκια που τελίκα ένας ποιητής μπόρει να αφυπνίσει...αλλά στις μέρες μας οι ποιητές και οι πνευματικοί άνθρωποι εκλείπουν !
... συγκλονιστικά επίκαιρο το τραγούδι
οι συγκεκριμένοι στίχοι δικαιώνονται κάθε μέρα που περνάει
από την ίδια την ιστορία

Στίχοι:
Νίκος Γκάτσος
Μουσική:
Δήμος Μούτσης

Έρημες κι άδειες οι πλατείες
τα καταστήματα κλειστά
Θέ μου, σαν πόσες αμαρτίες
του ανθρώπου η μοίρα σου χρωστά.
όλοι τραβούν στην αγορά
κι οι ρήτορες απ’το μπαλκόνι
ποτίζουν τις ψυχές μ’αφιόνι
και κόβουν χέρια και φτερά.
Πότε θα βγει να σκούξει κάποιος:
Αυτός ο κόσμος είναι σάπιος!
Άλλοι κοιτάν αριστερά
κι άλλοι δεξιά γυρνάν το μάτι
και περιμένουν όλοι κάτι
σαν στρατιωτάκια στη σειρά.
Και προχωρούν κι οι ποιητές
με χρώματα και ουράνια τόξα
να μοιραστούνε λίγη δόξα
με του λαού τους μαυλιστές.
http://youtu.be/CgyWzjojCQY
"..Και προχωρούν κι οι ποιητές
με χρώματα και ουράνια τόξα

να μοιραστούνε λίγη δόξα
με του λαού τους μαυλιστές."

Θα πορευτούμε
βαθιά θλιμμένοι
μέσα στο δρόμο
των αστεριών.
Ο καθένας στο αστέρι του
στη δική του χαρά
στα δικά του δάκρυα.
Όχι χαμόγελα
τίποτε πια
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
Ποιητική συλλογή "Ο δύσκολος θάνατος"




'..Τώρα που φτάσαμε ως εδώ
σε δρόμο δίχως γυρισμό
τέρμα εσύ τέρμα κι εγώ
Ο,τι γυρίσαμε - ήταν αυτό
δεν έχει άλλο...'

"...κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα:μια λέξη ή ένα κλειδί,
ένα χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν' αφήσουν διεύθυνση,
...πόσα λόγια
χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων
που δεν πρόφτασαν ν' αγαπήσουν..."

Τάσος Λειβαδίτης, Ανεμος του Νοεβρίου



Θά 'ρθουν άλλες μέρες,
άλλες φωνές και ξυπνήματα.
Την αυγή θα υποφέρουμε,
πρόσωπο της άνοιξης...
Cesare Pavese, 10 Απριλίου 1950


'Ερχεται ο Μάης
...
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε
παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων
ἢ ἔστω μνημόσυνα.
Ὅταν δὲν ἔχετε
μαντέψει τὴ δύναμη
ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη
ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου.
Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα
χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε
τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο.
Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια
ὁ Νοστράδαμος.
Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ
στὴν Ἀποκαθήλωση.
Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο.
Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα
καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες.
Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα
ὁπουδήποτε.
Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος Modigliani
τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος
χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του
γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν
κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ
ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν.
Ὅταν λέτε τὴ φύση μητέρα μας καὶ ὄχι θεία μας
Ὅταν δὲν πίνετε χαρούμενα τὸ ἀθῶο νεράκι.
Ἂν δὲν καταλάβατε πῶς ἡ Ἀνθοῦσα
εἶναι μᾶλλον ἡ ἐποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ
Μὴ μὲ διαβάζετε
ὅταν
ἔχετε
δίκιο.
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν
δὲν ἤρθατε σὲ ρήξη μὲ τὸ σῶμα...
Ὥρα νὰ πηγαίνω
δὲν ἔχω ἄλλο στῆθος.

Νίκος Καρούζος - Ρομαντικός επίλογος
...

ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ αϋπνία μου
λίγο, για μιά στιγμή, μου χαμογέλασε
η θεούλα με τη μωβ κορδέλα
που από παιδάκι μού κυκλοφοράει τα μυστικά

Υστερα χάθηκε πλέοντας δεξιά
να πάει ν' αδειάσει τον κουβά με τ' απορρίμματά μου
-της ψυχής αποτσίγαρα κι αποποιηματάκια-
εκεί που βράζει ακόμη όλο παλιά νεότητα
και αγέρωχο το πέλαγος.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ,
Απόσπασμα από "Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου"



Εικόνα – ΣΟΚ: Πριν τις αγορές, επιστρέψτε λίγο στην πραγματικότητα!

Σε έναν από τους πιο τουριστικούς δρόμους της Αθήνας, ένας νεαρός άστεγος κοιμάται μέσα σε ένα χαρτόκουτο με μόνη συντροφιά ένα γατάκι! Και δεν είναι ο μόνος...
Είναι από εκείνες τις εικόνες που πλέον έχουν γίνει ένα με την καθημερινότητά μας. Τόσο, που πλέον έχουμε συνηθίσει και δεν μας κάνει καμία εντύπωση! «Άλλος ένας άστεγος»!
Έχει για σπίτι του ένα χαρτόκουτο το οποίο το «φοράει» σαν ρούχο. Έχει κουλουριάσει το σώμα του και έχει γύρει στο πεζοδρόμιο. Φοράει ένα μπουφάν και ένα σκούφο στο κεφάλι για να αντέξει το κρύο και την υγρασία. Μοναδική συντροφιά του μια γάτα. Στην Πλάκα! Εκεί από όπου περνούν καθημερινά χιλιάδες τουρίστες.
astegos847948974
Πώς όμως βρέθηκε να είναι άστεγος; Πώς κατέληξε στο δρόμο να ξεπαγιάζει στο κρύο και να παρακαλάει τους περαστικούς για ένα κομμάτι ψωμί; Ποια είναι η ιστορία του; Τι λάθος έκανε; Ή μήπως δεν έκανε;
Η καθημερινή ανάλωση και ενασχόλησή μας ξεκινά και τελειώνει σε Μπαλτάκους, πρωτογενή πλεονάσματα και φυσικά την περιβόητη «επιστροφή στις αγορές»!
Πριν όμως ας επιστρέψουμε στην πραγματικότητα:
Από το 2009 έως σήμερα οι άστεγοι έχουν αυξηθεί κατά 30% και είναι άνθρωποι που πριν μερικά χρόνια είχαν το σπίτι τους, είχαν την δουλειά του και μια ζωή. «Κανονική».
Τι μεσολάβησε λοιπόν; Τι άλλαξε αυτά τα χρόνια; Ποια... θεομηνία έβγαλε τους ανθρώπους από τα σπίτια τους;
Ποιοι ευθύνονται που αναγκαστήκαμε να συνηθίσουμε την θλίψη και τη μιζέρια των συνανθρώπων μας και να μας μοιάζει δεδομένη εικόνα;
Οι φωτογραφίες είναι του Αντώνη Νικολόπουλου από το πρακτορείο Eurokinissi.

πηγη:
http://anemosantistasis.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6060.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter..
Αϊ Γαρούφαλό μου (εις μνημόσυνον) (1973, δισκος "Δεν περισσεύει υπομονή")
Διασκευή απο τον Αργύρη Κουνάδη ενος Ισπανικου Τραγουδιου απο τον καιρο του Ισπανικου εμφυλιου. Στιχοι: Βαγγελης Γκούφας
Τραγουδάει (πρωτη της εμφανιση στη δισκογραφια) η Ελένη Βιτάλη
........................................
­.....
Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι
σύννεφο έβαλαν γιορντάνι
κι άντρας ζώνει τ' άρματά του
πάει ταμένος του θανάτου
Και ποιος θα σου κρατήσει
άσπρο στο χορό μαντήλι
μαγιάπριλο του κόσμου
πίκρα περπατάει στα χείλη
άι... γαρούφαλλό μου...
άι... γαρούφαλλό μου...

Άλογο φαρί καβάλα
δράκοι του'στησαν κρεμάλα
μπρος στο μαρμαρένιο αλώνι
στέκει και το πεταλώνει
Ανέμη να γυρίσει
παραμύθι ν'αρχινήσει
μαύρο κρασί να πιούμε
το φεγγάρι έχει μεθύσει
άι...γαρούφαλλό μου...
άι...γαρούφαλλό μου...

