έχε το νου σου στο παιδί..




Πέμπτη 1 Αυγούστου 2013

"κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα", Αύγουστος 2013..

Πέρασε κι’ έσβυσε το χτες και πάει με τ’ άλλα τα σβυστά.
Kι’ εξέφτυσε το σήμερα σα ρόδο απάνω στο κλωνί.
Tο αύριο, το μεθαύριο, μοιάζουνε βλέφαρα κλειστά
που των ματιών δε ξαίρομε μαύρο το χρώμα γιά ουρανί.



(από τα Τραγούδια της Μοναξιάς, Μουσικά Χρονικά 1931)

[Πέρασε κι’ έσβυσε] (ανάγνωση: 474 Kb - 01:26)
(διαβάζει: Χορν Δημήτρης, [ανάγνωση-μελοποίηση], Ανέκδοτη ηχογράφηση, 1962)

http://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q&esrc=s&source=web&cd=1&ved=0CDAQFjAA&url=http%3A%2F%2Fwww.snhell.gr%2Fanthology%2Fcontent.asp%3Fid%3D258%26author_id%3D64&ei=IiX1UaLwOoKAPfuGgbAL&usg=AFQjCNFvcJ_QmeyglPJeB721TOLRym5O3A&sig2=rUmdM9iV9D3KE-eGvZnTzw&bvm=bv.49784469%2Cd.ZWU&cad=rja

">
">
">

">



">



OΛΟΙ ΜΑΖΙ σημαινει.....
"Ικαρία, Εύδηλος, ξημέρωμα ολονυχτίας, υπέροχη βιντεοκαταγραφή με μυσταγωγό τον Νίκο Φάκαρο να δένει χέρια και σώματα σε "χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς"...
Από τις καλύτερες λήψεις που έχω δει. Ζήλεια, λαχτάρα και άσπρο πάτο αυτό το μεθυστικό βιντεάκι (ΟΛΟ!) για ανάσα. Αντι-Κρισιακή θεραπεία, (κατά πως λέει και ο δημιουργός του).
"Είναι το πλήθος των νέων παιδιών, είναι η ώρα, είναι η ζωντανή κάμερα που μεταφέρει όλο το κλίμα καταγράφοντας χέρια, πόδια, σώματα, πρόσωπα φωτεινά, τα άδεια τραπέζια μετά το ολονύχτο γλέντι, μπαίνει μέσα στο χορό, τρέχει να βρεί τον μυσταγωγό με το βιολί, ξαναγυρνάει στον χορό, πάλι σώματα, χέρια, πρόσωπα, ουρανός... Κι αυτές οι παύσεις και οι αλλαγές έντασης στο βιολί... Παύσεις ανάσας, ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑΣ... Κι ο χορός συνεχίζει να χορεύει... Και αυτά τα λόγια "δώστου πέρα, δώστου του φουστανιού σου αέρα..."... γιατί... "τούτη η γη που την πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε"...
Το αλάτι της γης...
πέρα στου χωριού τη βρύση
Ικαριώτικο έχω στήσει
και χορεύουν κοπελούδια
σαν τα δροσερά λουλούδια
Τον καριώτικο χορό
πώς τον αγαπώ εγώ
να χορεύω με χαρά
δίπλα σ' όμορφη κερά
Χόρεψε πανάθεμά σε
τα τακούνια μη λυπάσαι
χόρεψε και δώσ' του πέρα
δώσ' του φουστανιού σου αέρα
Δώσ' του, δώσ' του παλικάρι
σύρε το χορό με χάρη
να χορεύεις με χαρά
δίπλα σ' όμορφη κερά
Ικαριώτικο χορεύω
κι όσο ημπορώ σαλτεύω
να χορεύω με χαρά
δίπλα σ' όμορφη κυρά
Πώς χορεύουν οι λωλοί
δίχως λύρα κια βιολί
Στου Ικάρου το νησί
βγαίνει μπρούσκο το κρασί
κι όποιος το ηπιεί μεθάει
κι όλη νύχτα τραγουδάει
Τούτη η γης που την πατούμε
ούλοι μέσα θε να μπούμε
τούτη η γης με τα χορτάρια
τρώει νιες και παλικάρια
...
Πόσο πόσο πόσο όμορφο βίντεο...
Τρελαίνομαι με αυτές τις παύσεις... Που ΔΕΝ είναι παύσεις..."

http://youtu.be/awq89KuiGf8

">
'Ισως Θυμάμαι....
">
Ούτε B' Πρόγραμμα κι ο κόσμος μελαγχολικός..
"> ">

">

">

κάποιοι  στίχοι του Σεφέρη λένε...

«Αν σου μιλάω με παραβολές,
είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα.
Η φρίκη δεν κουβεντιάζεται
γιατί 'ναι ζωντανή...»
Ξέρεις κάτι...;

"Για μια στιγμή νόμιζα πως Σ ε Ο νειρεύομαι..
όπως όλα αυτά τα χρόνια.
Θυμάσαι τον σταθμό;
Έτρεμες κάτω απ τη βροχή..
όπως τώρα.
Φύσαγε ένας δυνατός άνεμος..
'Εφυγα..για να ξαναγυρίσω ..
και χάθηκα..
σε παράξενους δρόμους..
Αν απλώσω το χέρι μου ,
Σ αγγίζω..
Ξαναβρίσκω το χρόνο..
Αλλά κάτι με κρατάει..
Θα ήθελα να μπορούσα να  σου πω,
"ξαναγύρισα!"
Αλλά κάτι με κρατάει..
Το ταξίδι δεν τέλειωσε ακόμα.
Ό χι ακόμα.."
"Ανάμεσα στα Ο νειρα σπαράζει η ζωή μας,
ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.."

">
Θα ξαναβρεθούμε, ΟΥΤΟΠΙΑ ΜΟΥ..

" -Τι είναι η ουτοπία;

-Κάτι που όταν το πλησιάζεις ένα βήμα απομακρύνεται δύο, όταν το πλησιάζεις δύο απομακρύνεται τέσσερα

-Και τότε τι νόημα έχει;

-Σε κάνει να προχωράς! "
Μπορεί η Ο μορφιά της Ουτοπίας να είναι η αβεβαιότητα...αλλά
"Εγώ θα κάνω όνειρα κι αληθινα μη γίνουν .. μου φτάνει που προσπάθησα όνειρα να μη μείνουν...."


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν ....



