έχε το νου σου στο παιδί..




Δευτέρα 1 Ιουλίου 2013

Στέλιος Ελληνιάδης!!!!!!!!!!!!

Από την Αλίκη στην Τζούλια, από τον Γκουσγκούνη στον Άδωνι και από τον Ελύτη στη Σώτη!

Γραμμένο από Στέλιος Ελληνιάδης Τρίτη, 25 Ιούνιος 2013 12:05
Ποια είναι τα πιο αναγνωρίσιμα άτομα, οι «περσόνες», στην τηλεόραση;
Αυτά που αποτελούν τη βιτρίνα του μιντιακού πολιτισμού; Τα «πρότυπα» στην πολιτική αρένα, τα μοντέλα στον τρόπο ζωής, οι πετυχημένοι και αντιπροσωπευτικοί τύποι των πολιτικών θώκων και των επαγγελματικών σταδιοδρομιών; Αυτοί που δεν θα τους ήξερε, ή δεν θα ήθελε να τους ξέρει, ούτε η μάνα τους, χωρίς την τηλεόραση;
Στη δεκαετία του ’60, οι ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη, το «Ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο», «Χτυποκάρδια στο θρανίο», «Κλωτσοσκούφι», «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» κ.ά., έκοβαν εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια. Η Αλίκη ήταν το πρότυπο της λαϊκής οικογένειας. Νέα, όμορφη, δραστήρια, πετυχημένη ηθοποιός και επιχειρηματίας, μητέρα, με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ σύζυγο και τον Αλέκο Σακελλάριο σκηνοθέτη, με συμπρωταγωνιστές τον Παπαγιαννόπουλο, τον Ηλιόπουλο ή τον Βέγγο, και με μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, του Σταύρου Ξαρχάκου ή του Γιώργου Ζαμπέτα. Μπορεί να μην ήταν η νέα Παξινού και να μην άρεσε η ελαφρότητά της στους διανοούμενους, αλλά οι ρόλοι της δεν είχαν ούτε χυδαιότητα, ούτε βία, ούτε σαπίλα. Και οι ταινίες της ήταν απολίτικες, αλλά είχαν συναίσθημα, αφέλεια και χιούμορ.
Τα χρόνια πέρασαν, τα ήθη και τα πρότυπα άλλαξαν, πολλοί άνθρωποι, στα πάνω και τα κάτω στρώματα, μεταλλάχθηκαν. Η τηλεόραση αντικατέστησε, μάλλον επώδυνα, το λαϊκό σινεμά. Και στην πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας, οι ταινίες της Τζούλιας Αλεξανδράτου κυκλοφορούσαν σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα. Η Αλίκη είχε προ πολλού πεθάνει. Η Τζούλια φόρεσε το στέμμα των ΜΜΕ, σε prime time, ως πετυχημένο μοντέλο, αντιπροσωπευτικό της νέας εποχής. Βρόντηξαν και άστραψαν οι στάσεις της και οι καμπύλες της στο youtube! Νέα, ωραία, λαϊκή, αλλά και αδίστακτη, αμόρφωτη, με μπράβους και μαφιόζους στο φυσικό της περιβάλλον. Ανάμεσα σε βίζιτες που πλημμύρισαν το λαϊκό φαντασιακό μέσα από την ιδιωτική τηλεόραση, τα περιοδικά και τις φυλλάδες του λάιφ στάιλ κουτσομπολιού, παρέα με νεοπλούσιους γαμπρούς, τυχοδιώκτες επιχειρηματίες, photoshop τραγουδιστές και ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές! Οι μαμάδες παίρνουν απ’ το χέρι τα κοριτσάκια τους και τα πηγαίνουν προσφορά στα καλλιστεία, ενώ οι μπαμπάδες απολαμβάνουν καναπεδάτοι τις τσόντες που νοικιάζουν από τα βιντεάδικα ή αγοράζουν στις καφετέριες και τα προποτζίδικα από πλανόδιους Αφρικανούς.
Πολιτισμικό κουβάρι
Όσο αυξανόταν η οικονομική απόσταση ανάμεσα στα κατώτερα στρώματα και την ολιγαρχία του πλούτου τόσο περισσότερο βομβάρδιζαν την «πλέμπα» με πνευματική σαβούρα και πολιτιστικά μπάζα. Όσο περισσότερο η μεσαία τάξη βελτίωνε τα οικονομικά της τόσο περισσότερο ελαστικοποιούσε τα κριτήριά της και έριχνε την αισθητική της. Σκότωσαν τον Χατζιδάκι μέσα τους και υιοθέτησαν τον Πέτρο Γαϊτάνο ή τον Νότη Σφακιανάκη. Ξεκίνησαν από την Ελένη Βλάχου και κατέληξαν στον Πάσχο Μανδραβέλη.
