Τετάρτη 23 Απριλίου 2014
Hurt -Johnny Cash
Hurt
I hurt myself today,To see if I still feel,
I focus on the pain,
The only thing that's real,
The needle tears a hole,
The old familiar sting,
Try to kill it all away,
But I remember everything,
[Chorus]
What have I become,
My sweetest friend,
Everyone I know,
Goes away in the end,
And you could have it all,
My empire of dirt,
I will let you down,
I will make you hurt,
I wear this crown of thorns,
Upon my liars chair,
Full of broken thoughts,
I cannot repair,
Beneath the stains of time,
The feelings disappear,
You are someone else,
I am still right here,
[Chorus]
And you could have it all,
My empire of dirt,
I will let you down,
I will make you hurt,
If I could start again,
A million miles away,
I will keep myself,
I would find a way,
μετάφραση, από http://lyricstranslate.com/
Πληγωμένος
Πλήγωσα τον εαυτό μου σήμεραγια να δω αν ακόμα νιώθω
συγκεντρώνομαι στον πόνο,
το μόνο πράγμα που είναι αληθινό
η βελόνα ανοίγει μία τρύπα
το παλιό, γνώριμο τσίμπημα
προσπαθώ να το εξαφανίσω
αλλά θυμάμαι τα πάντα
τί έχω γίνει;
γλυκύτατέ μου φίλε.
όλοι όσοι ξέρω
φεύγουν στο τέλος
Και μπορούσες να τα έχεις όλα,
το βασίλειο της βρωμιάς μου
θα σε απογοητεύσω
θα σε πονέσω
φοράω αυτό το αγκαθωτό στεφάνι
πάνω στη καρέκλα του ψεύτη μου
Γεμάτος με σπασμένες σκέψεις
που δεν μπορώ να διορθώσω
κάτω απ΄τις κηλίδες χρόνου
τα συναισθήματα εξαφανίζονται,
είσαι κάποιος άλλος,
εγώ είμαι ακόμα εδώ
Ρεφρέν
Και μπορούσες να τα έχεις όλα,
το βασίλειο της βρωμιάς μου
θα σε απογοητεύσω
θα σε πονέσω
Αν μπορούσα να ξεκινήσω ξανά,
ένα εκατομμύριο μίλια μακριά,
θα κρατήσω τον εαυτό μου,
Θα έβρισκα έναν τρόπο
Σάββατο 19 Απριλίου 2014
" ΓΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗ...!!"

τραγουδώντας. Πού έχεις ξανακούσει το τραγούδι αυτό; Δεν θυμάσαι. Κι όμως η
νοσταλγία όλων όσων ονειρεύτηκες, τρέμει μες στο τραγούδι. Στέκεσαι στο
παράθυρο κι ακούς σαν μαγεμένος. Κι άξαφνα σε κάποια στροφή του δρόμου, το
τραγούδι σβήνει. Όλα χάνονται. Ησυχία… Τώρα τι θα κάνεις; Η σιωπή κάνει τον
κόσμο πιο μεγάλο. Η θλίψη, πιο δίκαιο.»
">
Βασιλιάς και πιόνι στο ίδιο κουτί μπαίνουν.
Οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα από το πρωί.
Μούσκεψα στη βροχή κοιτάζοντας τον δακρυσμένο Ουρανό, εκεί καθισμένη στο νέο σπίτι του πατέρα. Κοίταζα το ζεστό χρώμα που διάλεξα στο μάρμαρο , ένα με το χαμογελό του..
Μεγάλη Παρασκευή.
Τέτοια μέρα τον θυμόμουν πάντα ,να θέλει να σηκώνει τον επιτάφιο. Η καλύτερή μας , εκείνη η στιγμή με τη μάνα μου. Ξεγλυστρούσαμε από τον κόσμο και τρέχαμε στους "Καλογήρους" στο ζαχαροπλαστείο Μέλισσα, να αγοράσουμε σοκολατάκια μαργαρίτες, φλογέρες σοκολατένιες κι αμυγδαλωτούς εργολάβους για τη Γιορτή του , τη Λαμπρή.
(Τί ενοχές κι εκείνες, της άλλης μέρας απο την Μ. Παρασκευή, σαν έκλεβα τις μαργαρίτες από τη φοντανιέρα... Κι όταν τ ανακάλυπτε η μάνα , της έλεγα.. αφού την ταφόπλακα πρωί Σαββάτου, την βρήκαν ανοιχτή..)
Κοίταζα τη φωτογραφία του , μου χαμογελούσε
..
Μέσα μου, ακουγόταν σε συγχωρδία με τη θλιμμένη καμπάνα , η μουσική του Zbigniew Preisner από την ταινία "η Διπλή Ζωή της Βερόνικα" . Οι νότες πάνω στο πεντάγραμμο του μελαγχολικού Ουρανού , σχημάτιζαν τη λέξη, ΑΠΩΛΕΙΑ.
Απώλεια για τον καλό μου πατέρα.
Απώλεια για το θολωμένο μυαλό πια, της ανάπηρης μητέρας.
Απώλεια για τον Ευαίσθητο Ληστή.
Απώλεια για την ξεπουλημένη Πατριδα.
Απώλεια για την Δύναμη που έχασες τελευταία , σαν σου πέφτουν όλα μαζί, να παλέψεις για το Αύριο.
Όλα συνηγορούσαν σε μια εικόνα , όπου ένα ανθρωπόμορφο τέρας κράταγε τη ματωμένη Γη , μέσα σε ένα μωβ Σύμπαν , καταβροχθίζοντας και τις τελευταίες βιολέτες που αιωρούνταν σ αυτό , ενώ χόρευαν σε αργή κίνηση.
Για μένα είχα πάει..Ναι, για μένα.
Κοίταξα τη φωτογραφία του. Ολοζώντανος μου χαμογελούσε.
"Γιατί δεν έχεις έρθει ούτε μια φορά στον ύπνο μου..; " του παραπονέθηκα.
Χάιδεψα τρυφερά, τα αφημένα πάνω στην ταφόπλακα, κλαράκια από τις λεμονιές του πατέρα, κατάλαβα ποιός τάχε φέρει.. Τα έβαλα στο βάζο να ξεδιψάσουν, μαζί με τους κάτασπρους κρίνους και με τα μούσμουλα από τον κήπο μας. Τα φυτεμένα γεράνια ευχαριστημένα, χαμογελούσαν, Κατακόκκινο χρώμα. Μια γατούλα πιο κει, έπαιζε ανέμελα με το χαλίκι μιας γλάστρας . Μιά κυρία φόρεσε ένα στεφάνι από άσπρα και ροζ τριαντάφυλλα στο σταυρό του αδικοχαμένου παιδιού της. Ένας νεαρός , που αν τον έβλεπα στο δρόμο, θα τον πέρναγα για "αναρχικό" συνόδευε έναν "πάτερ" , παρέα πήγαιναν για τρισάγιο. Ναι το έμαθα κι αυτό, απόρησα με το νέο. (!!) Μούρθε στο μυαλό ο Βίλχεμ Ραίχ στη Δολοφονία του Χριστού, τόχα διαβάσει στην ηλικία τούτου του νέου, άνοιξα τον καπνό να στρίψω ένα τσιγάρο..
" Πώς σε λένε; " μια παιδική χαρούμενη φωνούλα, μου διέκοψε τις σκέψεις, μ έκανε να σηκώσω το κεφάλι , ν αντικρύσω δυό κατάμαυρα πανέμορφα ματάκια που έταζαν Ελπίδα.
" Ρένα , Ρένα απο το Ειρήνη..
Eιρήνη με λένε. Εσένα..;"της χαμογέλασα.
"Γιωργία" μου απάντησε χαριτωμένα και άπλωσε το χεράκι της.
Ένας όμορφος μελαμψός άντρας, ήρθε προς το μέρος μας, της κατέβασε το χέρι αυστηρά.