στη μέση ενός χωματόδρομου, τότε πού υπήρχανε ακόμα χωματόδρομοι, ζούσε μια πέτρα.
 Μάνα, πατέρα δεν γνώρισε κι ούτε ήξερε πότε γεννήθηκε. 
Οι πέτρες, όπως ξέρετε, ζούνε τόσα πολλά χρόνια, που ξεχνούν την ηλικία τους. Πολλές απ' αυτές μάλιστα είναι τόσο αρχαίες όσο κι η πέτρινη εποχή, αν έχετε ακουστά.
 Μια πέτρα όμως, ακόμα κι αν είναι τόσο αρχαία, μπορεί να είναι ασήμαντη.
 Ή, για να το πω καλύτερα, 

όλες οι πέτρες είναι ασήμαντες, εκτός από εκείνες που γινήκανε αγάλματα ή ναοί 

ή άπο εκείνες που τις λεν λίθους, πολύτιμους

 και που τις κρύβουν μέσα σε κουτιά από σίδερο.

H δική μας πέτρα 

ήταν εντελώς ασήμαντη-

δεν άξιζε ούτε για να την κλοτσήσει κανείς. 
Μικρή κι ασουλούπωτη, δεν ήταν ούτε στρογγυλή ούτε τετράγωνη ούτε μακρόστενη. 

Το χρώμα της, ξέθωρο γκρίζο, την έκανε ακόμα πιο ασήμαντη, γιατί κι ο δρόμος είχε το ίδιο χρώμα και με δυσκολία την ξεχώριζες. 



Η ασημαντότητα της αυτή είχε βέβαια και τα καλά της. 

Ένα απ' αυτά το 'παμε κιόλας: κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να την κλοτσήσει. 
Εν' άλλο ήταν ότι κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε με τη βαριά του να την κομματιάσει ή να τη μεταφέρει έξω απ' το δρόμο, γιατί, έτσι μικρή που ήτανε, τόπο δεν έπιανε κι ο δρόμος έμενε ελεύθερος. 




Ζούσε, λοιπόν, ειρηνικά την πέτρινη ζωή της, 
που ήταν βέβαια λίγο μονότονη, αλλά αυτό κα θόλου δεν την ενοχλούσε, γιατί, αφού δεν ήξερε τί δεν είναι μονοτονία, δεν ήξερε ούτε τί είναι. 


Μια μέρα όμως έμαθε. 



Εκείνη τη σημαδιακή, για τη ζωή της πέτρας, μέρα, 
εν' αγόρι, που ήθελε να σκοτώσει ένα σπουργίτι ή να σπάσει κάποιο γλόμπο και δεν έβρισκε άλλη πέτρα, πιο κατάλληλη,
 τη μάζεψε απ' το δρόμο, την έβαλε στη σφεντόνα του και την τίναξε στον αέρα, ψηλά και μακριά. 


Ευτυχώς, επειδή ήταν ατζαμής, δεν πέτυχε τον στόχο του.....
πέτυχε όμως, δίχως να το ξέρει, ν' αλλάξει τη ζωή της πέτρας. 


Δίχως να το ξέρει..

της έδειξε πως δεν ήταν πλασμένη μόνο για να σέρνεται στον δρόμο, μα πώς μπορούσε και να πετάξει, 


κι ακόμη πώς ο δρόμος 
δεν ήτανε ο κόσμος όλος αλλά μονάχα ένα μέρος του, και μάλιστα όχι το πιο ωραίο,

 γιατί η πέτρα, όταν τέλειωσε το πέταγμα της, βρέθηκε μέσα σ' έναν κήπο. 



Ο κήπος αυτός, τώρα, αν και δεν ήτανε καθόλου μαγεμένος, όπως συμβαίνει συνήθως με τους κήπους των παραμυθιών, ήταν χαρά των ματιών να τον βλέπεις. Και τί δεν ήταν φυτεμένο εκεί! 

Κρεμμύδια και ντομάτες και φασολάκια πράσινα κι αγγούρια, αλλά και λουλούδια, πολλά λουλούδια και διάφορα, γαρίφαλα και τριαντάφυλλα (τριαντάφυλλα και εκατόφυλλα) και κρίνα και βιολέτες και ντάλιες και γεράνια, πολλά γεράνια. Άσε πια τα μυριστικά, βασιλικούς και δυόσμους κι αρμπαρόριζες και δεντρολιβανιές και μαντζουράνες. Μ' άλλα λόγια, ό κήπος ήταν κήπος κι όχι ποδοσφαιρικό γήπεδο, όπως εκείνοι οι κήποι με το κουρεμένο σύρριζα γρασίδι.


Φανταστείτε τώρα το ξάφνιασμα της πετρούλας,

 πρώτα απ' το ταξίδι της στον αέρα κι ύστερα απ' τον καινούργιο αυτόν κόσμο, πού τόσο ξαφνικά ανακάλυψε.
 Όσο για το πέσιμο της, αυτό δεν είχε διόλου άσχημες συνέπειες,

 γιατί,

όπως οι πέτρες δεν έχουν ούτε χέρια ούτε πόδια ούτε κεφάλι, δεν κινδυνεύουνε να σπάσουν τίποτε πέφτοντας στο χώμα, όταν μάλιστα αυτό είναι το αφράτο χώμα ενός κήπου. 


Το μεγάλο ξάφνιασμα της κράτησε βέβαια πολύ λίγο, όσο βρισκότανε ακόμη στον αέρα, πάνω απ' τον κήπο, γιατί μόνο από κει μπόρεσε να δει όλο το θαύμα πού απλωνόταν από κάτω της. 
Απ' τη στιγμή πού βρέθηκε στο χώμα και μετά, μπορούσε να βλέπει μόνο ό,τι βρισκότανε πολύ κοντά της, δηλαδή μια ντοματιά, μια γαριφαλιά και δυο ρίζες βασιλικό. Σιγά σιγά όμως γνώρισε κι άλλα πράματα, σπουδαία, πού ποτέ πριν δεν είχε φανταστεί την ύπαρξη τους. Γνώρισε τις μέλισσες και το ατέλειωτο παιχνίδι τους μέ τον ήλιο και τα λουλούδια, τα μακριά κοκκινοσκούληκα, πού βγάζαν πότε πότε το κεφάλι έξω απ' τις τρύπες τους για να δουν πώς παν τα πράγματα στο φώς, τα μερμήγκια, πού σκαρφάλωναν πάνω της αγκομαχώντας, κουβαλώντας 

τεράστια ψίχουλα, κάτι περίεργα μυγιάγγιχτα ζουζούνια, πού, στο παραμικρό άγγιγμα, μαζεύονταν και γίνονταν μικρά σκληρά μπαλάκια ...; 



Η πετρούλα πέρασ' εκεί μιαν άνοιξη κι ένα καλοκαίρι, 

και στις αρχές του φθινοπώρου, με τα πρωτοβρόχια, 

ανακάλυψε με χαρμόσυνη ανατριχίλα, πού έφτανε ως τα βάθη της πέτρινης καρδίας της, ότι είχε αρχίσει ν' αλλάζει χρώμα και, από γκρίζα κι αναιμική πού ήτανε, ν' αποκτά μια πρασινωπή, 

όλο υγεία όψη. 