Ολιγάρχες, μεσαία τάξη και «λαϊκοί» γίνανε κουβάρι. Αυτό που υπήρχε ανέκαθεν, αλλά ήταν οριοθετημένο στις όχθες της Εθνικής Οδού, αναδείχτηκε από τα ιδιωτικά ΜΜΕ, νομιμοποιήθηκε και έγινε μέινστριμ, οικογενειακό. Η Άντζελα Δημητρίου, βασίλισσα στην πίστα, από τις μεταμεσονύχτιες ώρες βρέθηκε ξαφνικά στα πρωινάδικα, από τους ξενύχτηδες των σκυλάδικων στις κουζίνες και τα σαλόνια των νοικοκύρηδων. Οι πόρνες πολυτελείας απέκτησαν πιστοποιητικό κοινωνικοφροσύνης στα δελτία ειδήσεων και τις εκπομπές μαγειρικής και κοινωνικού ξεκατινιάσματος. Από τις διαφημίσεις γιαουρτιών και απορρυπαντικών η γυναίκα καθιερώθηκε σαν σκεύος για κάθε χρήση και το εμπορευματοποιημένο άνευ συναισθήματος σεξ ανασύρθηκε από το περιθώριο και έγινε καθεστώς. Η Τζούλια μπήκε σαν κυρία στα σαλόνια από την πόρτα, μετά τιμής και digital στις πανάκριβες οθόνες πλάσματος, ενώ ο Γκουσγκούνης, στην εποχή του, βολόδερνε στην Αλάσκα και στο Ροζικλαίρ, μέσα σε μυρωδιές από άπλυτες κάλτσες, χαλασμένα δόντια και ρέγκες από τον εξώστη. Τότε, οι θεατές έκρυβαν το πρόσωπό τους όταν έβγαιναν στην Πατησίων από το σινεμά, ενώ οι τηλεπαρουσιαστές χαμογελάνε πανευτυχείς και καμαρωτοί όταν προβάλλουν μέσα στα διαμερίσματα και τα παιδικά δωμάτια τις περιπέτειες της κάθε κυρίας Αλεξανδράτου. Η φτήνια και η τάχα μου άνεση πήγαν μια χαρά πακέτο με τον ατομισμό, τον εκμαυλισμό, το συντηρητισμό και το ρατσισμό. Ο νέος τύπος πολίτη, λαϊκού, καταφερτζή και καταναλωτή, χαμηλού ήθους και αισθητικής, κατέλαβε απαιτητικά ένα μεγάλο μέρος από το δημόσιο χώρο. Αυτός ο τύπος πολίτη επανακαθόρισε την πολιτική και επέβαλε τους πολιτικούς του εκφραστές. Από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου ξέπεσε στον Γιωργάκη Παπανδρέου, τον Γιώργο Καρατζαφέρη  και τον Αντώνη Σαμαρά, με καντηλανάφτες τον Παπακωνσταντίνου και τον Στουρνάρα και τσόντες τον Γεωργιάδη, τον Βορίδη, τον Κεδίκογλου και τον Δένδια. Σ’ αυτά τα ήθη, αυτοί οι πολιτικοί αντιστοιχούν. Και σ’ αυτούς τους πολιτικούς, αυτά τα ήθη.
Άπληστοι και κομπλεξικοί
Η αισθητική και τα πολιτικά πιστεύω των κυβερνώντων είναι τόσο απελπιστικά ξεφτιλισμένα, που ενοχλούνταν ακόμα και από την υπό τον έλεγχό τους ΕΡΤ. Με διορισμένους από τους ίδιους διευθυντές, συμβούλους, δημοσιογράφους και παρουσιαστές, και με προσωπικό που σε μεγάλο βαθμό έχει επιλεγεί με κομματικά κριτήρια από Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, η ΕΡΤ παρέμεινε ασύμβατη με τη φτωχή και θλιβερή κουλτούρα τους, γιατί από παράδοση κρατούσε ένα υψηλότερο επίπεδο πολιτικής και πολιτισμού. Με αποτυχημένη τη Γιουροβιζιονοποίησή της, χωρίς Τατιάνα, Πάνια, Τζούλια, Μενεγάκη, Τρέμη, Καψή, Προτοσάλτε και Σουλεϊμάν, η ΕΡΤ φαινόταν στον Σαμαρά και τον Γεωργιάδη άντρο της επανάστασης, αντίπαλος της πολιτικής τους, εχθρός της κουλτούρας τους.
Διαβάζοντας τις ατάκες του στενού συμβούλου του πρωθυπουργού Φαήλου Κρανιδιώτη, καταλαβαίνεις, από τη γλώσσα που χρησιμοποιεί, γιατί μισεί την ΕΡΤ, αλλά καταλαβαίνεις και τη μετάλλαξη που έχει υποστεί ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, που έχασε τα πολιτισμικά του ερείσματα στο διάβα μερικών δεκαετιών και ξέπεσε στο χαμηλότερο επίπεδο της μεταπολεμικής περιόδου. Καταλαβαίνεις και τους λόγους που έχουν απήχηση οι νεοναζιστές. Δεν είναι, βέβαια, οι μετανάστες που σήκωσαν τη Χρυσή Αυγή, γιατί οι μετανάστες εμφανίζονται ως πρόβλημα στην κοινωνία από το 1990, ενώ η Χρυσή Αυγή, επί μία εικοσαετία, μέχρι το 2009, είναι ανύπαρκτη. Η άνοδος της συμπίπτει με τη χρεοκοπία του παλιού κόσμου, τη χρεοκοπία των κομμάτων εξουσίας, τη γενικότερη ηθική κατάπτωση και την ανάδυση στην επιφάνεια ό,τι σάπιου έχει αναπτυχθεί μέσα στο κοινωνικό σώμα. Η καλλίγραμμη Τζούλια, ο ατσούμπαλος Άδωνις, ο πρετεντερικός τύπος δημοσιογράφου και ο –γυαλίζει το μάτι του- Κασιδιάρης είναι έκφραση και αντανάκλαση ενός νέου τύπου πολίτη, ανθρωποφάγου, μισογύνη, φτηνιάρη, κακόγουστου, κομπλεξικού και άπληστου.
Κι αυτή η αξιοθρήνητη πραγματικότητα συμπληρώνεται, δυστυχώς, με τσόντες από τα αριστερά.
Στέλιος Ελληνιάδης
Υ.Γ. Η ανάκτηση του χαμένου εδάφους στον πολιτισμό, προϋπόθεση για την ανάσχεση του κοινωνικού εκτραχηλισμού και της φασιστικοποίησης, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου όχι μόνο για την Αριστερά, αλλά για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης. Εδώ και καιρό, τρίζουν όχι μόνο τα κόκαλα του Γιάννη Ρίτσου, αλλά και του Μάνου Χατζιδάκι.
http://tinyurl.com/np7b9fm