" Με φωνάζουν Γιάννη, το όνομά μου είναι Χασάν απο τη Συρία. Δεν ΖΗΤΙΑΝΕΥΟΥΜΕ." 'είπε κοιτάζοντας θυμωμένα το πεντάχρονο κοριτσάκι του.
"Αν θέλετε κρατείστε μόνο το τηλέφωνό μου για οποιαδήποτε δουλειά. Κάνω τα πάντα. Αδειάζω αποθήκες, κουβαλώ ο,τι πιο βαρύ, βάφω, καθαρίζω .., οτιδήποτε, οτιδήποτε...είμαστε πολλά χρόνια στην Ελλάδα, έχω οικογένεια..
Κι απο λεφτά, δεν ζητάω μεροκάματο..ότι θέλετε εσείς μου δίνετε, για οποιαδήποτε εργασία."
Πιάσαμε την κουβέντα. Η Καμπάνα συνέχιζε τη θλίψη της , ο λεμονανθός από το βάζο μοσχομύριζε , κοίταζα τις ρυτίδες του βασανισμένου άντρα, τα λαμπερά γεμάτα ΖΩΗ ματάκια της Γιωργίας ..αυτές οι αντιθέσεις με μπλόκαραν , κράτησα το τηλεφωνό του.
Τους έβλεπα ν απομακρύνονται με αξιοπρέπεια , η μικρή να κρατά τον μπαμπά της απ το χέρι (κρίμα που μεσ το σάστισμα δεν ρώτησα το αληθινό της όνομα) κι ενώ σκεφτόμουν κείνα τ άλλα τα παιδάκια που τ άφησαν οι λιμενικοί "μας" να βουλιάξουν ...
..ακούω από μακριά:
" ΓΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗ...!!" ήταν η φωνούλα της που γύρισε κεφαλάκι, να μ αποχαιρετήσει.
Το χαμόγελο του πατέρα μου στην ίδια θέση.
Μέχρι τη Λαμπρή , πατέρα ..ημέρα της γιορτής ΣΟΥ,
40 μέρες από τότε που μου έφυγες
..
Μετά θα προσπαθήσω πάλι.Χορέψετε χορέψετε ..
Τούτη η γης που την πατούμε
όλοι μέσα θε να μπούμε..
Αγαπημένο μας βίντεο μπαμπά μου..">

" ΓΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗ...!!"
..
"Πρέπει να βρούμε ξανά το γέλιο μας
να βρούμε την αποξεχασμένη πράξη μας
να βρούμε τις λέξεις που τις μνημονεύουν
να βρούμε τη φωνή μας
γιατί η αλήθεια θέλει την πράξη μας για να υπάρξει
θέλει τη λέξη μας για να μη σβηστεί
θέλει τη φωνή μας για ν' ακουστεί ως πέρα
(Τ. Πατρίκιος)
Καλή μας ΑΝΑ σταση ..
ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ αϋπνία μου
λίγο, για μιά στιγμή, μου χαμογέλασε
η θεούλα με τη μωβ κορδέλα
που από παιδάκι μού κυκλοφοράει τα μυστικά
Υστερα χάθηκε πλέοντας δεξιά
να πάει ν' αδειάσει τον κουβά με τ' απορρίμματά μου
-της ψυχής αποτσίγαρα κι αποποιηματάκια-
εκεί που βράζει ακόμη όλο παλιά νεότητα
και αγέρωχο το πέλαγος.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, Απόσπασμα από "Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου"
">
Μέρα που βραδιάζει, νύχτα που ξυπνά...
">
Σάββατο 12 Απριλίου 2014
Ήταν η εποχή της νιότης
Ήταν η εποχή της νιότης
Θα γυρίζαμε όλο τον κόσμο. Θα αλλάζαμε τον κόσμο. Περπατούσαμε νύχτα στους δρόμους και τραγουδούσαμε. Να την κάνουμε μέρα. Τραγούδια του έρωτα και της επανάστασης γεμάτα φλόγα, μας έλιωναν, σαν κεριά. Γράφαμε ποιήματα και νομίζαμε θα γίνουμε ποιητές. Ερωτευόμασταν και κατακτούσαμε την αιωνιότητα.
Ήταν εκείνα τα απόβραδα της άνοιξης, το αεράκι παραμέριζε τις ανάλαφρες κουρτίνες και έμπαινε στα δωμάτια της ψυχής μας. Εκείνα τα καλοκαίρια που καταπίναμε βιβλία και όνειρα. Τα μπλουζ που ενώναμε τα κορμιά μας.
Ήταν η εποχή της νιότης. Έρωτας, αμφισβήτηση, επανάσταση. Στίχοι για ένα καλύτερο μέλλον, ωδές για καινούρια εποχή.
Ήταν τα καλύτερα μας χρόνια, στον κινηματογράφο, φράουλες και αίμα, στο εξπρές του μεσονυκτίου. Τριαντάφυλλα στον πάγο που άντεχαν, ως τη χρυσή λίμνη των γηρατειών. Σημάδια του παραδείσου, χαρακιές της πρώτης νιότης.
Ήταν μια μεγάλη εποχή, ποτισμένη με το όνειρο, κρατημένη από την ουτοπία, ο κόσμος άλλαζε, αλλάζαμε κι εμείς. Τις νύχτες ξημερώναμε. Γκρεμίζαμε τον παλιό κόσμο, φτιάχναμε τον καινούριο.
Μεγαλώναμε, αφήναμε πίσω την εποχή της δικτατορίας. Ελπίσαμε στη μεταπολίτευση. Κι απογοητευτήκαμε.Ελπίσαμε στο σοσιαλισμό και απογοητευτήκαμε. Ελπίσαμε στην Ευρώπη. Κι απογοητευτήκαμε. Ελπίσαμε στην ειρήνη, στη δικαιοσύνη, στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Κι απογοητευτήκαμε. Ελπίσαμε στη θάλασσα, στον ήλιο, στην ατέλειωτη ομορφιά της. Και κρατηθήκαμε!
Δεν ήμασταν καχύποπτοι, δεν βλέπαμε πόσο ύπουλα έστρωναν το χαλί οι άλλοι να πατήσουν πάνω μας.
Ήθελαν να κλέψουν τη νιότη μας. Αυτός πάντα είναι ο στόχος, εκεί σημαδεύουν, έγραφε η Κατερίνα. Στο μυαλό.
Πως γίνεται και πάντα, οι μεγάλοι να κλέβουν τα όνειρα των μικρών;
Θα γυρίζαμε όλο τον κόσμο. Θα αλλάζαμε τον κόσμο. Περπατούσαμε νύχτα στους δρόμους και τραγουδούσαμε. Να την κάνουμε μέρα. Τραγούδια του έρωτα και της επανάστασης γεμάτα φλόγα, μας έλιωναν, σαν κεριά. Γράφαμε ποιήματα και νομίζαμε θα γίνουμε ποιητές. Ερωτευόμασταν και κατακτούσαμε την αιωνιότητα.
Ήταν εκείνα τα απόβραδα της άνοιξης, το αεράκι παραμέριζε τις ανάλαφρες κουρτίνες και έμπαινε στα δωμάτια της ψυχής μας. Εκείνα τα καλοκαίρια που καταπίναμε βιβλία και όνειρα. Τα μπλουζ που ενώναμε τα κορμιά μας.
Ήταν η εποχή της νιότης. Έρωτας, αμφισβήτηση, επανάσταση. Στίχοι για ένα καλύτερο μέλλον, ωδές για καινούρια εποχή.
Ήταν τα καλύτερα μας χρόνια, στον κινηματογράφο, φράουλες και αίμα, στο εξπρές του μεσονυκτίου. Τριαντάφυλλα στον πάγο που άντεχαν, ως τη χρυσή λίμνη των γηρατειών. Σημάδια του παραδείσου, χαρακιές της πρώτης νιότης.
Ήταν μια μεγάλη εποχή, ποτισμένη με το όνειρο, κρατημένη από την ουτοπία, ο κόσμος άλλαζε, αλλάζαμε κι εμείς. Τις νύχτες ξημερώναμε. Γκρεμίζαμε τον παλιό κόσμο, φτιάχναμε τον καινούριο.