Η χαρά της όμως αυτή δεν κράτησε πολύ.



 Ένα φθινοπωριάτικο απογευματάκι...

 από κείνα πού ή γλύκα τους μεθάει τα χρυσάνθεμα και τα κάνει να θέλουν ν' αποχωριστούν τις ρίζες τους και να πετάξουνε στον ουρανό σαν χρυσορρόδινα συννεφάκια, 

ένα τέτοιο λοιπόν απογευματάκι, ενώ ήταν απορροφημένη απ' τον αγώνα ενός μερμηγκιού πού προσπαθούσε να σηκώσει ένα σποράκι,

 ένιωσε μια δύναμη να τη σηκώνει σαν πούπουλο στον αέρα. ..
Πριν καταλάβει καλά καλά τί της γινότανε, πριν ακούσει καν τον κηπουρό να μουρμουρίζει «μπα, μια πέτρα!)), βρέθηκε να κάνει τη δεύτερη πτήση στη ζωή της και, περνώντας πάνω απ' τη μάντρα του κήπου, να προσγειώνεται στο σκληρό γκρίζο δρόμο, 

απ' τον όποιο νόμιζε πώς είχε φύγει πια 



για πάντα.... 
Καταλαβαίνετε τώρα την απελπισία της μετά από τόση ομορφιά πού είχε ζήσει, να ξαναβρεθεί στη μέση της ίδιας της παλιάς, μονότονης ασκήμιας ...; 
Στην αρχή ήθελε να πεθάνει και προσευχόταν να περάσει από πάνω της ό τροχός κανενός οδοστρωτήρα και να την κάνει σκόνη. 
Αργότερα, όταν της πέρασε ή πρώτη, μεγάλη πίκρα, 

άρχισε να ονειρεύεται ότι θα ξαναπερνούσε από κει ό μικρός πρίγκιπας, ο πιτσιρίκος με τη σφεντόνα, 
κι ότι θα την ξαναπέταγε μες στον παράδεισο της. 

Τα χρόνια όμως περνούσαν κι ό μικρός πρίγκιπας, πού στο μεταξύ έγινε ένας μεγάλος μπακάλης, ποτέ δεν ξαναπέρασε από κει. 





Η πέτρα, βέβαια, 


πού δεν ξέρει (κι ούτε θέλει να μάθει) από χρόνια, ηλικίες κι άλλα τέτοια,

 ποτέ δεν έπαψε, 

κι ούτε θα πάψει, να ονειρεύεται τον κήπο της, 
ακόμη και τώρα πού βρίσκεται θαμμένη κάτω από ένα παχύ στρώμα ασφάλτου ...
κι ο παράδεισος της δόθηκε αντιπαροχή για πολυκατοικία.




Επιμύθιο I: Καλύτερα ν' αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποχτήσεις ποτέ τίποτε. 

Επιμύθιο II: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.

                                                                      Αργύρης Χιόνης


                                            ````````````````

Ναι.

Όταν με πλησίασες, καθισμένος στην άκρη της λίμνης, πετούσα στρογγυλές πέτρες
και χαμογέλαγα με τις μπουρμπουλήθρες.
Μία, δύο..
Μία ,δύο, τρεις
Μία, δύο, τρεις τέσσερις....yesssss
Αιχμηρές πέτρες να πετάς στη λίμνη, μου είπες
Εκεί είναι το θαύμα.
Σφάζουν τα χέρια , ματώνουν το νερό, σου είπα

Άπλωσες τα χέρια σου
Κατακόκκινα.
">
 
Από το πλοίο..
">
Κοίτα τη στιγμή με τους καθρέφτες
μέσα στα κελιά Τους..

Καλή αντάμωση το Σεπτέβρη..
ξανά

ΑΝΑΣΑ....

">

να μη ξεχάσεις τις γλάστρες και το γιασεμί..





">


http://www.snhell.gr/lections/readings/b26.mp3









Αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Οδυσσέας Ελύτης









 
















 

 
Kρυφή μου θάλασσα....
Ως το τέλος Ελλάδα
Η δικιά μας Ελλάδα
Ο δικός μας ήλιος
ΕΝΑ δικό μας νησί
ΣΕ μια απέραντη θάλασσα
Μες του Αιγαίου τα νερά
Να στέκεις κι εσύ μαζί με το νησί
Καταμεσής.



http://ahinoula.blogspot.gr/2011/09/blog-post_1508.html

">


Ουρανός...Θάλασσα...

">





ΤΑ ΡΩ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ  (1972)
Oδυσσέας Ελύτης


Οι άγγελοι τραγουδάνε. Και οι ερωτευμένοι επίσης. Πίσω από κάθε
ανάταση, από κάθε μεράκι, μια κιθάρα περιμένει έτοιμη να πάρει τα
λόγια και να τα ταξιδέψει από χείλη σε χείλη. Δεν είναι λίγο αυτό.
Είναι η χαρά να δίνεις χαρά στους άλλους, είναι αυτό που μας βα-
στάει στη ζωή. Γι΄ αυτό, κοντά στα ποιήματά μου, δοκίμασα να γρά-
ψω και μερικά τραγούδια, χωρίς να τα υποτιμώ καθόλου. Έτσι ή αλ-
λιώς, μιλά κανείς για τα ίδια πράγματα που αγαπά, και από κει και πέ-
ρα το λόγο έχουν αυτοί που θα τ' ακούσουν. Λένε πως το είδος έχει
ορισμένους κανόνες. Δεν τους ξέρω και, πάντως, δεν ενδιαφέρθηκα
ή δεν μπόρεσα να τους ακολουθήσω. Δουλεύει ο καθένας όπως
νοιώθει. Και η θάλασσα είναι απέραντη, τα πουλιά μυριάδες, οι ψυχές
όσες και οι συνδυασμοί που μπορούν να γεννήσουν οι ήχοι και τα λό-
              για, όταν ο έρωτας και το όνειρο συμβασιλεύουν.
 ">
Θυμασαι εκεινο το κοχυλι ;
"...Οι παράλληλες γραμμές σαν παράλληλες ζωές. Όλες έσμιγαν σε ένα σημείο. Σε μια λέξη. Σε μια φωνή. Σ’ έναν αντίλαλο. Από το χτες, από το τώρα, από το αύριο..."
Κ όσμε Αγάααααπη μου..

">
φεύγω..

">

Ραντεβού το Σεπτέμβρη..
http://www.topontiki.gr/article/56618/Metamonterna-barbarotita


Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος.
Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, δίσκος «ΚΟΣΜΕ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ», 1969.

Κοιμήσου τώρα, κλείσ' τα μάτια
ανάσα μου μοσχοβολιά
Κήπος βαθύς, γλυκό ποτάμι
στο προσκεφάλι τα μαλλιά.