“Σας έγραψα μικρής διάρκειας ιστορίες που μου αρέσει να διηγούμαι στις παρέες σαν παραμύθια. Σαν παραμύθια σύγχρονα, για μεγάλους. Σαν παραμύθια αληθινά, όπως όλα τα παραμύθια. Μαλακά και σκληρά, σαν τις ουσίες. Με καλούς και κακούς. Με αγάπη και μοναξιά. Διαπλεκόμενα. Απρόβλεπτα. Όλα προσωπικά και όλα νυχτερινά, που τα αισθάνεται κανείς πιο έντονα, σαν κομήτες που περνώντας φωτίζουν ή τσουρουφλίζουν. Παραμύθια που τελειώνουνε και παραμύθια που συνεχίζουνε. Παραμύθια, κυρίως του δρόμου.”

Συγγραφέας: Στέλιος Ελληνιάδης
Εκδότης: ΝΤΕΦΙ
Ημερ/νία έκδοσης: 2007


ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗΣ "Ζωγραφιζει" κάθε Σάββατο και Κυριακή στο σταθμο
ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5,   12 με 1 μεσημερι






Στελιο!!!!!!!!!
Χθες η καλυτερη στιγμη μου στο αντιρατσιστικο φεστιβαλ, ηταν οταν ηρθα και σ αγκαλιασα και σε φιλησα ετσι αυθορμητα.
Ο,τι σου ειπα δεν ηταν λογια κολακειας.
Να, θα το ξαναπω και ας χαμηλωνεις τα ματια με τη σεμνοτητα που σε διακατεχει...
Εχεις τον πιο ανθρωπινο ευαισθητο λογο που εχω ακουσει.
Ναξερες ποσα μας δινεις!
Σε παρακολουθω, τρεχεις παντου μιλας με αγωνια εναντια στο φασισμο ...βιντεοσκοπεις των ανθρωπων τις απλες στιγμες ...κανεις προτασεις!!!!!!!!!!!
Μιλας μεσα απο τις εκπομπες σου για ΟΛΑ!!!!!!!!!!
Μεσα απο την καρδια μου Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Ο λογος που ηρθα να σου γραψω τωρα δα, ειναι οτι δεν βρισκω τις εκπομπες σου (στο κοκκινο 105,5 , καθε Σαββατο και Κυριακη 12 με 1 το μεσημερι) ενω παλια υπηρχαν!
Στελιο, θελω να τις μοιρασω, να τις ΜΟΙΡΑΣΩ παντου!!!!!!!!!!!
Συνεχισε ετσι, Στελιους Ελληνιαδηδες εχει ο κοσμος αναγκη, οχι "κουτακια"...:)
Κοιτα τον Οικονομιδη πως σου παιζει το βιολι του ...και γαμωτο δεν ημουν εκει , δεν το ηξερα ...(Τον Οικονομιδη και τη Σπανου , πολυ τους εκτιμω...ασε που και η καταγωγη μου ειναι απο Κυκλαδες)
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ Σ Τ Ε Λ Ι Ο Μ Α Σ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

γεια σου Στελιο Ελληνιαδη σου φωναζει ο Νικος!!!!!! :)

">


Ησουν εκει, καμαρωνες τα παιδια σε ΚΥΚΛΟ.....ειπες στην εκπομπη Σου την Κυριακη!!

Να λοιπον, τι θα Σου χαρισω μεσα απ την καρδια μου....
Μεγαλωσε την οθονη και κοιτα ενα εκπληκτικο βιντεο κοιτα
μια
απιθανη καταγραφη μυσταγωγιας...
Κοιτα τον κοσμο...ΣΤΕΛΙΟ ΜΑΣ!!!!

"Ικαρία, Εύδηλος, ξημέρωμα ολονυχτίας, υπέροχη βιντεοκαταγραφή με μυσταγωγό τον Νίκο Φάκαρο να δένει χέρια και σώματα σε "χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς"...
Από τις καλύτερες λήψεις που έχω δει. Ζήλεια, λαχτάρα και άσπρο πάτο αυτό το μεθυστικό βιντεάκι (ΟΛΟ!) για ανάσα. Αντι-Κρισιακή θεραπεία, (κατά πως λέει και ο δημιουργός του)."


">
"Κλαίω γαμώτο.
Κλαίω
Και γελάω μαζί γιατί ΝΑ, αυτά ακόμα κάπου, κάπως, κρατάνε λίγη από την ομορφιά αυτού του πολιτισμού που θέλουν να πνίξουν στο γκρίζο κι ανάλατο οι βάρβαροι."