Μεγαλώναμε, αφήναμε πίσω την εποχή της δικτατορίας. Ελπίσαμε στη μεταπολίτευση. Κι απογοητευτήκαμε.Ελπίσαμε στο σοσιαλισμό και απογοητευτήκαμε. Ελπίσαμε στην Ευρώπη. Κι απογοητευτήκαμε. Ελπίσαμε στην ειρήνη, στη δικαιοσύνη, στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Κι απογοητευτήκαμε. Ελπίσαμε στη θάλασσα, στον ήλιο, στην ατέλειωτη ομορφιά της. Και κρατηθήκαμε!
Δεν ήμασταν καχύποπτοι, δεν βλέπαμε πόσο ύπουλα έστρωναν το χαλί οι άλλοι να πατήσουν πάνω μας.
Ήθελαν να κλέψουν τη νιότη μας. Αυτός πάντα είναι ο στόχος, εκεί σημαδεύουν, έγραφε η Κατερίνα. Στο μυαλό.
Πως γίνεται και πάντα, οι μεγάλοι να κλέβουν τα όνειρα των μικρών;
Τρίτη 8 Απριλίου 2014
"εις μνημόσυνον" ..
“Κυρίες και κύριοι, εκείνο που μας προσάπτουνε τα χελιδόνια/ (είναι) η άνοιξη που δε φέραμε” (Ο. Ελύτης).
...
"ό,τι ζήσαμε
χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμιά φορά,
τις νύχτες,
θλιβερό γερασμένο μηρυκαστικό τ’ αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
όσα δε ζήσαμε,
αυτά μας ανήκουν…"
Τ.Λ
Είναι συγκλονίστικό το πόσο επίκαιρος είναι ο Γκάτσος σήμερα μιλώντας για ρήτορες και για στρατιωτάκια που τελίκα ένας ποιητής μπόρει να αφυπνίσει...αλλά στις μέρες μας οι ποιητές και οι πνευματικοί άνθρωποι εκλείπουν !
... συγκλονιστικά επίκαιρο το τραγούδι
οι συγκεκριμένοι στίχοι δικαιώνονται κάθε μέρα που περνάει
από την ίδια την ιστορία
Στίχοι:
Νίκος Γκάτσος
Μουσική:
Δήμος Μούτσης
με χρώματα και ουράνια τόξα
να μοιραστούνε λίγη δόξα
με του λαού τους μαυλιστές."
Θα πορευτούμε
βαθιά θλιμμένοι
μέσα στο δρόμο
των αστεριών.
Ο καθένας στο αστέρι του
στη δική του χαρά
στα δικά του δάκρυα.
Όχι χαμόγελα
τίποτε πια
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
Ποιητική συλλογή "Ο δύσκολος θάνατος"
'..Τώρα που φτάσαμε ως εδώ
σε δρόμο δίχως γυρισμό
τέρμα εσύ τέρμα κι εγώ
Ο,τι γυρίσαμε - ήταν αυτό
δεν έχει άλλο...'
"...κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα:μια λέξη ή ένα κλειδί,
ένα χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν' αφήσουν διεύθυνση,
...πόσα λόγια
χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων
που δεν πρόφτασαν ν' αγαπήσουν..."
Θά 'ρθουν άλλες μέρες,
άλλες φωνές και ξυπνήματα.
Την αυγή θα υποφέρουμε,
πρόσωπο της άνοιξης...
Cesare Pavese, 10 Απριλίου 1950
'Ερχεται ο Μάης
...
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε
παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων
ἢ ἔστω μνημόσυνα.
Ὅταν δὲν ἔχετε
μαντέψει τὴ δύναμη
ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη
ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου.
Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα
χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε
τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο.
Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια
ὁ Νοστράδαμος.
Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ
στὴν Ἀποκαθήλωση.
Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο.
Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα
καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες.
Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα
ὁπουδήποτε.
Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος Modigliani
τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος
χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του
γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν
κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ
ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν.
Ὅταν λέτε τὴ φύση μητέρα μας καὶ ὄχι θεία μας
Ὅταν δὲν πίνετε χαρούμενα τὸ ἀθῶο νεράκι.
Ἂν δὲν καταλάβατε πῶς ἡ Ἀνθοῦσα
εἶναι μᾶλλον ἡ ἐποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ
Μὴ μὲ διαβάζετε
ὅταν
ἔχετε
δίκιο.
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν
δὲν ἤρθατε σὲ ρήξη μὲ τὸ σῶμα...
Ὥρα νὰ πηγαίνω
δὲν ἔχω ἄλλο στῆθος.
Νίκος Καρούζος - Ρομαντικός επίλογος
...
ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ αϋπνία μου
λίγο, για μιά στιγμή, μου χαμογέλασε
η θεούλα με τη μωβ κορδέλα
που από παιδάκι μού κυκλοφοράει τα μυστικά
Υστερα χάθηκε πλέοντας δεξιά
να πάει ν' αδειάσει τον κουβά με τ' απορρίμματά μου
-της ψυχής αποτσίγαρα κι αποποιηματάκια-
εκεί που βράζει ακόμη όλο παλιά νεότητα
και αγέρωχο το πέλαγος.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ,
Απόσπασμα από "Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου"
Διασκευή απο τον Αργύρη Κουνάδη ενος Ισπανικου Τραγουδιου απο τον καιρο του Ισπανικου εμφυλιου. Στιχοι: Βαγγελης Γκούφας
Τραγουδάει (πρωτη της εμφανιση στη δισκογραφια) η Ελένη Βιτάλη
........................................
.....
Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι
σύννεφο έβαλαν γιορντάνι
κι άντρας ζώνει τ' άρματά του
πάει ταμένος του θανάτου
Και ποιος θα σου κρατήσει
άσπρο στο χορό μαντήλι
μαγιάπριλο του κόσμου
πίκρα περπατάει στα χείλη
άι... γαρούφαλλό μου...
άι... γαρούφαλλό μου...
Άλογο φαρί καβάλα
δράκοι του'στησαν κρεμάλα
μπρος στο μαρμαρένιο αλώνι
στέκει και το πεταλώνει
Ανέμη να γυρίσει
παραμύθι ν'αρχινήσει
μαύρο κρασί να πιούμε
το φεγγάρι έχει μεθύσει
άι...γαρούφαλλό μου...
άι...γαρούφαλλό μου...
και στην άκρη, στο ποτάμι
μια φλογέρα, ένα καλάμι
κάνει τον καημό φλογέρα
το παράπονό του αέρα
Και ποιος θα σου κρατήσει
άσπρο στο χορό μαντήλι
μαγιάπριλο του κόσμου
πίκρα περπατάει στα χείλη
άι...γαρούφαλλό μου...
άι...γαρούφαλλό μου...
Ποιος πονεί και ποιος το θέλει
του ανέμου οι Αρχαγγέλοι
του καπνού 'ναι και τ' ανέμου
δεν το βάσταξα ποτέ μου
Ανέμη να γυρίσει
παραμύθι ν'αρχινήσει
μαύρο κρασί να πιούμε
το φεγγάρι έχει μεθύσει
άι...γαρούφαλλό μου...
άι...γαρούφαλλό μου..
...
"ό,τι ζήσαμε
χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμιά φορά,
τις νύχτες,
θλιβερό γερασμένο μηρυκαστικό τ’ αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
όσα δε ζήσαμε,
αυτά μας ανήκουν…"
Τ.Λ
Είναι συγκλονίστικό το πόσο επίκαιρος είναι ο Γκάτσος σήμερα μιλώντας για ρήτορες και για στρατιωτάκια που τελίκα ένας ποιητής μπόρει να αφυπνίσει...αλλά στις μέρες μας οι ποιητές και οι πνευματικοί άνθρωποι εκλείπουν !