Ο ύπνος ήρθε και σου φέρνει
κοπάδι κίτρινα πουλιά
μάτια μου, φως των ομματιών μου
μάτια μου, μάτια από μέλι και φιλιά.

Στην πόρτα στέκει τ' όνειρό σου
κορίτσι μου μην πας μακριά
εδώ κοντά, γύρω στο σπίτι
έξω στον δρόμο, είν' ερημιά.

Ακόμη πόσο θε να σ' έχω
δεμένη με χρυσή κλωστή
μάτια μου, φως των ομματιών μου
μάτια μου, κόσμε, αγάπη μου χρυσή.

">

Δευτέρα 29 Ιουλίου 2013

Υποκρίτρια!!!

Κυρα Ρενα εσυ δημοσιευεις τετοια αναρτηση;
Υποκριτρια !!!!
Δεν μου λες, τωρα προσφατα δεν αγορασες κινητο με αφη;
χαχαχααααααααααααα
αυτοσαρκαζεσαι;
Γινε ΕΣΥ αυτο που θελεις να ειναι ο κοσμος κι ο κοσμος θ αλλαξει οργιο!
Ουτε το τελευταιο ειναι δικο σου. Ο Γκαντι το ελεγε Ρενουλα!
Αντε καλημερισε τους φιλους σου και τρεεεεεεεχα λαγε να κρυφτεις!
Καρδουλα μη ξεχασεις να βαλεις!
♥


Φωτογραφία: ...

Σάββατο 27 Ιουλίου 2013

Δεν λες κουβέντα...

Μυστικά και ντοκουμέντα: Κι όρθια η πράξη σαν αλεξικέραυνο:


Όλα στην πράξη αποδεικνύονται και όλες οι γενναίες πράξεις στη ζωή κοστίζουν ακριβά. Ο περίφημος αυτός στίχος του Αναγνωστάκη μου θυμίζει και άλλους στίχους σπουδαίων ποιητών με οικουμενική αξία και διαχρονικές διαστάσεις. Στίχους που επαναλαμβάνουμε πολλά χρόνια αργότερα, συχνά χωρίς να γνωρίζουμε ποιος τους έγραψε, στίχους που συμπυκνώνουν μιαν αιώνια αξία. Όπως το «πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά» και πάλι του Αναγνωστάκη  ή το «να μου δοθεί η χάρη να μιλήσω απλά» του Σεφέρη.   Ή το «για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή» του Ελύτη. Μερικές φορές και μια λέξη μόνο, όπως το «αντισταθείτε» του Μιχάλη Κατσαρού.
 Αυτή είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή στην ποιητική κυοφορία. Όταν, σαν από το τίποτα, αναβλύζουν πέντε λέξεις από την ψυχή του ποιητή, μια λάμψη που είναι η ουσία της τέχνης και της ζωής.
Με την ποιητική συλλογή Ο στόχος(1970) ολοκληρώθηκε η θητεία του Αναγνωστάκη στην ποίηση στην εκπληκτικά νεαρή ηλικία των 45 ετών. Άρχισε πολύ νωρίς, τέλειωσε πολύ νωρίς. Εγώ δεν γνωρίζω άλλη τέτοια περίπτωση, στην ελληνική λογοτεχνική πραγματικότητα τουλάχιστον. Να ζήσει ένας σπουδαίος ποιητής άλλα 35 χρόνια χωρίς να γράψει.   Ας δούμε τι λέει ο ίδιος για το γεγονός αυτό σε έναν μονόλογο που ηχογραφήθηκε στο σπίτι του το 1992 και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εντευκτήριο τον Δεκέμβριο του 2005.
 «Το '71 ουσιαστικά σταματάει η ποιητική μου παραγωγή. Δεν γράφω καθόλου ποιήματα. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω ποιήματα, καθόλου. Συνεχίζω όμως εντατικά την πνευματική μου προσφορά με δοκίμια, με άρθρα, με ορισμένες μελέτες, με πολιτική δράση, με αυτό που εγώ θεωρώ δημόσια παρέμβαση».
 Η οργή, η πλήρης απογοήτευση και η αηδία για την αθλιότητα της δικτατορίας και τις συνθήκες της ζωής στη χώρα μας, που έκαναν τον Αναγνωστάκη να γράψει αυτά τα εντελώς διαφορετικά ποιήματα, είναι πιθανόν να ήταν τα συναισθήματα που έσβησαν οριστικά και την ποιητική του φλόγα. Έτσι  νομίζω ότι μπορεί να εξηγηθεί το «δεν αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω ποιήματα». Και το γεγονός ότι είχε ήδη εκφράσει μια εποχή και μια νιότη με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, είχε φτάσει σε μια κορύφωση και δεν του έμενε πια τίποτα άλλο να πει ποιητικά.
Οι νέοι τώρα δεν μπορούν ούτε κατά διάνοια να φανταστούν τι σημαίνει να ξυπνάς ένα ωραίο πρωί με εμβατήρια, με αναστολή των άρθρων του συντάγματος για τις ατομικές ελευθερίες, με τα τανκς στους δρόμους, χιλιάδες συλλήψεις και εκτοπίσεις, με τους ασφαλίτες να μπαίνουν στο σπίτι σου τα χαράματα, με τέσσερα χρόνια φυλακή για όσους τους ξέφευγε μια βρισιά ή μια λέξη αγανάκτησης. Και με μερικές εκτελέσεις επί τόπου.
Δεν μπορούν να φανταστούν ένα πολυβόλο σαν μαντρόσκυλο στον εξώστη της Βουλής προς την Πλατεία Συντάγματος, όλα τα σκουλήκια να έχουν βγει από τους υπονόμους και τους γλοιώδεις καθηγητές πανεπιστημίου και ακαδημαϊκούς να υποκλίνονται μπροστά στους αγράμματους συνταγματάρχες. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, οι ποιητές και οι πεζογράφοι είχαν αποφασίσει τότε να μην εκδίδουν τα βιβλία τους (με το καθεστώς της προληπτικής λογοκρισίας,  βέβαια).
 Με τις συνθήκες αυτές, ήταν φυσικό ο ερωτικός Αναγνωστάκης (όπως και άλλοι λογοτέχνες), ο ποιητής που είχε εκφράσει την πολιτική μέσα από μια ερωτική κατάσταση, όπως λέει ο ίδιος, να παραχωρήσει τη θέση του στον οργισμένο, σαρκαστικό, φαρμακωμένο, απελπισμένο Αναγνωστάκη και να μιλήσει δυνατά, απλά και ξεκάθαρα, χωρίς περιστροφές, χωρίς ίχνος λυρισμού, χωρίς έλεος για τον εαυτό του και για τους άλλους.
Το καθοριστικό στοιχείο στη συμπεριφορά του Μανόλη, αλλά και κάθε λογοτέχνη άξιου του ονόματος, ήταν η λιτότητα, η σοβαρότητα και η αυστηρότητα. Στην ποίηση και σε καθετί άλλο. Αυτό που ονομάζεται και λογοτεχνικό ήθος. Το ήθος αυτό δεν ήταν δυνατόν, όπως αποδείχτηκε, να του υπαγορεύσει άλλη στάση στη ζωή και στην τέχνη. Όπως η ποίηση είναι μια πράξη, έτσι και σιωπή μπορεί να είναι μια πράξη, μια πράξη πιο εύγλωττη από τις φωνές και τις κραυγές.
 Ας δούμε τους δύο επιλόγους στην ποίηση του. Τον επίλογο του  1951 και τον επίλογο του 1970.
Επίλογος
Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να 'ναι οι τελευταίοι
Οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι.
Τα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλο ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις.
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.
       