σαν ν ακουσα ΕΣΕΝΑ στην παραπανω φραση του αδελφου μου (ο οποιος ταυτιζεται απολυτα με τη ματια ΣΟΥ ...να σου τον συστησω?:)

http://rigasili.blogspot.gr/2010/11/blog-post_6884.htl

http://rigasili2.blogspot.gr/


"Είναι το πλήθος των νέων παιδιών, είναι η ώρα, είναι η ζωντανή κάμερα που μεταφέρει όλο το κλίμα καταγράφοντας χέρια, πόδια, σώματα, πρόσωπα φωτεινά, τα άδεια τραπέζια μετά το ολονύχτο γλέντι, μπαίνει μέσα στο χορό, τρέχει να βρεί τον μυσταγωγό με το βιολί, ξαναγυρνάει στον χορό, πάλι σώματα, χέρια, πρόσωπα, ουρανός... Κι αυτές οι παύσεις και οι αλλαγές έντασης στο βιολί... Παύσεις ανάσας, ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑΣ... Κι ο χορός συνεχίζει να χορεύει... Και αυτά τα λόγια "δώστου πέρα, δώστου του φουστανιού σου αέρα..."... γιατί... "τούτη η γη που την πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε"... Το αλάτι της γης...
πέρα στου χωριού τη βρύση
Ικαριώτικο έχω στήσει
και χορεύουν κοπελούδια
σαν τα δροσερά λουλούδια
Τον καριώτικο χορό
πώς τον αγαπώ εγώ
να χορεύω με χαρά
δίπλα σ' όμορφη κερά
Χόρεψε πανάθεμά σε
τα τακούνια μη λυπάσαι
χόρεψε και δώσ' του πέρα
δώσ' του φουστανιού σου αέρα
Δώσ' του, δώσ' του παλικάρι
σύρε το χορό με χάρη
να χορεύεις με χαρά
δίπλα σ' όμορφη κερά
Ικαριώτικο χορεύω
κι όσο ημπορώ σαλτεύω
να χορεύω με χαρά
δίπλα σ' όμορφη κυρά
Πώς χορεύουν οι λωλοί
δίχως λύρα κια βιολί
Στου Ικάρου το νησί
βγαίνει μπρούσκο το κρασί
κι όποιος το ηπιεί μεθάει
κι όλη νύχτα τραγουδάει
Τούτη η γης που την πατούμε
ούλοι μέσα θε να μπούμε
τούτη η γης με τα χορτάρια
τρώει νιες και παλικάρια
...
Πόσο πόσο πόσο όμορφο βίντεο...
Τρελαίνομαι με αυτές τις παύσεις... Που ΔΕΝ είναι παύσεις..."

συνεχιζε να μου λεει χθες βραδυ , ο Χαρης τ αδελφακι μου......
του ειπα...Ο Στελιος Ελληνιαδης ελεγε τα ιδια...
ΣΕ ΗΞΕΡΕ .......ΣΕ ΞΕΡΕΙ......... !!!!

και χορευουν κοπελουδια σαν τα δροσερα λουλουδιαααααααα

σιγα μη τρελλαθουμεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε


ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ .....
Τι καταλαβαινουν οι ανεγκεφαλοι οι ΑΜΟΡΦΩΤΟΙ ΤΑ ΠΟΥΛΗΜΕΝΑ ΤΟΜΑΡΙΑ απο το ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΑΣ;;;;
ΕΚΕΙ σιχαματααααααααααααααα θα ανασαινουμεεεεε


">

Εκατο ψυχες μοναχα θαλασσοδαρμενα βραχια, να μας λεει το αστερι , πότε θάρθει "καλοκαιρι".....

">


 


Αυτό το κλίμα που ΔΕΝ υπάρχει στη Νάξο...που λατρεύω όχι γιατί είναι οι γονείς μου απο κει, αλλά γιατί μου έμαθαν χωρίς να το ξέρουν το ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ....




Όπου έχω δει Ικαριώτες χορεύουν ΟΛΟΙ μαζί, όχι επίδειξη, όχι,
ΟΛΟΙ μαζί... Με κατανυκτικότητα... Γαλατικό χωριό...

Νασαι καλα Στελιο , μη ΚΟΥΡΑΣΤΕΙΣ να δινεις στους Ανθρωπους...

"Στην οδό της τρέλας
στον αριθμό μηδέν..."
που λεει και ο αγαπημενος σου, ο αλλος Στελιος :),
ο αγωνας συνεχιζεται, τιποτα δεν παει χαμενο !!!!!!!!!!!
Σ ευχαριστουμε...

ΥΓ Να , δες και το χωριο του πατερα μου και της μανας μου....
">


">


">






ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ... απο το φιλο μου τον Ιωακειμ!!!!!

Odilon Redon


Πόσα φεγγάρια είχαν ονειρευτεί τον ερχομό σου
προτού γινούν η θλίψη των αγαλμάτων……
πόσα τυφλά πρωινά ψάχναν το φως σου…
προτού σβήσουν στη σκόνη του χρόνου
Χαμένων βημάτων ψυχές σε ανεπίστρεπτους δρόμους
έγιναν άνεμος που στοιχειώνει τι
ς ακατοίκητες μέρες,
τρυπώντας βαθιά τη γύμνια της σάρκας
τυλιγμένης τις σκόρπιες στάχτες των κέδρων

Άστρα σβησμένα τα όνειρα
που σ’ αναζητούσαν τις νύχτες
σε χρόνους άνυδρους
στην παγωνιά του κενού
στην αθέατη πλευρά της ζωής
πέρα από πετρωμένα, ανεκπλήρωτα δάση
Έψαχνα να σε βρω, άλλη μου όχθη
εκεί που ταξιδεύαν τα αποδημητικά μου όνειρα
εκεί που ξεδιψούν τα πεφταστέρια
ποτάμι μου
να βαπτιστώ στα νερά σου
να χυθούμε στην θάλασσα
λευκά πανιά της αβύσσου μου
κι ένα πέλαγος να πάρει το όνομα μας