... συγκλονιστικά επίκαιρο το τραγούδι
οι συγκεκριμένοι στίχοι δικαιώνονται κάθε μέρα που περνάει
από την ίδια την ιστορία
Στίχοι:
Νίκος Γκάτσος
Μουσική:
Δήμος Μούτσης
Έρημες κι άδειες οι πλατείες
τα καταστήματα κλειστά
Θέ μου, σαν πόσες αμαρτίες
του ανθρώπου η μοίρα σου χρωστά.
όλοι τραβούν στην αγορά
κι οι ρήτορες απ’το μπαλκόνι
ποτίζουν τις ψυχές μ’αφιόνι
και κόβουν χέρια και φτερά.
Πότε θα βγει να σκούξει κάποιος:
Αυτός ο κόσμος είναι σάπιος!
Άλλοι κοιτάν αριστερά
κι άλλοι δεξιά γυρνάν το μάτι
και περιμένουν όλοι κάτι
σαν στρατιωτάκια στη σειρά.
Και προχωρούν κι οι ποιητές
με χρώματα και ουράνια τόξα
να μοιραστούνε λίγη δόξα
με του λαού τους μαυλιστές.
http://youtu.be/CgyWzjojCQY
"..Και προχωρούν κι οι ποιητέςτα καταστήματα κλειστά
Θέ μου, σαν πόσες αμαρτίες
του ανθρώπου η μοίρα σου χρωστά.
όλοι τραβούν στην αγορά
κι οι ρήτορες απ’το μπαλκόνι
ποτίζουν τις ψυχές μ’αφιόνι
και κόβουν χέρια και φτερά.
Πότε θα βγει να σκούξει κάποιος:
Αυτός ο κόσμος είναι σάπιος!
Άλλοι κοιτάν αριστερά
κι άλλοι δεξιά γυρνάν το μάτι
και περιμένουν όλοι κάτι
σαν στρατιωτάκια στη σειρά.
Και προχωρούν κι οι ποιητές
με χρώματα και ουράνια τόξα
να μοιραστούνε λίγη δόξα
με του λαού τους μαυλιστές.
http://youtu.be/CgyWzjojCQY
με χρώματα και ουράνια τόξα
να μοιραστούνε λίγη δόξα
με του λαού τους μαυλιστές."
Θα πορευτούμε
βαθιά θλιμμένοι
μέσα στο δρόμο
των αστεριών.
Ο καθένας στο αστέρι του
στη δική του χαρά
στα δικά του δάκρυα.
Όχι χαμόγελα
τίποτε πια
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
Ποιητική συλλογή "Ο δύσκολος θάνατος"
'..Τώρα που φτάσαμε ως εδώ
σε δρόμο δίχως γυρισμό
τέρμα εσύ τέρμα κι εγώ
Ο,τι γυρίσαμε - ήταν αυτό
δεν έχει άλλο...'
"...κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα:μια λέξη ή ένα κλειδί,
ένα χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν' αφήσουν διεύθυνση,
...πόσα λόγια
χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων
που δεν πρόφτασαν ν' αγαπήσουν..."
Τάσος Λειβαδίτης, Ανεμος του Νοεβρίου

Θά 'ρθουν άλλες μέρες,
άλλες φωνές και ξυπνήματα.
Την αυγή θα υποφέρουμε,
πρόσωπο της άνοιξης...
Cesare Pavese, 10 Απριλίου 1950
'Ερχεται ο Μάης
...
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε
παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων
ἢ ἔστω μνημόσυνα.
Ὅταν δὲν ἔχετε
μαντέψει τὴ δύναμη
ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη
ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου.
Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα
χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε
τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο.
Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια
ὁ Νοστράδαμος.
Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ
στὴν Ἀποκαθήλωση.
Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο.
Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα
καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες.
Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα
ὁπουδήποτε.
Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος Modigliani
τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος
χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του
γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν
κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ
ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν.
Ὅταν λέτε τὴ φύση μητέρα μας καὶ ὄχι θεία μας
Ὅταν δὲν πίνετε χαρούμενα τὸ ἀθῶο νεράκι.
Ἂν δὲν καταλάβατε πῶς ἡ Ἀνθοῦσα
εἶναι μᾶλλον ἡ ἐποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ
Μὴ μὲ διαβάζετε
ὅταν
ἔχετε
δίκιο.
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν
δὲν ἤρθατε σὲ ρήξη μὲ τὸ σῶμα...
Ὥρα νὰ πηγαίνω
δὲν ἔχω ἄλλο στῆθος.
Νίκος Καρούζος - Ρομαντικός επίλογος
...
ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ αϋπνία μου
λίγο, για μιά στιγμή, μου χαμογέλασε
η θεούλα με τη μωβ κορδέλα
που από παιδάκι μού κυκλοφοράει τα μυστικά
Υστερα χάθηκε πλέοντας δεξιά
να πάει ν' αδειάσει τον κουβά με τ' απορρίμματά μου
-της ψυχής αποτσίγαρα κι αποποιηματάκια-
εκεί που βράζει ακόμη όλο παλιά νεότητα
και αγέρωχο το πέλαγος.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ,
Απόσπασμα από "Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου"
Εικόνα – ΣΟΚ: Πριν τις αγορές, επιστρέψτε λίγο στην πραγματικότητα!
Σε έναν από τους
πιο τουριστικούς δρόμους της Αθήνας, ένας νεαρός άστεγος κοιμάται μέσα
σε ένα χαρτόκουτο με μόνη συντροφιά ένα γατάκι! Και δεν είναι ο μόνος...
Είναι από εκείνες τις
εικόνες που πλέον έχουν γίνει ένα με την καθημερινότητά μας. Τόσο, που
πλέον έχουμε συνηθίσει και δεν μας κάνει καμία εντύπωση! «Άλλος ένας
άστεγος»!
Έχει για σπίτι του ένα χαρτόκουτο το οποίο το «φοράει» σαν ρούχο. Έχει
κουλουριάσει το σώμα του και έχει γύρει στο πεζοδρόμιο. Φοράει ένα
μπουφάν και ένα σκούφο στο κεφάλι για να αντέξει το κρύο και την
υγρασία. Μοναδική συντροφιά του μια γάτα. Στην Πλάκα! Εκεί από όπου περνούν καθημερινά χιλιάδες τουρίστες.
Πώς όμως βρέθηκε να είναι άστεγος; Πώς κατέληξε στο δρόμο να ξεπαγιάζει στο κρύο και να παρακαλάει τους περαστικούς για ένα κομμάτι ψωμί; Ποια είναι η ιστορία του; Τι λάθος έκανε; Ή μήπως δεν έκανε;
Η καθημερινή ανάλωση και ενασχόλησή μας ξεκινά και τελειώνει σε Μπαλτάκους, πρωτογενή πλεονάσματα και φυσικά την περιβόητη «επιστροφή στις αγορές»!
Πριν όμως ας επιστρέψουμε στην πραγματικότητα:
Από το 2009 έως σήμερα οι άστεγοι έχουν αυξηθεί κατά 30% και είναι άνθρωποι που πριν μερικά χρόνια είχαν το σπίτι τους, είχαν την δουλειά του και μια ζωή. «Κανονική».
Τι μεσολάβησε λοιπόν; Τι άλλαξε αυτά τα χρόνια; Ποια... θεομηνία έβγαλε τους ανθρώπους από τα σπίτια τους;
Ποιοι ευθύνονται που
αναγκαστήκαμε να συνηθίσουμε την θλίψη και τη μιζέρια των συνανθρώπων
μας και να μας μοιάζει δεδομένη εικόνα;
Οι φωτογραφίες είναι του Αντώνη Νικολόπουλου από το πρακτορείο Eurokinissi.
πηγη:
http://anemosantistasis.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6060.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter..
Αϊ Γαρούφαλό μου (εις μνημόσυνον) (1973, δισκος "Δεν περισσεύει υπομονή")πηγη:
http://anemosantistasis.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6060.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter..