         (Από τη συλλογή Εποχές 3, 1951)

 Επίλογος
 Και όχι αυταπάτες προπαντός
Το πολύ-πολύ να τους εκλάβεις σα δυο θαμπούς  
προβολείς μες στην ομίχλη.
Σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν με τη μοναδική λέξη ζω.
«Γιατί», όπως πολύ σωστά είπε κάποτε κι ο φίλος μου ο Τίτος
«Κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες
 Κανένας στίχος δεν ανατρέπει καθεστώτα»
 Έστω.
Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.

               (Από τη συλλογή Ο στόχος, 1970)

">

Τετάρτη 17 Ιουλίου 2013

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΑΤΟΧΗ

«Στρατιώτη μου, τη μάχη θα κερδίσει,
όποιος πολύ το λαχταρά να ζήσει.
Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει,
στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει»
Ιάκωβος Καμπανέλλης

"Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Εδώ και τρία χρόνια, άλλοτε με τις ομιλίες μου εντός Βουλής, άλλοτε εκτός, άλλοτε με συνεντεύξεις ή αρθρογραφία, έχω διεξοδικά και τεκμηριωμένα τοποθετηθεί για αυτή τη βαρβαρότητα, αυτή την ανωμαλία, πολιτική, θεσμική, οικονομική και κοινωνική που επιβάλλεται στην πατρίδα μας και το λαό μας.

Σε όλη αυτήν την πορεία των τριών χρόνων η προσέγγισή μου ήταν άκρως πολιτική, ακόμη και όταν εισήγαγα σκληρές εκφράσεις στο δημόσιο βίο, όπως η “κατοχική βουλή”. Έκφραση που σήμερα μαζί με την “κατοχική κυβέρνηση”, αποτελούν λογικά συμπεράσματα του λαού μας.
Εκφράσεις όπως “γκαουλάιντερ” για την ξένη επιτροπεία που έχει επιβληθεί στην πατρίδα μας και που αποδεικνύουν τη μετατροπή της σε νεοαποικία και άρα το περιορισμένο της κυριαρχίας της, δεν ακούγονται μόνο από στόματα αριστερών ή με τη συναισθηματική φόρτιση που γεννά μια διαδήλωση που χτυπιέται βίαια και ανελέητα.

Ακούγονται και γράφονται από έγκριτα χείλη ή από έγκριτο ευρωπαϊκό τύπο.

Ήδη, όχι ένας επαναστάτης ή ένας επαναστατημένος ή ένας αντιεξουσιαστής, αλλά η Γαλλίδα υπουργός Πολιτισμού χαρακτήρισε τραγωδία αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ.
Μια τραγωδία που ξεκίνησε από το πρώτο μνημόνιο και εξελίσσεται με πολλές κορυφώσεις με το μεσοπρόθεσμο, με τα διάφορα πολυνομοσχέδια, με τις Πράξεις Νομοθετικού, με τα αποφασίζομεν και διατάζομεν τούτης της κυβέρνησης κοινωνικής μειοψηφίας.

Αυτή είναι η μία όψη της τραγωδίας. Η θεσμική, η πολιτική.

Η άλλη όψη, η οποία αποτελεί και ευθεία συνέπεια της πολιτικής σας, είναι αυτή που εξελίσσεται στην κοινωνία.

Προσπαθείτε, ψελλίζοντας πολιτικές ανοησίες, οι οποίες με τη βοήθεια και τη συνεργασία των διαπλεκόμενων ΜΜΕ παίρνουν τη μορφή επικίνδυνης και φασίζουσας λογικής, αυτής του κοινωνικού αυτοματισμού, να δικαιολογήσετε τον κηρυγμένο πόλεμο εναντίον του δημοσίου, με πρόσχημα τον αδικημένο ιδιωτικό τομέα.

Χυδαία λογική, με την απόλυτη χυδαιότητα που μπορεί να έχει μια κυβέρνηση που βάζει τους κάτω να τσακώνονται, ώστε οι νοσηρές κορυφές, οι τράπεζες και το παρασιτικό ή μη κεφάλαιο να μένει ανέγγιχτο.

Να εξακολουθεί να συσσωρεύει πλούτη μέσα στην κρίση, να εισπράττει το κέρδος των δικών της πτωμάτων.

Προσπαθείτε, ψελλίζοντας πολιτικές ανοησίες, που και πάλι με την αγαστή συνεργασία των εργολάβων – μεγαλοκαναλαρχών αποκτούν την προσχηματική σοβαρότητα μιας κυβέρνησης που θέλει δήθεν να κάνει μεταρρυθμίσεις και έλεγχο των δημοσιονομικών δαπανών.

Χυδαία πρακτική, με την απόλυτη χυδαιότητα που μπορεί να έχει μια κυβέρνηση που χτυπάει τους πάντες, σήμερα τη δημοτική αστυνομία, τους σχολικούς φύλακες και την τεχνική εκπαίδευση, χτες την ΕΡΤ, τους εργαζόμενους στη ΒΙΟΜΕ, τον εμπορικό κόσμο, ενώ τους φίλους του πολιτικού και οικονομικού λόμπι τους αφήνει προνομιακά και τελικά ξεδιάντροπα ασύδοτους.

Προσπαθείτε, ψελλίζοντας πολιτικές ανοησίες, με τη γνωστή στήριξη των ΜΜΕ, να καταρρακώστε την Τοπική Αυτοδιοίκηση και μαζί καταρρακώνετε το σύνταγμα, την αυτοτέλεια του θεσμού, φτάνετε στο σημείο επί της ουσίας να τον καταργείτε, αφού το παρατηρητήριο τώρα θα ελέγχει εκ των προτέρων το σχέδιο του προϋπολογισμού του κάθε δήμου.

