έχε το νου σου στο παιδί..




Παρασκευή 4 Απριλίου 2014

σε λίγο ξημερώνει..

Οι προδότες της όμορφης χώρας μας καταφέρνουν να χαρίζουν γέλιο ικανοποίησης στους ναζί απόψε.
Οι ανά τον κόσμο χρυσαυγίτες... μισούν
Οι ανά τον κόσμο νουδουπασοκοι πάσχουν από την ανικανοποίητη αρρώστια της απληστίας
Μπόχααα
Αλλά όλη αυτή η λερα , από ποιον κόσμο βγαίνει
ανθρωπάκο;;;;;;
"Σε περιφρονούν, επειδή περιφρονείς τον εαυτό του.

Σε ξέρουν απ' έξω κι ανακατωτά. Γνωρίζουν τις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε να τις γνωρίζεις εσύ.

Εσύ τους έδωσες τη δύναμη να σʼ εξουσιάζουν.

Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους.

Στο είπαν κατάμουτρα: “Είσαι και θα είσαι πάντα κατώτερος, ανίκανος να αναλάβεις την παραμικρή ευθύνη” Βίλχεμ Ράιχ 1948.


KAΛΑ ΟΝΕΙΡΑ





Χαρης:
Ο Γκέμπελς (παρότι μάστορας στην προπαγάνδα) δεν καταλάβαινε αυτό που κατάλαβε ο Ρόμελ κι ήξερε και η -κάθε- Ομηρική Ανδρομάχη ή η κόρη του Γαβρίλη, κατά Καμπανέλλη...
«Στρατιώτη αν θες τη μάχη να κερδίσεις,
μια κοπελίτσα κοίτα ν' αγαπήσεις.

Όποιος το γυρισμό του όρκο δεν κάνει,
στρατιώτη μου, τον πόλεμο το χάνει»



Χαρουλη δεν με παρατας;;;;;;;; Τωρα ειμαι καπως..
Παρηγορια στον αρρωστο μεχρι να βγει η ψυχη του...http://youtu.be/FPbCpOhi6MI
Διαβαζα τα σχολια του βιντεο που μου εβαλες...

«Μή μοῦ βαριοπικραίνεσαι, γυναίκα, καί κανένας,
ἄν δέν τό γράφει ἡ μοίρα μου, στόν Ἅδη δέ μέ στέλνει.
Εἰδέ ἀπ' τό ριζικό κανείς δέ θά σωθεῖ ποτές του,
θές ἀντριωμένος θές δειλός, μιᾶς πού βρεθεῖ στόν κόσμο.»
(ΙΛΙΑΔΑ, Ζ, 486-489)

Σύμφωνα με τον Λατίνο ποιητή Μάρκο Βαλέριο Μαρτιάλη (40 π.Χ.-104 π.Χ.) ο Έκτορας και η Ανδρομάχη ήταν το τέλειο ερωτικό ζευγάρι της αρχαιότητας καθώς περιλάμβανε στο ακέραιο την ποσότητα και την ποιότητα, σε τιμές απόλυτες κι ακραίες. Την νιότη, την ομορφιά, την δράση, την απειλή, την καθαρότητα, τον θάνατο. (βλ. Λιαντίνης, ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ)
Ο τρόπος, δε, που παράστησε το ερωτικό σμίξιμο του Έκτορα και της Ανδρομάχης έδωκε στο λεξικό του έρωτα μία νέα ορολογία: την αποκαλούμενη "ιππαστί στάση". Μία επινόηση της συζύγου για την ξεκούραση του πολεμιστή από την καθημερινή καταπόνηση στα πεδία των μαχών:

Masturbabantur post ostia frygii servi,
Hectoreo quotiens sederat uxor equo.

Λαγνοβοούν πίσω απ' την πόρτα οι φρυγικοί υπηρέτες
τις νύχτες που η σύνευνη ιππεύει το εκτόρειο άλογο.

πηγη: http://polemonm.blogspot.com

Ιδού η μουσική προσέγγιση του Μάνου Χατζιδάκι για το "τελειότερο ερωτικό ζευγάρι του αρχαίου κόσμου" σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη και τη φωνη του Λάκκη Παππά

======================
Ο Μάνος Χατζηδάκις έγραψε το τραγούδι "Έκτορας και Ανδρομάχη" σε στίχους του ποιητή Ιάκωβου Καμπανέλλη. Προσέξτε ότι εδώ η Ανδρομάχη προτρέπει τον Έκτορα να πάει στη μάχη. Του λέει ότι πρέπει να αγαπάει τη ζωή και να λαχταρά να ζήσει, αλλιώς δεν κάνει για πόλεμο. Προσέξτε ακόμα ότι το τραγούδι μιλάει και για το σήμερα, για έναν σύγχρονο πόλεμο. Ο σημερινός στρατιώτης (αντίστοιχος του ομηρικού Έκτορα) λέει ότι "η κόρη του Γαβρίλη" (η αντίστοιχη Ανδρομάχη) του φωνάζει πως αν είναι ερωτευμένος και έχει μιαν αγάπη να τον περιμένει, τότε θα πάει στον πόλεμο άφοβα, γιατί θα έχει την ελπίδα και τη σιγουριά πως θα γυρίσει ζωντανός.