Διασκευή απο τον Αργύρη Κουνάδη ενος Ισπανικου Τραγουδιου απο τον καιρο του Ισπανικου εμφυλιου. Στιχοι: Βαγγελης Γκούφας
Τραγουδάει (πρωτη της εμφανιση στη δισκογραφια) η Ελένη Βιτάλη
........................................
Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι
σύννεφο έβαλαν γιορντάνι
κι άντρας ζώνει τ' άρματά του
πάει ταμένος του θανάτου
Και ποιος θα σου κρατήσει
άσπρο στο χορό μαντήλι
μαγιάπριλο του κόσμου
πίκρα περπατάει στα χείλη
άι... γαρούφαλλό μου...
άι... γαρούφαλλό μου...
Άλογο φαρί καβάλα
δράκοι του'στησαν κρεμάλα
μπρος στο μαρμαρένιο αλώνι
στέκει και το πεταλώνει
Ανέμη να γυρίσει
παραμύθι ν'αρχινήσει
μαύρο κρασί να πιούμε
το φεγγάρι έχει μεθύσει
άι...γαρούφαλλό μου...
άι...γαρούφαλλό μου...
και στην άκρη, στο ποτάμι
μια φλογέρα, ένα καλάμι
κάνει τον καημό φλογέρα
το παράπονό του αέρα
Και ποιος θα σου κρατήσει
άσπρο στο χορό μαντήλι
μαγιάπριλο του κόσμου
πίκρα περπατάει στα χείλη
άι...γαρούφαλλό μου...
άι...γαρούφαλλό μου...
Ποιος πονεί και ποιος το θέλει
του ανέμου οι Αρχαγγέλοι
του καπνού 'ναι και τ' ανέμου
δεν το βάσταξα ποτέ μου
Ανέμη να γυρίσει
παραμύθι ν'αρχινήσει
μαύρο κρασί να πιούμε
το φεγγάρι έχει μεθύσει
άι...γαρούφαλλό μου...
άι...γαρούφαλλό μου..
''Οι
στίχοι του Βαγγέλη Γκούφα ξεπέρασαν τη λογοκρισία ως ερωτικό τραγούδι
ενώ αναφέρονται αλληγορικά στον Νίκο Μπελογιάννη, έλκοντας έμπνευση από
την ποιητική παράδοση του Λόρκα, συνδέοντας δηλαδή τον Ισπανικό με τον
Ελληνικό εμφύλιο. Και βεβαίως η μουσική του δεν είναι πάντρεμα ενός
Σαμιώτικου νανουρίσματος με μια παραδοσιακή ισπανική μελωδία, όπως
αναφέρει στο σημείωμα του δίσκου ο συνθέτης τους Αργύρης Κουνάδης, αλλά
αυτούσια μελωδία από ένα αναρχικό ισπανικό τραγούδι του Εμφυλίου."
Μάνος Ορφανουδάκης
````````````````````````````````````````````````````````````
Πάμε στους δρόμους τωρα...........................................ΧΡΙΣΤΙΝΑΚΙ ΜΟΥ...
http://www.efepost.com/video-detay/harika-bir-sarki-dinlemenizi-tavsiye-ederim/850/
Μάνος Ορφανουδάκης
````````````````````````````````````````````````````````````
Πάμε στους δρόμους τωρα...........................................ΧΡΙΣΤΙΝΑΚΙ ΜΟΥ...
http://www.efepost.com/video-detay/harika-bir-sarki-dinlemenizi-tavsiye-ederim/850/
Παρασκευή 4 Απριλίου 2014
Κράτησα τη ζωή μου..
Αλλά με τις ξόβεργες μπορεί να πιάνεις πουλιά, δεν πιάνεις ποτέ το κελαηδητό τους. Χρειάζεται η άλλη βέργα, της μαγείας, και ποιος μπορεί να την κατασκευάσει αν δεν του ’χει από μιας αρχής δοθεί;
Οδυσσέας Ελύτης

Κράτησα τη ζωή μου
ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα
κάτω απ' το πλάγιασμα της βροχής.
Σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες
με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά στην κορυφή τους
βραδιάζει...
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης
Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης.
« Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αγριοσυκιές και τ' ασφοδίλια
το σταμνί που δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου
χρυσά τ' άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ' άστρο ο Αλδεβαράν.
Κράτησα τη ζωή μου
ταξιδεύοντας ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά στην κορυφή τους, βραδιάζει.
Κράτησα τη ζωή μου
στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατό σου.
Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή
δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογιστώ.
Ψίθυροι σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια
σαν την ανάμνηση της φωνής σου λέγοντας: ευτυχία.
Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ' τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας, τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες που μου ξεφεύγουν
εκεί που τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ό άνθρωπος
που βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής.
Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό που
σ' αγγίζει
στάλες βαρειές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπο σου
μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή
βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του,
δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.
Ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει, δεν έχει αλλαγή
όσο γυρεύεις να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
εκείνους που έφυγαν
εκείνους που χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους πελαγίσιους τάφους,
όσο ζητάς τα σώματα που αγάπησες να σκύψουν κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων εκεί
που στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη
και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε η καρδιά σου.
Ο δρόμος δεν έχει αλλαγή
κράτησα τη ζωή μου.
Το χιόνι και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων. »
Επιφάνια, 1937
"Kρατήσαμε , κρατάμε την Ζωή μας ...
Εμείς Που Μείναμε Θα Βγούμε Μια Βραδυά
Στην Ερημιά Να Σπείρουμε Χορτάρι
Και Πρίν Για Πάντα Η Νύχτα Να Μας Πάρει
Θα Κάνουμε Την Γή Προσκυνητάρι Και Κούνια Για Να Γέρνει Τα Παιδιά ..."





μπορούμε ακόμη να πετάμε...
σε λίγο ξημερώνει..
Οι προδότες της όμορφης χώρας μας καταφέρνουν να χαρίζουν γέλιο ικανοποίησης στους ναζί απόψε.
Οι ανά τον κόσμο χρυσαυγίτες... μισούν
Οι ανά τον κόσμο νουδουπασοκοι πάσχουν από την ανικανοποίητη αρρώστια της απληστίας
Μπόχααα
Αλλά όλη αυτή η λερα , από ποιον κόσμο βγαίνει
ανθρωπάκο;;;;;;
"Σε περιφρονούν, επειδή περιφρονείς τον εαυτό του.
Σε ξέρουν απ' έξω κι ανακατωτά. Γνωρίζουν τις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε να τις γνωρίζεις εσύ.
Εσύ τους έδωσες τη δύναμη να σʼ εξουσιάζουν.
Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους.
Στο είπαν κατάμουτρα: “Είσαι και θα είσαι πάντα κατώτερος, ανίκανος να αναλάβεις την παραμικρή ευθύνη” Βίλχεμ Ράιχ 1948.
KAΛΑ ΟΝΕΙΡΑ
Χαρης:
Ο Γκέμπελς (παρότι μάστορας στην προπαγάνδα) δεν καταλάβαινε αυτό που κατάλαβε ο Ρόμελ κι ήξερε και η -κάθε- Ομηρική Ανδρομάχη ή η κόρη του Γαβρίλη, κατά Καμπανέλλη...
«Στρατιώτη αν θες τη μάχη να κερδίσεις,
μια κοπελίτσα κοίτα ν' αγαπήσεις.
Όποιος το γυρισμό του όρκο δεν κάνει,
στρατιώτη μου, τον πόλεμο το χάνει»
Χαρουλη δεν με παρατας;;;;;;;; Τωρα ειμαι καπως..
Παρηγορια στον αρρωστο μεχρι να βγει η ψυχη του...http://youtu.be/FPbCpOhi6MI
Διαβαζα τα σχολια του βιντεο που μου εβαλες...
«Μή μοῦ βαριοπικραίνεσαι, γυναίκα, καί κανένας,
ἄν δέν τό γράφει ἡ μοίρα μου, στόν Ἅδη δέ μέ στέλνει.
Εἰδέ ἀπ' τό ριζικό κανείς δέ θά σωθεῖ ποτές του,
θές ἀντριωμένος θές δειλός, μιᾶς πού βρεθεῖ στόν κόσμο.»