Και εάν τελικά δεν τα βρουν, ποιος θα δώσει τη λύση;

Μα ο διορισμένος υπουργός οικονομικών, κ. Στουρνάρας.

Η αποθέωση της άμεσης δικτατορίας!

Στο δε κομμάτι του νομοσχεδίου που αφορά στον κατώτατο μισθό, εδώ ξεπερνάτε και τους πολιτικούς σας εμπνευστές, ακόμη και την κ. Θάτσερ, αφού διαλύετε κάθε πρόσχημα και μόνοι σας θα αποφασίζετε τον κατώτατο μισθό.

Την αγγίξατε την κ. Θάτσερ στην απεργία πείνας του Κώστα Σακκά, με ένα νομικό πραξικόπημα βγαλμένο από τη εμπειρία της Αγγλίας του '80, με θύμα τον Μπόμπι Σαντς και σήμερα την ξεπερνάτε με τις αντικοινωνικές νεοφιλελεύθερες επιλογές σας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Και η τραγωδία συνεχίζεται με πολλές κορυφώσεις :

Με Δύο εκατομμύρια άνεργους, με 4.000 αυτοκτονίες, με τη νέα γενιά στη μετανάστευση, με την πλειοψηφία της κοινωνίας κάτω από το όριο της φτώχειας, με την παιδεία και την υγεία κατεστραμμένες, με ότι θυμίζει άμεση δημοκρατία καταργημένο, με το σύνταγμα τσαλακωμένο και τη βουλή ακυρωμένη.

Ξέρετε, πολλοί στην Ευρώπη, ακόμη και συνδαιτυμόνες σας, κάνουν λόγο για τραγωδία.

Ξεχνούν όμως κάτι.

Το μεγαλείο της Αρχαίας τραγωδίας είναι ότι υπάρχει πάντοτε στο τέλος λύση και κυρίως κάθαρση. Με κάποιον τρόπο δηλαδή ο θεατής μέσα από την αποκατάσταση της ηθικής τάξης, λυτρώνεται, γιατί ικανοποιείται το περί δικαίου αίσθημα και αποκαθίσταται η τάξη πραγμάτων.

Και είναι απαραίτητη αυτή η αποκατάσταση γιατί σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, οι παλιές ιστορίες που απλώς “θάφτηκαν”, θα βγαίνουν στην επιφάνεια με την πρώτη ευκαιρία και θα στοιχειώνουν κάθε νέα πράξη των εμπλεκομένων.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Στην Ελλάδα και στην ταραγμένη μας ιστορία πολλές ιστορίες θάφτηκαν, από τα παλιά έως και τώρα.

Η μία ερμηνεία είναι ότι ο νικητής είναι τελικά αυτός που καλείται να οργανώσει την κάθαρση, κι έτσι θάβει κάτω από τόνους χιονιού τις βρώμικες ιστορίες, όπως γίνεται για παράδειγμα με τη λίστα Λαγκάρντ, που την πλήρωσε -και δικαίως αλλά τελικά ΜΟΝΟΝ- ο εντελλόμενος και όχι ο εντολέας.

Η άλλη ερμηνεία – και θα μείνω σε αυτήν- είναι ότι τελικά όσο η πολιτική και ιστορική ευθύνη αποδίδεται με τρόπο γενικό, με χαρακτηρισμούς που χωρούν εκτεταμένες κοινωνικές ομάδες, η ευθύνη τελικά δεν καταλογίζεται.

Δείτε τι συνέβη με τους δοσίλογους της κατοχής.

Δεν κατονομάστηκαν κι έτσι μετά την εγκληματική τους προδοσία γινήκανε ευυπόληπτα μέλη της μεταπολεμικής Ελλάδας, χωρίς να ξεχνούν βέβαια την παλιά τους δράση. Και τους ξανασυναντάμε το '63 στον Λαμπράκη, το '65 στον Πέτρουλα, το '67 σαν πυλώνες της χούντας και τους γιους τους άξιους συνεχιστές και συνδαιτυμόνες-προστατευόμενους συγκεκριμένης υπουργού της κυβέρνησης του 2004.

Δείτε τι συνέβη επί χούντας.

Οι χαφιέδες δεν κατονομάστηκαν ή καλύτερα ελάχιστοι χαφιέδες ταυτοποιήθηκαν. Άλλοι συνέχισαν ανενόχλητοι τη δράση τους μέσα σε ένα σύστημα που τελικά δεν αποχουντοποιήθηκε ποτέ, αφού οι χτεσινοί τραμπούκοι σήμερα είναι αρχηγοί κόμματος, αφού οι χτεσινοί τσεκουροφόροι σήμερα έχουν δεσπόζουσα θέση στο κοινοβούλιο.

Έτσι λοιπόν θα αναγκαστώ να μιλήσω για μια ευθύνη άλλου τύπου.
Μια ευθύνη σαφώς πολιτική, σαφώς ιστορική, σαφώς κατά την άποψή μου στα όρια της προδοσίας του λαού μας, αλλά που έχει ονοματεπώνυμο.

Δε θα διαφωνήσω ότι φταίει το σάπιο πολιτικό σύστημα, δεν θα διαφωνήσω και με τους συντρόφους του ΚΚΕ, ότι φταίει ο καπιταλισμός που παράγει αυτά τα φαινόμενα.

Όμως κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Τούτα τα μέτρα και τα προηγούμενα για να περάσουν κάποιοι τα έχουν υπογράψει.

Τα μνημόνια κάποιοι – διαβασμένοι ή μη- αυτό μου είναι αδιάφορο, κάποιοι τα υπέγραψαν.
Το ξαφνικό θάνατο χιλιάδων εργαζομένων, κάποιοι τον υπογράφουν.
Το πραξικοπηματικό μαύρο στις οθόνες, κάποιοι το υπέγραψαν.

Τη διάλυση της υγείας, κάποιοι την υπέγραψαν και την υπογράφουν.

Κάποια στιγμή και στην πατρίδα μας θα πρέπει να μιλήσουμε και για την προσωπική ευθύνη.

Για την προσωπική πολιτική ευθύνη του κ. Βενιζέλου, για τον οποίο ανασύρω ένα μόνο παράδειγμα, το κούρεμα, το οποίο είχε καταστροφικές επιπτώσεις στα ταμεία, στους μικροκαταθέτες, ακόμη και στην κυπριακή τραγωδία.

Για την προσωπική ευθύνη του κ. Στουρνάρα, του εκπροσώπου μόνον των τραπεζών, καθώς δεν απολαμβάνει την θεσμική ιδιότητα του αιρετού, που οδηγεί την κοινωνία στα βράχια και την οικονομία στο τέλμα.

Για την προσωπική ευθύνη του κ. Καψή -αυτά θα τα πούμε και μεθαύριο- που μετέτρεψε τη δημόσια τηλεόραση στο πειρατικό του καπετάν Μπόμπολα.