Αλλα εγω τωρα θελω να ακουσω ΤΑ ΠΕΡΙΒΟΛΙΑ του Θεοδωρακη και παω για υπνο...




Μικρος σαν ησουν αδελφε, σε νανουριζα με καταθλιπτικα παραμυθια...
Εγω ενα τραγουδακι http://youtu.be/hEJt6LJP-3g
θα σου βαλω ετσι σαν μουσικο χαλακι στο δικο ΣΟΥ "ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ" :

"ιστορικά και οι δύο χάνουν από τον πρόσκαιρα ηττημένο ευαίσθητο, φιλομαθή, λάτρη της ομορφιάς και της ζωής
Πάντα χάνουν, αλλά η ιστορία έχει τους δικούς της χρόνους
Και κάθε φορά που χάνουν, κάθε φορά που χάνει το θηρίο που γεννιέται κάθε που γεννιέται ένας άνθρωπος, κάθε φορά που ηττάται το Κτήνος, η ανθρωπότητα κάνει βήματα μπροστά
Πάντα χάνει το κτήνος
Πάντα
Κι αν μία και μόνη φορά δεν προλάβει ο ιστορικός χρόνος να το οδηγήσει στην ήττα του, τότε θα είναι και το τέλος του είδους μας
Αλλά άλλο ο ιστορικός χρόνος κι άλλο ο δικός μας
Εμάς μπορεί να μας λάχει να περάσουμε όλη τη ζωή μας χωρίς να δούμε κάποια ήττα του Κτήνους
Σκέψου οι άνθρωποι που έξησαν στον μεσαίωνα... Τόσοι αιώνες σκοτάδι... Απόλυτη κυριαρχία του Κτήνους... Αλλά έχασε... Ήρθε η Αναγέννηση, ο άνθρωπος έκανε βήματα μπροστά...
Αλλά γενιές και γενιές ήρθανε και φύγανε μέσα στο σκοτάδι της κυριαρχίας του Κτήνους
Κι οι πιο γεναίοι, ή πιο τυχεροί αυτοί που καταφέρνανε και κρατάγανε ένα κεράκι αναμμένο από το φως
Με τον κάθε τρόπο του ο καθένας
"ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί"...
Για σκέψου...
Έχει διαβάσει Βίκτορα Ουγκό;
Τους Άθλιους;
Σκέψου εκείνα τα ανθρώπινα πλήθη χωρίς καμιά ελπίδα, χωρίς καν ανθρώπινη υπόσταση
Σκέψου τον Όλιβερ Τουίστ...
Τίποτα, τίποτα, τίποτα δεν έλεγε πως σε 5 χρόνια... σε 4 χρόνια... σε 3 χρόνια.. σε 2 χρόνια... του χρονου... σε λίγους μήνες θα ξεσπαγε η Γαλλική Επανάσταση..
ετσι και στην αμερικάνικη
έτσι και στην ελληνική
ετσι και στην ρώσικη
έτσι ακόμα και στην αναίμακτη πολιστική επανάσταση του 60 που σαν κύμα παρέσυρε όλον τον ανθρώπινο πολιτισμό βήματα μπροστά μετά την φρίκη του 20ου παγκοσμίου
Σκοτάδι, σκοτάδι, σκοτάδι και ξαφνικά, από του πουθενά φαινομενικά επαναστάσεις, εξεγέρσεις, πολιτιστικές ανατάσεις, πολυτεχνεία, βήματα μπροστά
από το πουθενά ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ, γιατί από κάτω η κοινωνία ετοιμάζει γέννες
Πότε;
Άγνωστο
Όταν έρθει η ώρα
Και πάντα έρχεται και πάντα χάνει το κτήνος
απλά και μόνο γιατί είναι τόσο τυφλωμένο από Μίσος και Απληστία που δημιουργεί την ανάγκη ύπαρξης της αντίδρασης απέναντί του αλλιώς θα κυριαρχήσει ο Θάνατος
Κι αυτό πολύ απλά ΔΕΝ γίνεται
εμ έτσι πάει
άλλο ο δικός μας κι άλλο ο ιστορικός χρόνος"

-ΠΟΤΕ;;;; ΠΟΤΕ;;; ....