(ΙΛΙΑΔΑ, Ζ, 486-489)
Σύμφωνα με τον Λατίνο ποιητή Μάρκο Βαλέριο Μαρτιάλη (40 π.Χ.-104 π.Χ.) ο Έκτορας και η Ανδρομάχη ήταν το τέλειο ερωτικό ζευγάρι της αρχαιότητας καθώς περιλάμβανε στο ακέραιο την ποσότητα και την ποιότητα, σε τιμές απόλυτες κι ακραίες. Την νιότη, την ομορφιά, την δράση, την απειλή, την καθαρότητα, τον θάνατο. (βλ. Λιαντίνης, ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ)
Ο τρόπος, δε, που παράστησε το ερωτικό σμίξιμο του Έκτορα και της Ανδρομάχης έδωκε στο λεξικό του έρωτα μία νέα ορολογία: την αποκαλούμενη "ιππαστί στάση". Μία επινόηση της συζύγου για την ξεκούραση του πολεμιστή από την καθημερινή καταπόνηση στα πεδία των μαχών:
Masturbabantur post ostia frygii servi,
Hectoreo quotiens sederat uxor equo.
Λαγνοβοούν πίσω απ' την πόρτα οι φρυγικοί υπηρέτες
τις νύχτες που η σύνευνη ιππεύει το εκτόρειο άλογο.
πηγη: http://polemonm.blogspot.com
Ιδού η μουσική προσέγγιση του Μάνου Χατζιδάκι για το "τελειότερο ερωτικό ζευγάρι του αρχαίου κόσμου" σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη και τη φωνη του Λάκκη Παππά
======================
Ο Μάνος Χατζηδάκις έγραψε το τραγούδι "Έκτορας και Ανδρομάχη" σε στίχους του ποιητή Ιάκωβου Καμπανέλλη. Προσέξτε ότι εδώ η Ανδρομάχη προτρέπει τον Έκτορα να πάει στη μάχη. Του λέει ότι πρέπει να αγαπάει τη ζωή και να λαχταρά να ζήσει, αλλιώς δεν κάνει για πόλεμο. Προσέξτε ακόμα ότι το τραγούδι μιλάει και για το σήμερα, για έναν σύγχρονο πόλεμο. Ο σημερινός στρατιώτης (αντίστοιχος του ομηρικού Έκτορα) λέει ότι "η κόρη του Γαβρίλη" (η αντίστοιχη Ανδρομάχη) του φωνάζει πως αν είναι ερωτευμένος και έχει μιαν αγάπη να τον περιμένει, τότε θα πάει στον πόλεμο άφοβα, γιατί θα έχει την ελπίδα και τη σιγουριά πως θα γυρίσει ζωντανός.
Αλλα εγω τωρα θελω να ακουσω ΤΑ ΠΕΡΙΒΟΛΙΑ του Θεοδωρακη και παω για υπνο...
Μικρος σαν ησουν αδελφε, σε νανουριζα με καταθλιπτικα παραμυθια...
Εγω ενα τραγουδακι http://youtu.be/hEJt6LJP-3g
θα σου βαλω ετσι σαν μουσικο χαλακι στο δικο ΣΟΥ "ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ" :
"ιστορικά και οι δύο χάνουν από τον πρόσκαιρα ηττημένο ευαίσθητο, φιλομαθή, λάτρη της ομορφιάς και της ζωής
Πάντα χάνουν, αλλά η ιστορία έχει τους δικούς της χρόνους
Και κάθε φορά που χάνουν, κάθε φορά που χάνει το θηρίο που γεννιέται κάθε που γεννιέται ένας άνθρωπος, κάθε φορά που ηττάται το Κτήνος, η ανθρωπότητα κάνει βήματα μπροστά
Πάντα χάνει το κτήνος
Πάντα
Κι αν μία και μόνη φορά δεν προλάβει ο ιστορικός χρόνος να το οδηγήσει στην ήττα του, τότε θα είναι και το τέλος του είδους μας
Αλλά άλλο ο ιστορικός χρόνος κι άλλο ο δικός μας
Εμάς μπορεί να μας λάχει να περάσουμε όλη τη ζωή μας χωρίς να δούμε κάποια ήττα του Κτήνους
Σκέψου οι άνθρωποι που έξησαν στον μεσαίωνα... Τόσοι αιώνες σκοτάδι... Απόλυτη κυριαρχία του Κτήνους... Αλλά έχασε... Ήρθε η Αναγέννηση, ο άνθρωπος έκανε βήματα μπροστά...
Αλλά γενιές και γενιές ήρθανε και φύγανε μέσα στο σκοτάδι της κυριαρχίας του Κτήνους
Κι οι πιο γεναίοι, ή πιο τυχεροί αυτοί που καταφέρνανε και κρατάγανε ένα κεράκι αναμμένο από το φως
Με τον κάθε τρόπο του ο καθένας
"ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί"...
Για σκέψου...
Έχει διαβάσει Βίκτορα Ουγκό;
Τους Άθλιους;
Σκέψου εκείνα τα ανθρώπινα πλήθη χωρίς καμιά ελπίδα, χωρίς καν ανθρώπινη υπόσταση
Σκέψου τον Όλιβερ Τουίστ...
Τίποτα, τίποτα, τίποτα δεν έλεγε πως σε 5 χρόνια... σε 4 χρόνια... σε 3 χρόνια.. σε 2 χρόνια... του χρονου... σε λίγους μήνες θα ξεσπαγε η Γαλλική Επανάσταση..
ετσι και στην αμερικάνικη
έτσι και στην ελληνική
ετσι και στην ρώσικη
έτσι ακόμα και στην αναίμακτη πολιστική επανάσταση του 60 που σαν κύμα παρέσυρε όλον τον ανθρώπινο πολιτισμό βήματα μπροστά μετά την φρίκη του 20ου παγκοσμίου
Σκοτάδι, σκοτάδι, σκοτάδι και ξαφνικά, από του πουθενά φαινομενικά επαναστάσεις, εξεγέρσεις, πολιτιστικές ανατάσεις, πολυτεχνεία, βήματα μπροστά
από το πουθενά ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ, γιατί από κάτω η κοινωνία ετοιμάζει γέννες
Πότε;
Άγνωστο
Όταν έρθει η ώρα
Και πάντα έρχεται και πάντα χάνει το κτήνος
απλά και μόνο γιατί είναι τόσο τυφλωμένο από Μίσος και Απληστία που δημιουργεί την ανάγκη ύπαρξης της αντίδρασης απέναντί του αλλιώς θα κυριαρχήσει ο Θάνατος
Κι αυτό πολύ απλά ΔΕΝ γίνεται
εμ έτσι πάει
άλλο ο δικός μας κι άλλο ο ιστορικός χρόνος"
-ΠΟΤΕ;;;; ΠΟΤΕ;;; ....