Για την προσωπική ευθύνη του κ. Μητσοτάκη, ο οποίος γόνος πιστός της εκτροπής, δεν κατηγορείται μόνο για πολιτική εκτροπή, αλλά για την εκτροπή της ζωής και αξιοπρέπειας χιλιάδων ανθρώπων στο βωμό των εντολών που λαμβάνει από αυτούς που με οικογενειακή συνέχεια και συνέπεια υπηρετεί.

Και βέβαια για προσωπική ευθύνη του ενορχηστρωτή αυτής της πολιτικής παρέας, η οποία διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά της συμμορίας της καταστροφής, όπως τη χαρακτήρισε και ο Πρόεδρος μας, Αλέξης Τσίπρας, για προσωπική πολιτική ευθύνη του κ. Σαμαρά.

Πριν δύο περίπου χρόνια από τούτο το βήμα είχα καταθέσει την πρόταση για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Δημόσιου χρέους.

Μια ιστορία που φυσικά και τα κόμματα της εξουσίας δεν την αποδέχτηκαν για πολλούς λόγους.
Ένας από τους σημαντικότερους υπήρξε ότι αυτός ο έλεγχος θα έδινε ονοματεπώνυμα, θα έδινε πράξεις ή σκόπιμες παραλείψεις, συγκεκριμένων ανθρώπων, σε συγκεκριμένα υπουργεία, συγκεκριμένες στιγμές, προς όφελος συγκεκριμένων συμφερόντων.

Σήμερα, με όλα αυτά που συμβαίνουν, τα οποία δεν αποτελούν απλώς σοκ και δέος, αλλά ένα βαθύ και προμελετημένο έγκλημα, η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου είναι αναγκαία, αλλά δεν αρκεί.

Σήμερα έχουμε ανάγκη και από μία προσωπική πολιτική δέσμευση:
καμία προσπάθεια συμψηφισμού των υποθέσεων με σκοπό τον μηδενισμό του κοντέρ, δε θα υπάρξει ούτε καν σαν σκέψη.
Με την πολιτική υποχρέωση, το ηθικό καθήκον που μου αντιστοιχεί ως βουλευτού του ελληνικού κοινοβουλίου και της αριστεράς, δεσμεύομαι ότι τούτα τα εγκλήματα θα προσπαθήσω να μη μείνουν ατιμώρητα.

Να μη θαφτούν όπως αυτά που διέπραξαν οι προκάτοχοι ή οι πρόγονοι αρκετών από αυτούς που σήμερα υπογράφουν με μόνο κύρος αυτό που έχει ένας εντολοδόχος.

Ο καθείς και τα όπλα του.

Ο εκβιασμός, ο φόβος, η καταστολή τα δικά σας όπλα.

Η κάθαρση και η απόδοση δικαιοσύνης τα δικά μας όπλα.

Η δε τιμωρία, προϋπόθεση της κάθαρσης, σαφώς δεν αποτελεί όπλο σε προσωπική φαρέτρα, αλλά το όπλο του λαού μας, το οποίο σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές το ενεργοποίησε.

Όταν... “ο λαός είναι εχθρός”,

Όταν... “η μετανάστευσις είναι ευλογίαν δια τον τόπον”,

Όταν θέλετε... “χίτες σκυλιά λυσσασμένα να γαυγίζουν”,

Όταν τα νομικά πραξικοπήματα... “είναι ο Παρθενών της συγχρόνου Ελλάδος”,


Τότε η προσωπική δέσμευση ενέχει τη θέση της μεγαλύτερης πολιτικής δέσμευσης

και η πραγματοποίησή της μετατρέπεται σε κορυφαία πολιτική πράξη."

Ομιλία της Σοφίας Σακοράφα για το πολυνομοσχέδιο

16 Ιουλιου 2013
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΣΤΑΡΑΤΑ ΚΑΘΑΡΑ ΛΟΓΙΑ...
ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΑΤΟΧΗ, ολα τ άλλα δευτερευοντα!!!!!!!!!!!
````````````````````

M ενα ποιημα του Ελυτη...και ενα κρινο του καλοκαιριου στις "κατοχικες μερες μας"
..
Κ Α Λ Η Μ Ε Ρ Ε Σ!

Δώσε μου δυόσμο να μυρίσω,
Λουίζα και βασιλικό
Μαζί μ'αυτά να σε φιλήσω,
και τι να πρωτοθυμηθώ.

Τη βρύση με τα περιστέρια,
των αρχαγγέλων το σπαθί
Το περιβόλι με τ' αστέρια,
και το πηγάδι το βαθύ.

Τις νύχτες που σε σεργιανούσα,
στην άλλη άκρη τ' ουρανού
Και ν' ανεβαίνεις σε θωρούσα,
σαν αδελφή του αυγερινού.

Μαρίνα πράσινο μου αστέρι
Μαρίνα φως του αυγερινού
Μαρίνα μου άγριο περιστέρι
Και κρίνο του καλοκαιριού.

Δισκογραφία: Μικρές Κυκλάδες

">

Σάββατο 13 Ιουλίου 2013

Άκου πως τραγουδάει η ψυχή...Μαρία Αναματερού

11 του Ιούλη , 2013
στο 'Αλσος Βείκου
 μια Α ν ά σ α ...

Μαρία....


">


Τι βιολι ο Θεολογος, τι πιανο ο Μαρκος...
(Το παραπανω βιντεο το βρηκα στον αγαπημενο ΦΙΛΟ , Θεοδωρο Γαλιτη )Η ψυχη μου εφυγε , ουτε ξερω που πηγεεεεεεεεεεεεεεεε
Επαθα και με τους τρεις τους.....!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Κορσικη να τους Ονομασουμε;;;;;;;;;;;
Ναι!

Ας τους αφιερωσω λοιπον , ο,τι ειχα γραψει παλια σε αυτο το αγαπημενο ακουσμα:
```````````````````````````````````````````````````````````````````

έχεις ακόμα να κλάψεις πολύ ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει...

Σε μιά γωνιά του κόσμου
CORSICA...
Lyrics in Greek....

υπάρχει μιά λάμψη τρυφερότητας
μέσα στην καρδιά, μεγαλόπρεπη
σε γεμίζει με αγνότητα
διαμάντι των θαυμάτων
μην ψάχνεις για κάτι παρόμοιο
δεν θα βρείς τίποτα τέτοιο
είναι μοναδικό, στέκεται μόνο κι ακριβό
Κορσική.
Πάντα ξυπνούσε τόσες επιθυμίες
αυτός ο βράχος στη μέση της θάλασσας
λαμπερός θησαυρός
ιερός σάμπως βωμός
ήρεμη, γλυκειά σαν το αρνί
γενναιόδωρη κι οικεία
ξεσηκώνεται, επαναστατεί
όταν ταπεινώνεται ο λαός της....