"Όταν το Κτήνος αναγκάσει τον μέσο καλοσυνατο κι άσχετο ανθρωπάκο να σηκώσει τη σημαία της επιβίωσής του
Μόνο τότε
Σηκώσανε λοιπόν τις τρύπιες τους σημαίες και έτσι όπως έμπασε ένα κρύο ξαφνικά οι θεωρίες πούντιασαν και πάθαν πνευμονία και αρρωστήσανε βαριά πολύ βαριά και φεύγει ο αιώνας τώρα τσακισμένος παραμιλάει γέρος και τρελός κι οι νοσοκόμες τον δουλεύουν όλη μέρα κι όταν νυχτώνει σβήνουνε στο θάλαμο το φως Σκορπίσαν ξαφνικά στους πέντε ανέμους με κείνα εκεί τα γκρίζα λυπημένα τους παλτά με κείνα τα πολύχρωμα απλοϊκά ονειρά τους το τι το πως και το γιατί αυτοί το ξέρουν πιο καλά Και μοιάζουνε σαν πλάσματα μιας άγνωστης διάστασης οι ματωμένοι ποιητές και οι φωτεινές τους χίμαιρες Και οι αιτίες οι τρυφερές μιας άγριας επανάστασης που δεν κατάλαβε πότέ τον εαυτό της Μιας άγριας επανάστασης που θα ξανασυμβεί που θα ξανασυμβεί με χίλιους τρόπους όσο θα υπάρχουν οι αιτίες οι παλιές εκείνες που ανάψανε του Οκτώβρη τις φωτιές Κύριε Κάρολε μην τους παρεξηγείς αν δεν κατάλαβαν ποτέ τι πήγαινε να πει η λέξη υπεραξία δεν φταις εσύ δε φταιν αυτοί δε φταίει η θεωρία ήτανε γράμματα ψιλά μπροστά στη λέξη ελευθερία Το είχα φτιάξει όταν μπήκαμε στο μνημόνιο... Μάη του 2010... https://www.youtube.com/watch?v=l5b_JVYj000
Λίγες μέρες πιο πριν, Απρίλη του 2010, καταλβαίνοντας πως όλη η κοινωνία θα χάψει το παραμύθι του συμμαθητή με τα ψεύτικα καλά νέα, έκελινα την αναπόληση στην παιδική μνήνη με αυτό: "Όταν, τότε,... μας πήρε ο πατέρας με το Fiatάκι για την Ομόνοια, είδα πολλούς να πανηγυρίζουν. Αλλά στο μεταξύ το ξεπούλημα και δράμα της Κύπρου είχε ολοκληρωθεί κι ακόμα τρέχει αυτή η πληγή.. Αν κάποια στιγμή στο μέλλον ξαναβγεί ο κόσμος στους δρόμους πανηγυρίζοντας για την πτώση της οικονομικής χούντας, αναρωτιέμαι τι απώλειες θα έχουμε να θρηνούμε σαν άτομα, σαν πολίτες, σαν κοινωνία και σαν χώρα... " http://rigasili.blogspot.gr/2010/04/blog-post_19.html




καληνυχτα...

σε λίγο ξημερωνει..
Καληνύχτα από έναν..."καπνιστή"
Ιδιαίτερα στην αγάπη.
Σου το λέω εγώ που αγαπώ
Τόσους ανθρώπους επί τόσα χρόνια
Χωρίς να το ξέρουν.
Μεταξύ μας για μένα τους αγαπώ.
Μου κάνει καλό.
Oπως η αγάπη μου για σένα φερ' ειπείν.
Με κάνει καλύτερο.
Καλύτερο και από σένα ενίοτε.
Ελα, σε πειράζω.
Δωσ' μου το χέρι σου να το κοιμίσω.
Είναι παλτό ξεκούμπωτο η νύχτα
Προβιά σφαγμένου ζώου που ανασαίνει ακόμα.
Κοιμήσου˙ η καρδιά μου ξαγρυπνά.
Σαν τη δική σου μυρωδιά κλαράκι δεν την έχει.
Μ.Γκανάς

Τρίτη 11 Μαρτίου 2014

ΠΑΤΕΡΑ μου ΕΣΥ..17 Mαρτίου 1926 - 11 Μαρτίου 2014





Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη....