"Όταν το Κτήνος αναγκάσει τον μέσο καλοσυνατο κι άσχετο ανθρωπάκο να σηκώσει τη σημαία της επιβίωσής του
Μόνο τότε
Σηκώσανε λοιπόν τις τρύπιες τους σημαίες και έτσι όπως έμπασε ένα κρύο ξαφνικά οι θεωρίες πούντιασαν και πάθαν πνευμονία και αρρωστήσανε βαριά πολύ βαριά και φεύγει ο αιώνας τώρα τσακισμένος παραμιλάει γέρος και τρελός κι οι νοσοκόμες τον δουλεύουν όλη μέρα κι όταν νυχτώνει σβήνουνε στο θάλαμο το φως Σκορπίσαν ξαφνικά στους πέντε ανέμους με κείνα εκεί τα γκρίζα λυπημένα τους παλτά με κείνα τα πολύχρωμα απλοϊκά ονειρά τους το τι το πως και το γιατί αυτοί το ξέρουν πιο καλά Και μοιάζουνε σαν πλάσματα μιας άγνωστης διάστασης οι ματωμένοι ποιητές και οι φωτεινές τους χίμαιρες Και οι αιτίες οι τρυφερές μιας άγριας επανάστασης που δεν κατάλαβε πότέ τον εαυτό της Μιας άγριας επανάστασης που θα ξανασυμβεί που θα ξανασυμβεί με χίλιους τρόπους όσο θα υπάρχουν οι αιτίες οι παλιές εκείνες που ανάψανε του Οκτώβρη τις φωτιές Κύριε Κάρολε μην τους παρεξηγείς αν δεν κατάλαβαν ποτέ τι πήγαινε να πει η λέξη υπεραξία δεν φταις εσύ δε φταιν αυτοί δε φταίει η θεωρία ήτανε γράμματα ψιλά μπροστά στη λέξη ελευθερία Το είχα φτιάξει όταν μπήκαμε στο μνημόνιο... Μάη του 2010... https://www.youtube.com/watch?v=l5b_JVYj000
Λίγες μέρες πιο πριν, Απρίλη του 2010, καταλβαίνοντας πως όλη η κοινωνία θα χάψει το παραμύθι του συμμαθητή με τα ψεύτικα καλά νέα, έκελινα την αναπόληση στην παιδική μνήνη με αυτό: "Όταν, τότε,... μας πήρε ο πατέρας με το Fiatάκι για την Ομόνοια, είδα πολλούς να πανηγυρίζουν. Αλλά στο μεταξύ το ξεπούλημα και δράμα της Κύπρου είχε ολοκληρωθεί κι ακόμα τρέχει αυτή η πληγή.. Αν κάποια στιγμή στο μέλλον ξαναβγεί ο κόσμος στους δρόμους πανηγυρίζοντας για την πτώση της οικονομικής χούντας, αναρωτιέμαι τι απώλειες θα έχουμε να θρηνούμε σαν άτομα, σαν πολίτες, σαν κοινωνία και σαν χώρα... " http://rigasili.blogspot.gr/2010/04/blog-post_19.html
καληνυχτα...
σε λίγο ξημερωνει..
Καληνύχτα από έναν..."καπνιστή"
Ιδιαίτερα στην αγάπη.
Σου το λέω εγώ που αγαπώ
Τόσους ανθρώπους επί τόσα χρόνια
Χωρίς να το ξέρουν.
Μεταξύ μας για μένα τους αγαπώ.
Μου κάνει καλό.
Oπως η αγάπη μου για σένα φερ' ειπείν.
Με κάνει καλύτερο.
Καλύτερο και από σένα ενίοτε.
Ελα, σε πειράζω.
Δωσ' μου το χέρι σου να το κοιμίσω.
Είναι παλτό ξεκούμπωτο η νύχτα
Προβιά σφαγμένου ζώου που ανασαίνει ακόμα.
Κοιμήσου˙ η καρδιά μου ξαγρυπνά.
Σαν τη δική σου μυρωδιά κλαράκι δεν την έχει.
Μ.Γκανάς
Οι ανά τον κόσμο χρυσαυγίτες... μισούν
Οι ανά τον κόσμο νουδουπασοκοι πάσχουν από την ανικανοποίητη αρρώστια της απληστίας
Μπόχααα
Αλλά όλη αυτή η λερα , από ποιον κόσμο βγαίνει
ανθρωπάκο;;;;;;
"Σε περιφρονούν, επειδή περιφρονείς τον εαυτό του.
Σε ξέρουν απ' έξω κι ανακατωτά. Γνωρίζουν τις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε να τις γνωρίζεις εσύ.
Εσύ τους έδωσες τη δύναμη να σʼ εξουσιάζουν.
Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους.
Στο είπαν κατάμουτρα: “Είσαι και θα είσαι πάντα κατώτερος, ανίκανος να αναλάβεις την παραμικρή ευθύνη” Βίλχεμ Ράιχ 1948.
KAΛΑ ΟΝΕΙΡΑ
Χαρης:
Ο Γκέμπελς (παρότι μάστορας στην προπαγάνδα) δεν καταλάβαινε αυτό που κατάλαβε ο Ρόμελ κι ήξερε και η -κάθε- Ομηρική Ανδρομάχη ή η κόρη του Γαβρίλη, κατά Καμπανέλλη...
«Στρατιώτη αν θες τη μάχη να κερδίσεις,
μια κοπελίτσα κοίτα ν' αγαπήσεις.
Όποιος το γυρισμό του όρκο δεν κάνει,
στρατιώτη μου, τον πόλεμο το χάνει»
Χαρουλη δεν με παρατας;;;;;;;; Τωρα ειμαι καπως..
Παρηγορια στον αρρωστο μεχρι να βγει η ψυχη του...http://youtu.be/FPbCpOhi6MI
Διαβαζα τα σχολια του βιντεο που μου εβαλες...
«Μή μοῦ βαριοπικραίνεσαι, γυναίκα, καί κανένας,
ἄν δέν τό γράφει ἡ μοίρα μου, στόν Ἅδη δέ μέ στέλνει.
Εἰδέ ἀπ' τό ριζικό κανείς δέ θά σωθεῖ ποτές του,
θές ἀντριωμένος θές δειλός, μιᾶς πού βρεθεῖ στόν κόσμο.»
(ΙΛΙΑΔΑ, Ζ, 486-489)
Σύμφωνα με τον Λατίνο ποιητή Μάρκο Βαλέριο Μαρτιάλη (40 π.Χ.-104 π.Χ.) ο Έκτορας και η Ανδρομάχη ήταν το τέλειο ερωτικό ζευγάρι της αρχαιότητας καθώς περιλάμβανε στο ακέραιο την ποσότητα και την ποιότητα, σε τιμές απόλυτες κι ακραίες. Την νιότη, την ομορφιά, την δράση, την απειλή, την καθαρότητα, τον θάνατο. (βλ. Λιαντίνης, ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ)
Ο τρόπος, δε, που παράστησε το ερωτικό σμίξιμο του Έκτορα και της Ανδρομάχης έδωκε στο λεξικό του έρωτα μία νέα ορολογία: την αποκαλούμενη "ιππαστί στάση". Μία επινόηση της συζύγου για την ξεκούραση του πολεμιστή από την καθημερινή καταπόνηση στα πεδία των μαχών:
Masturbabantur post ostia frygii servi,
Hectoreo quotiens sederat uxor equo.
Λαγνοβοούν πίσω απ' την πόρτα οι φρυγικοί υπηρέτες
τις νύχτες που η σύνευνη ιππεύει το εκτόρειο άλογο.
πηγη: http://polemonm.blogspot.com
Ιδού η μουσική προσέγγιση του Μάνου Χατζιδάκι για το "τελειότερο ερωτικό ζευγάρι του αρχαίου κόσμου" σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη και τη φωνη του Λάκκη Παππά
======================
Ο Μάνος Χατζηδάκις έγραψε το τραγούδι "Έκτορας και Ανδρομάχη" σε στίχους του ποιητή Ιάκωβου Καμπανέλλη. Προσέξτε ότι εδώ η Ανδρομάχη προτρέπει τον Έκτορα να πάει στη μάχη. Του λέει ότι πρέπει να αγαπάει τη ζωή και να λαχταρά να ζήσει, αλλιώς δεν κάνει για πόλεμο. Προσέξτε ακόμα ότι το τραγούδι μιλάει και για το σήμερα, για έναν σύγχρονο πόλεμο. Ο σημερινός στρατιώτης (αντίστοιχος του ομηρικού Έκτορα) λέει ότι "η κόρη του Γαβρίλη" (η αντίστοιχη Ανδρομάχη) του φωνάζει πως αν είναι ερωτευμένος και έχει μιαν αγάπη να τον περιμένει, τότε θα πάει στον πόλεμο άφοβα, γιατί θα έχει την ελπίδα και τη σιγουριά πως θα γυρίσει ζωντανός.
Αλλα εγω τωρα θελω να ακουσω ΤΑ ΠΕΡΙΒΟΛΙΑ του Θεοδωρακη και παω για υπνο...