.......ξορκίζοντας τη θλίψη των καιρών μας, καθώς η νύχτα προχωρά και ονειρεύται πως τα γέλια των ανθρώπων θα ζωγραφίσουν και πάλι τη χαμένη άνοιξη...
θα μου πεις με ξόρκια...??
θα σου πω... πάμε πάλι να σου δείξω την "οδό Ο νείρων" ......?

..................

"Ζω θα πει αντιστέκομαι, μέχρι να πεθάνω...

Όταν η πραγματικότητα δεν αντέχεται
Πας στην Οδό Ονείρων
Η στην Οδό Ουτοπίας
Δυό παράλληλοι δρόμοι
Κάθετοι στην Οδό της Απογοήτευσης
Περνάς τις γραμμές του υπαρκτού μπορντέλου
Στέκι των μπλέ και πράσινων κόκων τα τελευταία χρόνια
Στρίβεις Αριστερά στην Ο δό Ευαισθησίας
Βγαίνεις στο ξέφωτο
Και αγναντεύεις την Οριζόντια γραμμή
Θα τις δεις να φωτίζουν
Να κυματίζουν τα Ο νειρα μας."

http://youtu.be/pvhSw2TLFMc

">


Η ληψεις οι  δικιες  μου χαλια...

Η φωνη ΜΟΝΑΔΙΚΗ!!!!!!!!!!!!
11-7-2013
Βιολί: Θεολόγος Μιχελλής
Πιανο:Μάρκος Κότσιας
Έγχορδα: Γιώργος Παππάς

ΘΕΑ ΜΟΥ Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
ΜΟΥΣΑ ΜΑΣ Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!
Ειχα καιρο να νοιωσω ετσι , ΑΝΑΣΑ ΜΑΣ......!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΕΣΥ , ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ, Ο ΜΑΡΚΟΣ , ΟΙ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΣΟΥ....
ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΒΡΑΔΥΑ , γεματη ΟΞΥΓΟΝΟ που τοσο το χρειαζομαστε στη πουλημενη πατριδα...
Ετσι, να μας δινεις ΔΥΝΑΜΗ να συνεχιζουμε τον Δυσκολο ΑΓΩΝΑ καρδια μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΥΓ Το νεο μου κινητο απαισιο, (ο,τι παλιο και καλυτερο χαχα) σε πηρα για ΜΟΙΡΑΣΙΑ στον κοσμο αλλα στα βιντεο δεν φαινεσαι , μονο ακουγεσαι!
Τι κριμα...
Αλλα δεν πειραζει...Τετοια ΦΩΝΗ ν ακουγεται θελωωωωωωωωωω:)
Ελπιζω σε αλλους να εχουν παρει την καταπληκτικη αυτη καταθεση ψυχης !
Μας χρειαζεται λατρεμενη μου , ΜΟΝΑΔΙΚΗ Μ Α Ρ Ι Α Μ Α Σ .....
Μολις βρω χρονο, οτι εχω θα τα αποθηκευσω στο μπλοκ μου και θα στα φερω εδω να τα δεις ΟΜΟΡΦΙΑ ΜΑΣ!!!!!!!!!!!!!!
Νασαι καλα ΜΑΡΙΑ, ναστε ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ να μας χαριζετε τετοιες ΑΝΑΣΕΣ!
Σ αγαπω Γλυκεια μου, Σεμνη, ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ,
Υ Π Ε Ρ Ο Χ Η
ΜΑΡΙΑ ΑΝΑΜΑΤΕΡΟΥ

Το βιντεο το παρακατω κοπηκε γιατι ειχα κληση...:)
Σε γλυκοφιλω...



">

">


Μουσική/Στίχοι: Μιτζέλος Αντώνης
M ένα φιλί σου άχραντο
στο μυστικό με μύησες
κι από φτωχό και γήινο
ουράνιο, πανάχραντο
το σώμα μου εποίησες

Κρυφή μου αγάπη κυμματούσα
στο πέλαγός σου να χαθώ
εφτά φουρτούνες να πνιγώ
μ ένα φιλί σου θα κρατούσα
τρεις μέρες για ν αναστηθώ

Κι έτσι ακόμα σ αγαπώ
κι είσαι ο μύθος μου
φως απ τα μάτια σου κρατώ
να καίει το στήθος μου

Κι έτσι ακόμα είσαι εδώ
κι είσαι η έγνοια μου
κι αν έφυγες σε καρτερώ
παραμυθένια μου

Ρίξε φωτιά στην άβυσσο
να δω να περπατήσω
κι απ τον Aχέροντα νερό
θα φέρω στον παράδεισο
να σε γλυκοποτίσω
">




">

Και η ΕΚΠΛΗΞΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΛΙΤΗΣ

Κρατειστε το ΟΝΟΜΑ !
ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙ κι ειναι νεοτατο παλικαρακι!
Δημητρη χιλια μπραβο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Μαρία ευχαριστούμε και για τους υπέροχους Καλεσμένους σου!

">


Καβοντοτίτικος απο τον Υπέροχο ΘΕΟΛΟΓΟ ΜΙΧΕΛΛΗ στο βιολί

">



σαν  παντρευεται η ΝΑΞΟΣ με την ΚΡΗΤΗ.
">




">



ΦΙΝΑΛΕ!!!!!

Εμείς ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ , τραγουδάμε για να ΕΝΩΣΟΥΜΕ τον κόσμο...

στο ΆΛΣΟΣ ΒΕΊΚΟΥ
ενα μικρο δειγμα σε τραγουδια ψυχης απο ΤΗ ΜΑΡΙΑ!!!!!!!!!!!!!
και την απιθανη ΠΑΡΕΑ της...

">



Πέμπτη 11 Ιουλίου 2013

Στην Ελπινίκη μου!!!



Υπάρχουν κάτι Άγγελοι εδώ στη Γη...
αρκεί νάχεις μάτια να τους  δεις, γλυκειέ μου Άγγελε!
Αρκεί να έχεις την οσμή!
Και τότε , Θεσσαλονίκη Αθήνα σκορπά τ άρωμα που λέγεται
ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΙΛΙΑ , χαμόγελό μου!!!
Σ' ευχαριστώ λεβέντισσά μου για Ο λα!

Το πιό τρυφερό μου τραγούδι, για... Σένα
με τόσο ...Αγάπη...
..."και βέβαιααααααααααα ...":):)

11 του Ιούλη 2013


">

Θυμάσαι; Αυτή τη φωτογραφία την είχα βγάλει για πάρτη Σου...
Τί με κοιτάς και γελάς ρεεεεεεεεεεε ΧΑΜΟΓΕΛΟ,
 ό λα τα λεφτά;;;;;;;;;

">