και στην άκρη, στο ποτάμι
μια φλογέρα, ένα καλάμι
κάνει τον καημό φλογέρα
το παράπονό του αέρα
Και ποιος θα σου κρατήσει
άσπρο στο χορό μαντήλι
μαγιάπριλο του κόσμου
πίκρα περπατάει στα χείλη
άι...γαρούφαλλό μου...
άι...γαρούφαλλό μου...

Ποιος πονεί και ποιος το θέλει
του ανέμου οι Αρχαγγέλοι
του καπνού 'ναι και τ' ανέμου
δεν το βάσταξα ποτέ μου
Ανέμη να γυρίσει
παραμύθι ν'αρχινήσει
μαύρο κρασί να πιούμε
το φεγγάρι έχει μεθύσει
άι...γαρούφαλλό μου...
άι...γαρούφαλλό μου..
''Οι στίχοι του Βαγγέλη Γκούφα ξεπέρασαν τη λογοκρισία ως ερωτικό τραγούδι ενώ αναφέρονται αλληγορικά στον Νίκο Μπελογιάννη, έλκοντας έμπνευση από την ποιητική παράδοση του Λόρκα, συνδέοντας δηλαδή τον Ισπανικό με τον Ελληνικό εμφύλιο. Και βεβαίως η μουσική του δεν είναι πάντρεμα ενός Σαμιώτικου νανουρίσματος με μια παραδοσιακή ισπανική μελωδία, όπως αναφέρει στο σημείωμα του δίσκου ο συνθέτης τους Αργύρης Κουνάδης, αλλά αυτούσια μελωδία από ένα αναρχικό ισπανικό τραγούδι του Εμφυλίου."
Μάνος Ορφανουδάκης
````````````````````````````````````````````````````````````


Πάμε στους δρόμους τωρα...........................................ΧΡΙΣΤΙΝΑΚΙ ΜΟΥ...
http://www.efepost.com/video-detay/harika-bir-sarki-dinlemenizi-tavsiye-ederim/850/

Παρασκευή 4 Απριλίου 2014

Κράτησα τη ζωή μου..



Αλλά με τις ξόβεργες μπορεί να πιάνεις πουλιά, δεν πιάνεις ποτέ το κελαηδητό τους. Χρειάζεται η άλλη βέργα, της μαγείας, και ποιος μπορεί να την κατασκευάσει αν δεν του ’χει από μιας αρχής δοθεί;

Οδυσσέας Ελύτης











Κράτησα τη ζωή μου
ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα
κάτω απ' το πλάγιασμα της βροχής.
Σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες
με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά στην κορυφή τους
βραδιάζει...
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης
Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης.






« Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αγριοσυκιές και τ' ασφοδίλια
το σταμνί που δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου
χρυσά τ' άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ' άστρο ο Αλδεβαράν.
Κράτησα τη ζωή μου
ταξιδεύοντας ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά στην κορυφή τους, βραδιάζει.
Κράτησα τη ζωή μου
στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατό σου.
Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή
δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογιστώ.
Ψίθυροι σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια
σαν την ανάμνηση της φωνής σου λέγοντας: ευτυχία.
Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ' τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας, τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες που μου ξεφεύγουν
εκεί που τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ό άνθρωπος
που βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής.
Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό που
σ' αγγίζει
στάλες βαρειές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπο σου
μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή
βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του,
δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.
Ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει, δεν έχει αλλαγή
όσο γυρεύεις να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
εκείνους που έφυγαν
εκείνους που χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους πελαγίσιους τάφους,
όσο ζητάς τα σώματα που αγάπησες να σκύψουν κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων εκεί
που στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη
και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε η καρδιά σου.
Ο δρόμος δεν έχει αλλαγή
κράτησα τη ζωή μου.
Το χιόνι και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων. »
Επιφάνια, 1937

"Kρατήσαμε , κρατάμε την Ζωή μας ...
Εμείς Που Μείναμε Θα Βγούμε Μια Βραδυά
Στην Ερημιά Να Σπείρουμε Χορτάρι
Και Πρίν Για Πάντα Η Νύχτα Να Μας Πάρει
Θα Κάνουμε Την Γή Προσκυνητάρι Και Κούνια Για Να Γέρνει Τα Παιδιά ..."











μπορούμε ακόμη να πετάμε...