Παιδάκι , με το καίκι  και το δασάκι του στον ώμο για τον Πειραιά, θάταν δεν θάταν δεκαξι..
Σαν πάτησε στεριά ,
«Ξέρετε πώς θα πάω στο θείο μου το Γιάννη που μένει στα Πετράλωνα;»
Σε μια παράγκα με ελενίτ , ο θείος ο Γιάννης στέγαζε κι άλλα παιδιά από τη Μονή , καλός άνθρωπος , κοιμόντουσαν κατάχαμα , φρόντιζε να τους βρει δουλειά , η καλή του η γυναίκα μαγείρευε φαί για Όλους , καθάριζε τα ρούχα τους στη σκάφη.
Πούλαγε όλες τις κονσέρβες στο Μοναστηράκι ο μικρός Λάμπρος , στα σβέλτα και με θάρρος σ αυτή,  την πρώτη του δουλειά!
«Θείε ..» τον ρώτησε μια μέρα. «Γιατί όλοι με κοιτούν παράξενα στα πόδια;»
«Αύριο , με τα πρώτα σου λεφτά , θα πάμε να σου αγοράσω κάτι.. κι έτσι δεν θα σε ξανακοιτάξουν!»
Παπούτσια !!
‘Ηταν η πρώτη του αγορά , στη δεύτερη.. από  ένα ζευγάρι "σκαρπίνια" για τις αδελφές του,   που είχαν μείνει στο χωριό με τα άλλα του τ αδέλφια και πόσο καμάρωναν για δαύτα, σαν πήγαιναν τις Κυριακές στην εκκλησία..
Εσωτερικός μετανάστης από τη Μονή της Νάξου στην Αθήνα!
Μαζί με τον πρώτο του ξάδελφο -
μου διηγιόταν-  ένα δυό χρόνια  μετά,  έφτιαξαν ένα ξύλινο καρότσι , έβαλαν ρόδες, έτοιμος ο πάγκος να πουλούν ντομάτες!
Δεν είχαν άδεια,(1948)  μικροπωλητές και ο «κυρ αστυνόμος» κρυφά,  να μην δείχνει και τη βία του στον κόσμο  μες την αγορά, μαύρο τουκανε  το κορμάκι του από τις τσιμπιές , σαν τον πλησίαζε πολύ κοντά και τουλεγε ,
-«μη βγάλεις άχνα..»
-«μη, μη.. πονάω..»
-« σκάσε και δίνε του» .
Μια μέρα  πούχε πουλήσει  όλες τις ντομάτες και  στον πάγκο είχαν μείνει δυό τρεις λιωμένες , πήρε το μάτι του Λάμπρου τον «κυρ-πολισμάνο» να στέκεται στην στάση του τραμ , καμαρωτός καμαρωτός με τη μουστάκα του και το πηλίκιο του.
Παίρνει τις λιωμένες ντομάτες από την καρότσα ,
«θα του τις πετάξω»,  λέει στον ξάδελφο (τον είχε άχτι για τις μελανιές)
και «βζιιιιιν !!!» του τις πετά με δύναμη, βρίσκοντας  στόχο το πηλίκιο του και αφού βάζουν τη ρόδα της καρότσας πάνω στις ράγες του τραμ, όπου φύγει φύγει για τα Πετράλωνα!!
-«Σας πρόλαβε μπαμπά;; » … γελώντας τον ρωτούσα
-«μα , ίντα αστεία είναι αυτά που λες; …και ναχανε περιπολικό, που δεν είχανε  τότες, ούτε αυτό δεν θα μπορούσε,  από την ταχύτητα που βάλαμε,  μαζί με την καρότσα ντε πάνω στις ράγες του τραμ, τα πόδια μας φτερώσανε. Δεν τόπαμε στο Θείο»



Μεγάλωνε δουλεύοντας σκληρά , μ  ένα γραμμόφωνο στο χέρι μοίραζε ξεγνοιασιά , μέσα στις παρέες ..







Όμορφος πολύ , ερωτευμένος με τη Ροδούλα του από τη Μονή,  (που κι αυτή εσωτερική  μετανάστρια,  δούλευε σε σπίτι στα βόρεια προάστια) .
Τα ραντεβού τους αραιά, σε ποια ζαχαροπλαστεία ..;
..Παγκάκι , (κάνανε οικονομία) - πάντα με την αδελφή της Δέσποινα τη μεγαλύτερη- ΠΟΤΕ ΜΟΝΟΙ,    (δεν είχε μπεί βλέπεις στεφάνι ακόμα, κέρβερος το Δεσποινιώ τα χρόνια εκείνα) κι ο Λάμπρος με  πορτοκάλια φουσκωμένες τις τσέπες  του σακακιού του από τα δέντρα του δρόμου ..να,  κέρασμα για γλυκό!
..