Νύχτες ατέλειωτες
να με ονειρεύομαι…
ανάμεσα στον άνεμο και την πορεία
Με φουσκωμένα όλα του στήθους τα πανιά
Να σχίζω τα νερά στο πελαγίσιο σώμα σου
με την ορμή της πλώρης
Δελφίνια τα χέρια σου που παιχνιδίζουν
να μ΄ οδηγούν σ΄ένα ακρογιάλι στην άκρη του κόσμου
Να σε ονειρεύομαι
Να ΄ρχεσαι ακροπατώντας στις κυματοκορφές
να στάζεις φιλιά
στις ανοιχτές παλάμες των μύριων κοχυλιών μου
που τραγουδούν για σένα αέναους στροβιλισμούς
Να σμίξουν οι ήλιοι μας στα μάτια
Να βρουν οι θύελλες αναπαμό ..
Μας ονειρεύομαι ..
Εκεί ψηλά που σμίγει η απεραντοσύνη
με το μυστικό ιδίωμα των αγγέλων
οι γλώσσες της φωτιάς μου
ψηλαφούσαν τις πτυχές του ουρανού
να βρούνε το βλέμμα σου, να δούνε τη μορφή σου καθαρή
υφασμένη από ανάσες μυριάδων πουλιών
Να σε προσμένω.
Μια αχανής
ρευστή
ανέγγιχτη αγκαλιά…….
Γυρεύοντας το φως
Γύρευα εσένα
Κι ο ίσκιος μου να ματώνει
αποζητώντας σε σε όλα τα όνειρα

Μα πες μου Όνειρο ! Θα υπάρξεις για μένα τρυφερό
ή θα σκορπίσεις, άδειου ανέμου έρμαιο ;
οι λίγοι στίχοι που γράφονται απ την καταιγίδα
κι από τον ίλιγγο του θαλασσοδαρμού ;
Όση βροχή μαζέψω με τις στάλες της δροσιάς
που αφήνει το σκίρτημα τις νύχτες
πάνω στα φύλλα της καρδιάς;;

Ρώτα πως νιώθουν οι ρίζες του κομμένου κορμού μου
που σε ψάχνουν στα βάθη της δίψας...
Διάβασε στα νερά της λιωμένης καρδιάς του
την ηλικία του πόνου...
Για την πορεία άκου την κορυφογραμμή
που ασκητεύει στο άπειρο με πείνα ψυχής μοναχού...
Ακολουθώ τα ίχνη της λάμψης σου
στους ήλιους των παιδικών μου ζωγραφιών
στην πρώτη πινελιά ζωγράφου εκστατικού
και στην αγρύπνια των ματιών
το φως σου Όνειρο, ακολουθώ στο αχανές.
Να σε προσμένω Αγάπη μου
Είσαι το λιγοστό δίκοπο νερό , είσαι κι η δίψα που επέρχεται
Να σε προσμένω .
Να σκάβω τις νύχτες με τα νύχια
για ένα κομμάτι πέτρας που σου μοιάζει
Θεμέλιο για ένα στέρεο αύριο ..

Στη διάλεκτο του αίματος
κρύβω σαράντα παραμύθια για το νόημα σου,
μονάχα το φως σου για όλα τα όνειρα,
για όλα τα μελλούμενα ταξίδια.
Απόμεινα μάτια που μαίνονται
δάσος, φωτιά κι αγέρας ένα.
Δύο μικρές απλωμένες παλάμες
έρημοι αχανείς στην απουσία σου.
Σκάλισα τρύπες στα οστά μου
να 'χει ένα φλάουτο στα χείλη η ψυχή
να ακούγεται ο θρήνος του άπειρου
να συγκλονίσει το άδειο.

Ήμουν η θλίψη στο πρόσωπο τ’ ουρανού
μα η δίψα για το χώμα σου
με μοίραζε στις άπειρες σταγόνες της βροχής
Σε σκόρπιζα στους γαλαξίες
μα επέστρεφε η λάμψη σου σε σμήνη περιστεριών
Στο μάργαρο της, σάρκα
τύλιξε τις σπίθες φεγγαρόφωτο
ώσπου ολοκάθαρη πλάστηκες εσύ
το μαργαριταρένιο μου όνειρο

Κι ήρθες Αγάπη μου. Φέγγιζες αναδυόμενη στην κατακόκκινη στιγμή
Όλα ακινητούσανε σε μίσχους που ορθώθηκαν στο θαύμα
Στο έναστρο σώμα σου
τα άκρα οι αχτίδες του φεγγαριού σου από σάρκα
Σε ονόμασα ευγένεια της χλόης
καταρράκτη από φως
Στο χώμα μου, έκλεισα το πρώτο σου βλέμμα σπόρο
Το πρώτο σου φιλί βροχή
Κι απλώθηκες ,
μια λεμονιά αξερίζωτη ..
μια άνοιξη μέσα μου παντού ..
Ανυπεράσπιστος σου παραδόθηκα,
Πλημμύρισα,
ξεχείλισα απ’ τα μάτια
μια αστραπή από τα στήθια της αβύσσου
φωτίζοντας κοπάδια αισθημάτων που σαλεύανε