Μικρος σαν ησουν αδελφε, σε νανουριζα με καταθλιπτικα παραμυθια...
Εγω ενα τραγουδακι http://youtu.be/hEJt6LJP-3g
θα σου βαλω ετσι σαν μουσικο χαλακι στο δικο ΣΟΥ "ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ" :
"ιστορικά και οι δύο χάνουν από τον πρόσκαιρα ηττημένο ευαίσθητο, φιλομαθή, λάτρη της ομορφιάς και της ζωής
Πάντα χάνουν, αλλά η ιστορία έχει τους δικούς της χρόνους
Και κάθε φορά που χάνουν, κάθε φορά που χάνει το θηρίο που γεννιέται κάθε που γεννιέται ένας άνθρωπος, κάθε φορά που ηττάται το Κτήνος, η ανθρωπότητα κάνει βήματα μπροστά
Πάντα χάνει το κτήνος
Πάντα
Κι αν μία και μόνη φορά δεν προλάβει ο ιστορικός χρόνος να το οδηγήσει στην ήττα του, τότε θα είναι και το τέλος του είδους μας
Αλλά άλλο ο ιστορικός χρόνος κι άλλο ο δικός μας
Εμάς μπορεί να μας λάχει να περάσουμε όλη τη ζωή μας χωρίς να δούμε κάποια ήττα του Κτήνους
Σκέψου οι άνθρωποι που έξησαν στον μεσαίωνα... Τόσοι αιώνες σκοτάδι... Απόλυτη κυριαρχία του Κτήνους... Αλλά έχασε... Ήρθε η Αναγέννηση, ο άνθρωπος έκανε βήματα μπροστά...
Αλλά γενιές και γενιές ήρθανε και φύγανε μέσα στο σκοτάδι της κυριαρχίας του Κτήνους
Κι οι πιο γεναίοι, ή πιο τυχεροί αυτοί που καταφέρνανε και κρατάγανε ένα κεράκι αναμμένο από το φως
Με τον κάθε τρόπο του ο καθένας
"ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί"...
Για σκέψου...
Έχει διαβάσει Βίκτορα Ουγκό;
Τους Άθλιους;
Σκέψου εκείνα τα ανθρώπινα πλήθη χωρίς καμιά ελπίδα, χωρίς καν ανθρώπινη υπόσταση
Σκέψου τον Όλιβερ Τουίστ...
Τίποτα, τίποτα, τίποτα δεν έλεγε πως σε 5 χρόνια... σε 4 χρόνια... σε 3 χρόνια.. σε 2 χρόνια... του χρονου... σε λίγους μήνες θα ξεσπαγε η Γαλλική Επανάσταση..
ετσι και στην αμερικάνικη
έτσι και στην ελληνική
ετσι και στην ρώσικη
έτσι ακόμα και στην αναίμακτη πολιστική επανάσταση του 60 που σαν κύμα παρέσυρε όλον τον ανθρώπινο πολιτισμό βήματα μπροστά μετά την φρίκη του 20ου παγκοσμίου
Σκοτάδι, σκοτάδι, σκοτάδι και ξαφνικά, από του πουθενά φαινομενικά επαναστάσεις, εξεγέρσεις, πολιτιστικές ανατάσεις, πολυτεχνεία, βήματα μπροστά
από το πουθενά ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ, γιατί από κάτω η κοινωνία ετοιμάζει γέννες
Πότε;
Άγνωστο
Όταν έρθει η ώρα
Και πάντα έρχεται και πάντα χάνει το κτήνος
απλά και μόνο γιατί είναι τόσο τυφλωμένο από Μίσος και Απληστία που δημιουργεί την ανάγκη ύπαρξης της αντίδρασης απέναντί του αλλιώς θα κυριαρχήσει ο Θάνατος
Κι αυτό πολύ απλά ΔΕΝ γίνεται
εμ έτσι πάει
άλλο ο δικός μας κι άλλο ο ιστορικός χρόνος"
-ΠΟΤΕ;;;; ΠΟΤΕ;;; ....
"Όταν το Κτήνος αναγκάσει τον μέσο καλοσυνατο κι άσχετο ανθρωπάκο να σηκώσει τη σημαία της επιβίωσής του
Μόνο τότε
Σηκώσανε λοιπόν τις τρύπιες τους σημαίες και έτσι όπως έμπασε ένα κρύο ξαφνικά οι θεωρίες πούντιασαν και πάθαν πνευμονία και αρρωστήσανε βαριά πολύ βαριά και φεύγει ο αιώνας τώρα τσακισμένος παραμιλάει γέρος και τρελός κι οι νοσοκόμες τον δουλεύουν όλη μέρα κι όταν νυχτώνει σβήνουνε στο θάλαμο το φως Σκορπίσαν ξαφνικά στους πέντε ανέμους με κείνα εκεί τα γκρίζα λυπημένα τους παλτά με κείνα τα πολύχρωμα απλοϊκά ονειρά τους το τι το πως και το γιατί αυτοί το ξέρουν πιο καλά Και μοιάζουνε σαν πλάσματα μιας άγνωστης διάστασης οι ματωμένοι ποιητές και οι φωτεινές τους χίμαιρες Και οι αιτίες οι τρυφερές μιας άγριας επανάστασης που δεν κατάλαβε πότέ τον εαυτό της Μιας άγριας επανάστασης που θα ξανασυμβεί που θα ξανασυμβεί με χίλιους τρόπους όσο θα υπάρχουν οι αιτίες οι παλιές εκείνες που ανάψανε του Οκτώβρη τις φωτιές Κύριε Κάρολε μην τους παρεξηγείς αν δεν κατάλαβαν ποτέ τι πήγαινε να πει η λέξη υπεραξία δεν φταις εσύ δε φταιν αυτοί δε φταίει η θεωρία ήτανε γράμματα ψιλά μπροστά στη λέξη ελευθερία Το είχα φτιάξει όταν μπήκαμε στο μνημόνιο... Μάη του 2010... https://www.youtube.com/watch?v=l5b_JVYj000
Λίγες μέρες πιο πριν, Απρίλη του 2010, καταλβαίνοντας πως όλη η κοινωνία θα χάψει το παραμύθι του συμμαθητή με τα ψεύτικα καλά νέα, έκελινα την αναπόληση στην παιδική μνήνη με αυτό: "Όταν, τότε,... μας πήρε ο πατέρας με το Fiatάκι για την Ομόνοια, είδα πολλούς να πανηγυρίζουν. Αλλά στο μεταξύ το ξεπούλημα και δράμα της Κύπρου είχε ολοκληρωθεί κι ακόμα τρέχει αυτή η πληγή.. Αν κάποια στιγμή στο μέλλον ξαναβγεί ο κόσμος στους δρόμους πανηγυρίζοντας για την πτώση της οικονομικής χούντας, αναρωτιέμαι τι απώλειες θα έχουμε να θρηνούμε σαν άτομα, σαν πολίτες, σαν κοινωνία και σαν χώρα... " http://rigasili.blogspot.gr/2010/04/blog-post_19.html
καληνυχτα...
σε λίγο ξημερωνει..
Καληνύχτα από έναν..."καπνιστή"
Ιδιαίτερα στην αγάπη.
Σου το λέω εγώ που αγαπώ
Τόσους ανθρώπους επί τόσα χρόνια
Χωρίς να το ξέρουν.
Μεταξύ μας για μένα τους αγαπώ.
Μου κάνει καλό.
Oπως η αγάπη μου για σένα φερ' ειπείν.
Με κάνει καλύτερο.
Καλύτερο και από σένα ενίοτε.
Ελα, σε πειράζω.
Δωσ' μου το χέρι σου να το κοιμίσω.
Είναι παλτό ξεκούμπωτο η νύχτα
Προβιά σφαγμένου ζώου που ανασαίνει ακόμα.
Κοιμήσου˙ η καρδιά μου ξαγρυπνά.
Σαν τη δική σου μυρωδιά κλαράκι δεν την έχει.
Μ.Γκανάς
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)