Την παντρεύτηκε την αγαπημένη του Ροδούλα. Μια γκαζιέρα το μοναδικό δώρο στο γάμο τους..





Σιδερένια σκάφη για πλύσιμο κάθε Σαββάτο, ξυλόσομπα, νερό από τα πηγάδι του κήπου η Ροδούλα να τραβά, αντί για πόρτες κουρελούδες στην αρχή και μια κουκλίτσα πάνινη με πελεκημένο ξύλο για κεφάλι και μαλλιά από μαλί πλεξίματος,  η μοναδική μου κούκλα φταγμένη από Κείνον!!
Τη θυμάμαι, μακάρι να την είχα..


κοίτα πως την κρατώ εδώ,  μαζί με τη μαμά και τ αδέλφια της..

....και το σπιτάκι μας με τις χελιδονοφωλιές και  με τα διήμερα γλέντια κάθε Λαμπρή,  την ημέρα της γιορτής του..
η Γενναδίου κάποτε..
..
Ένα δύο τρία δεκατρία , πόσα σπιτάκια εδώ στον τόπο που μεγάλωσα..όλοι τον πρωτομάστορα Λάμπρο θέλανε,  γιατί ήταν τίμιος εργατικός, αγαπούσε αυτό που έκανε.




Πρώτος στα γλέντια πατερούλη μου , άσε με να σου γράφω, μουπαν πως τελειώνεις…
..

Εσύ μέκανες κι αγάπησα  το Συρτό…  το Μπάλο….
Έξω καρδιά,  ψυχούλα μου..
Εσύ μ έκανες κι αγάπησα τον τόπο που γεννήθηκες,  ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΕΣ ,  το όμορφο χωριό σου τη Μονή , εσύ και τη βεγγέρα ΜΑΣ..
Καημό που αρρώστησε η γυναίκα σου, να την αφήσεις μόνη , έστω για μια βδομάδα δεν το άντεχες , έτσι να πας και να φιλήσεις  τα χωραφάκια των γονιών σου , που από μικρούλα μουδειχνες ..
” Ρένα , τρέχει , τρέχει το νερό στο αυλάκι τρέχουμε και μεις  να το προλάβουμε να ξεδιψάσουνε τα δέντρα…»
Αργότερα, στα εγγονάκια Σου..



Πατερούλη μου, φέτος στο χωριό, με ρώτησαν   τι κάνεις……
Κάθε χρόνο με ρωτούν..
Μου λένε οι παλιοί για τον αγώνα που κάνατε για νάχει το χωριό νερό (τα ήξερα , τους άκουγα)
και γω πάλι για σένανε , ΚΑΜΑΡΩΝΑ!

Θυμάμαι πόσα ατέλειωτα βιβλία του Συλλόγου, με τίτλο «Η ΜΟΝΗ» είχες πουλήσει..
Δραστήριος πάντα , αγαπημένε μου πατέρα..

Θυμάμαι πριν τη κρίση,  καλοκαίρια στο χωριό  σε κείνα τα ατέλειωτα ξενύχτια της παρέας , -ΕΣΥ εδώ στην Αθήνα,  φύλακας άγγελος της Ροδούλας σου- εγώ εκεί έξω στο «ΠΕΥΚΟ» του μικρού σου αδελφού .....  ν απαγγέλει ο Μιχάλης,  το περίφημο ποίημα σου και να γελάμε..με αγάπη
..
Καλέ μου πατέρα...


..
Θυμάμαι που μας έβαζες μέσα  στο φιατάκι , μας πήγαινες εκδρομές τις Κυριακές , σε γλέντια στου Ψυρρή.. στις θάλασσες …που έβγαλες το χέρι κάτω από την κοιλιά και μουπες…"νάτο νάτο κολυμπά το κοριτσάκι μου!!"
..



..

Θυμάμαι που μας έπαιρνες στις διαδηλώσεις και απ  τη χαρά σου,  σαν έφηβος έκανες,  όταν  έπεσε η  Χούντα..

..

Θυμάμαι πολλά πατέρα μου, όλα ΜΑΣ  τα θυμάμαι..
..όπως και το χαμόγελο ΣΟΥ..
που σου είπα, ότι ο Νίκος φέτος το Νοέμβρη με πήγε στη Μελιτίνα και σκαρφάλωσα και είδα αυτά που από παιδί είχα να δω, τότε που με πήγαινες ΕΣΥ..
και στο Λημνιώνα , με τις ελιές  Σου  με τον  Κώστα  και τη Ντίνα ..