Ω! φλεγόμενό μου όνειρο
στη θάλασσα μου από φώσφορο
Σελήνη μου ,
μετάσταση φωτός στης σάρκας τα σκοτάδια μου
Βαθύ πηγάδι σβήνεις τη δίψα μου
σμίγεις χλωρή με τις μαρμαρυγές των τρυφερότερών μου ονείρων
Πνέεις μέσα μου και τα φυλλώματα των χεριών
σε αγγίζουνε με όλα τους τα ρίγη
Καθρεφτισμένος στις λάμψεις σου
γίνομαι η η θάλασσα πλάι σου
Κυματίζω, τυλίγω τα άκρα σου, κεντάω το κορμί σου με στρείδια στεναγμούς
μαργαριτάρια κοχύλια
που αχολογούν τις άγριες τρικυμίες του πόθου μου
Ολόκληρος , μια ατέρμονη γέννα
ένας σφυγμός, δελφίνι μεσοπέλαγα στο αίμα
Ανασκαμμένος απ’ τα χέρια σου
διεσταλμένος από τις ρίζες σου
ακούω τη ροή από ραγισμένα ποτάμια
Μήτρα βαθιά μου
όπου ανασταίνομαι από τον ουράνιο λώρο του λογισμού
διπλωμένος στην ύπαρξη σου
τυλιγμένος στο βυθό σου
πλάθω τα αγγεία μου να κυλήσει η ψυχή
τα μάτια μου απ’ όλα τα όνειρα ενός έρωτα
τη σάρκα μου από κόκκινες νύχτες
Και απ’ το δέρμα που είχα κλέψει στο πρώτο σου άγγιγμα
ράβω στα μάτια μου μόσχευμα
Γεννιέμαι ξανά. πρωτόπλαστος μέσα στα ρίγη του πόθου μου
Στην απεραντοσύνη της νύχτας
με την πίστη στο πάθος και το πάθος της πίστης σου
σκορπώ καρδιοχτύπια αγίασμα
να ευλογήσει τα όνειρα
που ευωδιάζουν λιβάδια, βυθό κι ουρανό.
Ανάβω λαμπάδα το σώμα μου
τάμα στην παναγία σου ύπαρξη
που θαυματουργεί
να πετάει το χώμα μου
να ανθίζουν τα πουλιά μου.

Και ξεπηδάει απ τα σπλάχνα μου κραυγή
Έλα και ξέσπασε ! των σωθικών μου σεισμέ
Ράγισε μου όλα τα βράχια
Να κυλήσει το χρυσάφι του πόθου μου.
Έλα και κάψε με
Φωτιά που γλύφει τη φωτιά μου
λάβα που σβήνει στο αίμα μου ..
Έλα
και χάρισέ μου του κορμιού μου τη μνήμη
Δες με.. .Δακρύζω γάλα αθήλαστο απ όλους τους πόρους
Αιμορραγούν τα ούλα μου πόθο
Έλα
Στις φλέβες να τρέξουν ροδοπέταλα.
Δες με ..
Στα χέρια μου φτεροκοπούνε περιστέρια
Διψούνε τον ουρανό σου….
Έλα..
Σάρκινε άνεμε μου
έλα και πάρε με...
χάραξε στο κορμί μου τη ροδοδάχτυλη αυγή σου
΄Ελα να φέρουμε τους ποντισμένους αμφορείς
ξέχειλους μέλι επιθυμίας στων χειλιών μας το φως.
Τις αστραπές πίσω στους ουρανούς.
Να κλείσουμε πια δικαιωμένα
τα βλέφαρα των αδικοπνιγμένων ναυαγών ονείρων ..
Έλα!
Είμαι τα χίλια ασβεστωμένα σκαλοπάτια
είσαι το εκκλησάκι στην κορφή.
Έλα, να πλέξω με τη κώμη σου σχοινιά
για τις καμπάνες που στέκουνε βουβές
με όλα τα ρίγη τους αβάπτιστα
στο χάος της αγάπης.
΄Ελα! ΄Εχω συλλέξει όλο το φως
από τα βλέφαρα των ονείρων.
Και παραμύθια για κάθε σου λάμψη.
Και λάμψεις χιλιάδες για κάθε σου άγγιγμα.
΄Ελα και τύφλωσε με.
Μονάχα να σε αισθάνομαι
άνεμο στα ριγητά των φύλλων μου.
Τύλιξε μου το φεγγάρι σου
να μείνω αναλλοίωτος.
Ξετύλιξε τη γύμνια σου, το ναυτικό μου χάρτη
να είμαι το ακρωτήρι σου
κι εσύ το πέλαγος τριγύρω
Σε καρτερούν χίλια μου χτυποκάρδια
σε μια κρατημένη ανάσα
Μυριάδες τα μάτια των ονείρων μου
φωταγωγούν τον ερχομό σου
Την ώρα που στολισμένη μονάχα το φεγγαρόφωτο σου
γέρνεις στους κήπους του πόθου
μέσα σε φλογισμένα ροδοπέταλα
Και οι σπασμοί μας λαξεύουν στο κορμί μου
το σχήμα του δικού σου
Ψυχή μου χάρισες να υπάρχω
Εγώ είμαι εσύ
Εντός μου ανασαίνεις
Ήσουν το κάλεσμα του ρόχθου σε αγέννητα νησιά.
Με γέμισες κοιλάδες αχανείς . Τρεχούμενα νερά.
Πηγές που αναβλύζουν γάλα. Και καταρράκτες λάμψης.
Και δέντρα από φλόγες. Λίμνες με φως….
Με τα ζαρκάδια σου ν ακροπατούν στα χαμομήλια των ματιών…
Δες πώς χλόισε το στήθος!
Είμαι ο αυλός, είσαι οι άπειρες πνοές
Είμαι οι χορδές , είσαι τ΄αόρατα χέρια
στη μυστική μελωδία νιογέννητων άστρων
Μετράω το φως με το τρέμισμα των φτερούγων
Από τον πιο μικρό στεναγμό των μπουμπουκιών
Ίσαμε την ακούραστη επιμονή της ρίζας
Βαθαίνω στο χώμα πλεγμένος μαζί σου
Ρουφάω αχόρταγα τους χυμούς σου
Και μεγαλώνω στους βλαστούς
Εσύ δροσιά ανέμου στις κορφάδες
κι εγώ όλες οι άνοιξες που θα ρθουν
Υψώνομαι απροσμέτρητος
Κορφογραμμές που πανε και πανε……
Συνδιαλέγομαι το αχανές με τη λαλιά του απέραντου
Οι μέρες μου εσύ , οι νύχτες μου εσύ
το στερέωμά μου εσύ , τα είκοσι φεγγάρια του πόθου μου εσύ
Χαράζουν τα μάτια σου κι ανατέλλει η ανέλπιστη πίστη…
Ω! θρησκεία των σπλάχνων μου!
Εκεί που σώθηκε η αλήθεια μου
κτίζω το σώμα μου εκκλησιά
Ασπροβαμμένη με τις λάμψεις της πιο βαθιάς ροής
Αγγελοι τα λόγια σου, με αγιογραφούν
εικόνες που δακρύζουν θαύματα,
σεπτές μορφές ονείρων
με τάματα σιωπές ασημωμένες
Το στήθος μου τέσσερεις κίονες που ορθώνονται
ίσαμε το θόλο όπου χάραξα τη μορφή σου ανεξάλειπτη
Ιερουργείς
Εκκλησιάζομαι…
Σε δέομαι γονυκλινής
γίνομαι ολάκερος μια προσευχή
που αγγίζει το θεό της….