Δεν φτάνουνε σελίδες για να γράψω, δεν θέλω άλλο τίποτα να πω...
..





Πάει καιρός που τα ματάκια σου "σκοτάδι βλέπουν"..
Δεν αντέχω έτσι, να βλέπω το Λεβέντη μου..
.. εγώ τον κλόουν , να σου βάζω με τ ακουστικά την όμορφη Βεγγέρα ,.. του χωριού μου τα σοκάκια  είναι με πολλά σκαλάκια ..ήθελα νάμουν στο χωριό ...την τραγιασκα χαμηλώνεις..
.......
-Σου αρέσουν μπαμπά μου........;
Μια κίνηση ΣΟΥ μόνο προς τα κάτω το κεφαλάκι ..ίσα ίσα που διέκρινα ...
...
-'Ακου άκου το βιολί μπαμπά μου..
...και εγώ η τάχα μου θαρραλέα,  πήγαινα πιο κει ...θαρρώντας  πως έτρεχα ΜΑΖΙ ΣΟΥ , "τσαλαπατούσα μεσ το νερό στο αυλάκι" ..και τραγουδούσα....
..................
.. μη κλαις πουλί μου ...μη κλαις ..
.................



Πατέρα μου …ησύχασε, κοιμήσου Εσύ ..μακάρι να πίστευα πως θα ξανασυντηθούμε..

Πατέρα μου , δεν κλαίω γιατί έκανες τον κύκλο της Ζωής με ΛΕΒΕΝΤΙΑ και φεύγεις ..
Πατέρα μου κλαίω ….γιατί κοντά στο τέλος σου,  βασανίστηκες τόσο πολύ ψυχή μου..... και δεν το  ΑΞΙΖΕΣ.. σε κανέναν δεν αξιζει..
...
Θα σβήσω από τη μνήμη μου αυτή τη κραυγούλα που σαν πληγωμένο ζωάκι έβγαζες …
ανήμπορος να εξηγήσεις …πόναγες, φοβόσουνα…ήθελες να πεις κάτι..;
..
και θα κρατήσω

τη Δύναμη Σου και το πείσμα Σου σε κάθε δυσκολία

το Γέλιο Σου..

τις δοξαριές Σου..

 Θα σου μιλώ μέσα απ τα δέντρα σου στη γειτονιά μας.........
και ΕΣΥ..........κι ΕΣΥ ......  θα μου κλείνεις ευχαριστημένος  το ένα σου ματάκι…
ε, πατέρα μου..;
...........................

Θα την προσέχω τη Ροδούλα Σου..
Τη  Ντόντο μας , την αδελφή μου.... που σαν πατέρας της
σε κοίταζε στα μάτια..

Κοντά σε ο,τι αγάπησες και εγώ από κοντά..

Λατρεμένε μου

ΠΑΤΕΡΑ  .....

ΠΑΤΕΡΑ μου ΕΣΥ..
Σ ευχαριστώ..



















 





....
Μπαμπά μου.....
ο Κώστας μας  τρέμει μη χάσει
το κομπολογάκι που του χάρισες...
και
ο Χάρης μας  τότε που έκλεινες τα 86 ...
σου είχε αφιερώσει....
...

"Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε...
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,
όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος,

δίχως απ' όξω, ή από πέρα, να προσμένεις τίποτα!
Δε θα'χεις άλλο πάρεξ μοναχά να ζεις.

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε...
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,
τόσο μα τόσο σοβαρά,
που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ'έναν τοίχο,
με τα χέρια σου δεμένα...
Ή, μέσα στ' αργαστήρι,
με λευκή μπλούζα και μαύρα ματογυάλια,
θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι ανθρώποι.
Οι ανθρώποι, που ποτέ δε θα'χεις δει το πρόσωπό τους!
Και θα πεθάνεις ξέροντας καλά,
πως τίποτα πιο ωραίο,
τίποτα πιο αληθινό,
απ'τη ζωή δεν είναι!

Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,
τόσο μα τόσο σοβαρά,
που θα φυτεύεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου!
Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου,
μα έτσι, γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις,
όσο κι αν τον φοβάσαι!
Μα έτσι, γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά!

.-.-.-.



- στον πατέρα μου που προχθές έκλεισε τα 86 του κι ακόμα φυτεύει δέντρα...
"


">



στο καλό..  αγαπημένε μας πατέρα ..
..........................................................






">

ΠΑΤΕΡΑ μου ΕΣΥ..17 Mαρτίου 1926 - 11 Μαρτίου 2014
..