Εσύ η Αγάπη μου...
Κοιλάδα στο σώμα μου βαθιά
πλασμένη από ένα δικό σου κομμάτι Απρίλη.
Βροχή πυρωμένη
από σμιξίματα ουρανού και αβύσσου
που ξεσπάει από ύψη
και τη γεμίζει ριγητά
τρεχούμενα νερά για διψασμένα κοπάδια ελάφια μάτια.
Εσύ η Αγάπη μου, η σιγαλιά της νύχτας
το υψίφωνο τρυγόνι που εισάγει το ορατόριο
η παιδική χορωδία του στήθους
που ξεσπά σε αλληλούια
το θαύμα σου να υμνήσει.
Σε αγαπάω
γιατί στα μάτια σου βρήκα τα πεφταστέρια
ζωντανά ακόμα να ανασαίνουν.
Σε αγαπάω
γιατί για σένα επέστρεψαν τα χελιδόνια
και χτίσανε ονειροφωλιές βαθιά μες στην καρδιά μου.
Γιατί είσαι μια κιονοστοιχία ανάμεσα στους σταυρούς.
Γιατί είσαι η αστροφεγγιά
στα καθημερινά μου άδεια ομοιώματα.
Σε αγαπάω
γιατί μια ολόκληρη έρημος
γίνεται ένα τρεμάμενο πουλί μες στις παλάμες σου.
Γιατί γεννάς τρακόσιες καρδιές στο ένα μου σώμα.
Σε αγαπάω .
Και γίνομαι άνοιξη ανάμεσα στις αμυγδαλιές σου..

Και άλλο – θυμήσου - δε ζητώ, παρά μόνο..
Να κρατάω το χέρι σου
το κοχύλι στην άκρη του κόσμου μου ..
Ν΄ανασαίνει η ψυχή
στον αχό του πελάγους σου
θάλασσά μου ..
Μόνο
Να σφίγγεις το χέρι μου
Να πάψει το μάτωμα
της καρδιάς που κρατάω για σένα..
καρδιά μου ..
Μόνο..
Να με κρατάς σφιχτά
Να σωθώ ..
Να βαθαίνει η γραμμή
της ζωής που μου δίνεις
ζωή μου..

Εμείς το τελευταίο δρομολόγιο για παράδεισο
Μαζί . Να φυγαδεύσουμε τα εναπομείναντα πουλιά….
Να αλλάξουμε το πεπρωμένο.
Κι ο ρυθμός της αγάπης μας να σμιλέψει το χρόνο
ν΄ αναδυθεί αιώνιο γλυπτό το αγκάλιασμα
Μορφή μοναδική .
Απόκριση . Ζωής στη ζωή .
Κι απάντηση . Ζωής στο θάνατο

Σε αγαπάω .
Κι είναι γραφτό Στα σπλάχνα μου.
Να σ’ αγαπάω ίσαμε
δεν θα είμαι παρά
πνοή
για να προφέρω το όνομα σου…
Το όνομα σου…
Η δική μου
Κατάδικη μου προσευχή
Στην απεραντοσύνη σου
………………………..
Κι αν κάποτε χαθώ ..χαθείς
Θυμήσου .
Στον άλλο μας ουρανό
θα πνεύσω να σε βρω….
Θυμήσου .. Να με γνωρίσεις,
να καταλάβεις ότι είμαι εγώ
εκείνη η κόκκινη ψυχή
με τη γαλάζια φλόγα
στο ανεξίτηλο εντύπωμα
που μου έχει αφήσει η μορφή σου
Θυμήσου ..
Θα πνεύσω να σε βρω
Για να σε σφιχταγκαλιάσω
Για μια στιγμή και πάλι..


Ιωκείμ Παπαχρόνης

Odilon Redon


https://www.facebook.com/ioakim.papachronis?hc_location=timeline


και εγώ με τη σειρά μου ...
μουσικο χαλι να πατησει πανω το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ!!!
">

:)
Iωακειμακο μου νασαι παντα ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ!!!




Παρασκευή 21 Ιουνίου 2013

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ

Σήμερα 21 - 6 - 2013
Μέρα αφιερωμένη στη ΜΟΥΣΙΚΗ.
Την αφιερώνω στον ΥΠΕΡΟΧΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΜΑΣ...
Αλέξανδρε, Σ ' ευχαριστούμε !!!!