μην κλαις, πουλί μου, μην κλαις, πουλί μου.........................................................
..
">




......................

14 Mαρτίου 2014
..Μπαμπά μου ο Χάρης μας έκατσε στη Ροδούλα Σου..
εκεί κοντά Σου ήταν όμως..
.....
Σου χαμογελούσα ..  με είδες...;
....
Άκουσες το τελευταίο τραγούδι που Σου είπε ο Κώστας μας...;
......
"...όσοι είναι παλληκάρια την ζωή τους την περνούν στις σκαλωσιές... ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ, ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ ΜΑΣ ΜΑΣΤΡΟ-ΛΑΜΠΡΟ
...το σιγοτραδούσες πατέρα, καλή αντάμωση..."
.........
">






17 Μαρτίου 2014
Μπαμπά μου..
έγραψα στους φίλους μου κι ας έγινα ρεζίλι..

"Συμπτώσεις να σε τρελαίνουν:
Αν ζούσε ο πατέρας μου σήμερα θα γινόταν 88 χρονών.
Μάζεψα λουλουδάκια ανοιξιάτικα , αγόρασα δυό 8αρια κεράκια από το ζαχαροπλαστείο και είπα να πάω να του βάλω κανά νησιώτικο από κείνα που ακούγαμε μαζί τελευταία..
Στον τάφο , έτσι για μένα πιο πολύ..από το you tube μεσω τηλεφώνου..
Του άφησα και ένα σημείωμα ανάμεσα στα κρινάκια τους βασιλικούς και τα ζουμπούλια που μοσχοβόλαγαν, ΚΗΠΟ από το ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ...
Γύρισα καθησύχασα το θολωμένο μυαλό της μάνας μου, μιλούσα με την υπέροχη Ντόντο μου στο σαλόνι κι έβαλα τη τσάντα στον ώμο ν ανέβω σπίτι μου. 'Εριξα μια τελευταία ματιά στη φωτογραφία του πατέρα μου
-που βρίσκεται στο τραπεζάκι του σαλονιού μαζί με ένα ποτηράκι του κρασιού με λάδι και φλόγα που θ ανάβει λέει η Ντόντο μου για 40 μέρες επειδή κατά την πίστη της, τόσο θα κάνει να φύγει η ψυχή του. Δεν την κοροιδεύω για να μη της χαλάσω το χατήρι , την αφήνω να κάνει, να λέει..-
και χαμογελώντας Του λέω:
" Eντάξει μπάρμπα Λάμπρο, τ άκουσες τα τραγουδάκια σου, ευχαριστημένος...;"
Και τότε ακούγεται ένα κρααακ και σπάει το ποτήρι με το λάδι και τη φλόγα..
"Σου μίλησε ..!!!!!!!!!!!!" μου φωνάξε η Ντόντο..
Σύμπτωση Ντοντάκι μου, σύμπτωση ..με ψυχραιμία εγω..

Πήγα , έδωσα ένα φιλάκι σε μια συκιά του από τις πολλές που έχει φυτεμένες εδώ εξω , έβγαλα "την ανοιξούλα" φωτο κι η ζωή συνεχίζεται...

ΥΓ Έτσι , ήθελα να μοιραστώ μαζί ΣΑΣ ...την ΣΥΜΠΤΩΣΗ!!"


































































Φωτεινή Βελεσιώτου Το σημείωμα


 

<iframe width="640" height="480" src="//www.youtube.com/embed/E5iO9hdzfUk" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Δυο λόγια μόνο στο σημείωμα ξερά
ταινία και έπεσαν οι τίτλοι πια του τέλους:
«Πάντα στον ύπνο μου δοκίμαζα φτερά
να παραβγώ για μια φορά με τους αγγέλους».

Τετάρτη 5 Μαρτίου 2014

στη Σπινουλα ..

Μια καληνυχτα τρυφερη ..

Αν σας ζαλιζω να μου το πειτε .
Εχω το θαρρος μαζι σας, καταλαβατε..;
Οχι. Να μη  πειτε τιποτα καλυτερα,..ναι;
Καθειστε ν αναψω ενα τσιγαρο και να συνεχισω...
...
Το εστριψα.
..
Παρατησα την "δυστυχια εντος και εκτος του σπιτιου ", ευαγγελατους , ποταμια , χοντρα εξουσιαστικα  γλειφτρονια και φασισταρια  κι ειπα να βγω να περπατησω σημερα στη  βροχη. Σιγανοψιχαλιζε , δεν πηρα ομπρελα.
Αφησα τη κεντρικη λεωφορο και μπηκα στα στενα.
Μαρεσει να παιρνω ματι τα σπιτια .
Τραβηγμενες κουρτινες, φωτα κιτρινα στα σαλονια , ασπρα στις κουζινες, αφηνω παντα τη φαντασια μου , φτιαχνοντας σεναρια .
 Αραγε τουτη την ωρα , τί κανουν οι ανθρωποι;;;
Ναι, φτιαχνω ιστοριες. Καποτε ισως και να σας τις πω.  Οι περισσοτερες εχουν χαρα. Αυτη μου λειπει.  Καποιες τις  συνδεω με φαι. Αυτο δεν μου λειπει, τουλαχιστον ακομα.
Τρελλαινομαι ομως για μυρωδιες κι αν εκλεινα τη μυτη με σελοτειπ, θα ημουνα Τουιγκι.
Χοντρουλα μαμα με ποδια, εκει στο δευτερον οροφο λοιπον,  να βγαζει αχνιστο απο το φουρνο ζυμωτο ψωμακι απο τα χερακια της, να μοιραζει φετες αλειμμενες με λαδι ριγανη , φετα τυρι και ντοματα, μιαμ μιαμ, για βραδυνο.

Με οτι θελεις τις συνδεω τις ιστοριες, βαριεμαι να τις γραφω τωρα.

Η βροχη δυναμωνε , φορεσα  κουκουλα και συνεχιζα να περπατω, πλατσουριζοντας ανεμελα σαν πιτσιρικι η παλιογρια με τις γραμπες που παθαινω τελευταια, (την εβαψα αν μοιασω της μανας μου με την παραμορφωτικη αρθριτιδα της) ας ειναι καλα η ηλεκτρικη κουβερτα που θα παρω σαν γερασω πιο πολυ και θα ζετσταθει το κοκκαλακι μου που λεει και ο γερακος στη διαφημηση,  αλλα η ΔΕΗ θα υπαρχει;
Βαθεια ανασα , ο αερας μοσχοβολαγε Μαρτακι.
Βροχη, βροχη βροχη μου. Καθαριζε και  προσωπο , που απο την καθαρη Δευτερα ειχε να μπει νερακι πανω του, τελεια!
Το παντελονι της φορμας μουσκεμα, το μπουφαν γυαλιστερο απ το νερο, το βρακι μου αν τοστιβα , μισο λεκανακι νερο θα γεμιζα!
(στιβω, στειβω, στυβω με τί γραφεται ;Δεν παει να γραφεται οπως θελει; )
Καποιος ερχοταν απο πισω μου.
Ψιλοφοβηθηκα μεσ τα σκοταδια , φοραγε κι αυτος κουκουλα,  σε μια κολωνα πουχε φως,  ειδα πως ειχε  δερμα μελαμψο. Μεταναστης ηταν ο ανθρωπος!!
Πηγαινα αργα, εκεινος γρηγορα. Με προσπερασε. Ξαφνικα,  σταματα μπροστα απο ενα δεντρο - η βροχη με το τουλουμι εν τω μεταξυ- γονατιζει,  πλησιαζω και τον βλεπω να εστιαζει με το κινητο του ενα λουλουδακι που ειχε φυτρωσει διπλα απο τον κορμο μιας λεμονιας ,  για να το φωτογραφισει,  σκυβει... και ΤΟ ΦΙΛΑ ! !

Αυτη ηταν η ιστορια μου, "τιποτα το σημαντικο",  αλλα ...αλλο καλυτερο δεν ειχε η μερα μου.

Μην πειτε τιποτα..δεν θελω ..
Καληνυχτα

..εξαιρετικα αφιερωμενο σε ολα τα φιλαρακια το τραγουδι..



Ο Τσε στη Ν. Υόρκη ( Δον Κιχώτες )




Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη


Χέρσα λιβάδια, οι λεωφόροι που περνάς
κι οι ουρανοξύστες, ανεμόμυλοι που τρίζουν
τις πανοπλίες των εχθρών σου μην κοιτάς
μόνο το φόβο τους στα μάτια που γυαλίζουν.

Στέλνει ο άνεμος ευχές από μακριά
Σκιές συντρόφων σου κυκλώνουνε την πόλη
μια λιμουζίνα τ' άλογό σου προσπερνά
άξιζε ο δρόμος ως εδώ κι ας λείπουν όλοι.

Ας λέει ο χρόνος
πως γερνάει η ζωή
Σφυρίζει ο άνεμος
ακόμα αυτές τις νότες
τις τραγουδάνε
μες στις πόλεις
Δον Κιχώτες.
Ας λέει ο χρόνος
πως γερνάει η ζωή.

">