(Έτσι, σε ένα διάλειμμά μας, όταν του ζητάμε εμείς να παίξει για... ΑΝΑΣΑ!!!)

ΥΓ Μακάρι να ήμασταν μικρότεροι ηλικιακά...:)
Aλλά μας απέδειξες, οτι δεν παίζει κανένα ρόλο η ηλικία, αλλά η ΑΓΑΠΗ για ό, τι κάνεις! ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, Δ Α Σ Κ Α Λ Ε!!!!!!!!






">









">



">


">


">


">

ΕΤΣΙ...επειδή ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ...!!!!!!!!!!!!!

">

Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013

ΕΚΕΙ...!!!!!!!!!!!!










                                                                 


Του Βασίλη Ρόγγα

Πριν 6 χρόνια για έναν δικό μας άνθρωπο στα τελευταία του, μας είχαν πει στο νοσοκομείο της Αγίας Βαρβάρας:
"να τον πάρετε από δω, δεν έχουμε κρεβάτια, ας πεθάνει σπίτι του."

Σήμερα, με απόφαση αυτής της σκατένιας κυβέρνησης, αυτό το νοσοκομείο θα κλείσει.

Πριν 6 χρόνια δε χωρούσε να έχει καταταλαιπωρημένους ανθρώπους που τους αξίζει να πεθάνουν με αξιοπρέπεια και χωρίς πόνους, για μια ζωή προσφοράς στην κοινωνία.

Και τώρα κλείνει.

Τώρα που οι ασθένειες λόγω μνημονίου είναι περισσότερες και ο θάνατος σκιάζει τόσους πολλούς από τους από κάτω.

Και όχι μόνο. Στη Δυτική Αθήνα, στις δικές μας γειτονιές, των ανθρώπων με τα περισσότερα προβλήματα, θα κλείσει ο σταθμός α' βοηθειών στο Αιγάλεω,  το κέντρο υγείας στο Περιστέρι, θα ανασταλεί η λειτουργία της νευροχειρουργικής στο Αττικό, θα συγχωνευτούν τα ΙΚΑ...

Και που θα πηγαίνουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας; Δεν αξίζουν να ζήσουν;

Να μην ανεχτείς άλλο ρε. Κι αν κιοτεύεις να κινητοποιηθείς, κάντο για τους ανθρώπους τους αγαπημένους μας που έχουν πιο πολύ ανάγκη από σένα και μένα.

Να μην ανεχτείς άλλο ρε. Δε θέλω να ακούω άλλο να το παίζεις επαναστάτης της μπύρας το βράδυ στον καφενέ.

Να ρθεις μαζί μας. Από την ΕΡΤ ξεκινήσαμε ξανά και η ΕΡΤ είναι το κέντρο των αγώνων μας τώρα, αλλά το έχουμε κάνει μυριάδες φορές για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους και θα το κάνουμε συνέχεια.

Να μην ανεχτείς άλλο ρε. Να ρθεις μαζί μας να παλέψουμε για να κρατηθούν όρθιοι οι άνθρωποι, για να κρατηθείς όρθιος και συ.

Ο άλλος δρόμος είναι να υποτάσσεσαι  στην φασιστική τρέλλα του Σαμαρά και των χρυσαυγιτών, να κουρνιάζεις στη μειλίχια γλώσσα της τιποτολογίας του Φώτη και να τρομάζεις κοιτάζοντας το διψασμένο για αίμα και εξουσία βλέμμα του Βενιζέλου.

Και μεις απλά σου λέμε: μην ανεχτείς άλλο ρε.

Και αν θες να μας βρεις θα είμαστε παντού,

"εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι για έναν καινούργιο κόσμο.

Εκεί -


θα σε περιμένω."
https://www.facebook.com/VasilisRongas?hc_location=timeline
```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Tου Ιωακείμ Παπαχρόνη

''Άλλο ένα καψόνι κι η έξοδος ακριβή
να μας ξεχάσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή ..
θέλει αστούς χιλιάδες να είναι στους τροχούς
θέλει κι οι ζωντανοί να ζούνε το ψέμα τους .. ''
Aχ θεέ μου μάστορα μ’ έχτισες μέσα στην ουρά
εμέ τον πρώτο μάστορα με έκλεισες μες στην κίνηση

Άξιος ειμί . Παγιδευμένος στην κίνηση, με την οροφή του φίλαυτου αυτοκινήτου μου (ξέρετε, από εκείνα που παίρνουν αέρα τα μυαλά σου –κατάλοιπο μιας αυτάρεσκης εποχής ) να μην κλείνει, με αποτέλεσμα να με μετατρέπει σε κατακα-η-μένο σύμβολο του σήμερά μας , ένα προϊόν ολίγον ληγμένο , ολίγον χαλασμένο που έχοντας περάσει εδώ και καιρό η προθεσμία των εγγυήσεων μου, να ψάχνω τρόπο για την επιδιόρθωση μου χωρίς όμως προσωπικό κόστος, παραφράζω τον ποιητή, τον πόνο μου , το χάλι μου , τη ζωή μου ..

Το πάλευα όμως . Είχα μαζέψει προσεκτικά τα μιας εβδομάδας αγωνιστικού πνεύματος απομεινάρια, και τα πήγα ως καλός πολίτης προς ανακύκλωση . Έτσι απλά, σα να πετάω τα σκουπίδια μου. Τώρα λοιπόν, με νέα φιλική προς το περιβάλλον διάθεση, πήρα τα κουβαδάκια μου και κίνησα για παραλία. Με λάβαρο δίκαιου αγώνα το δικαίωμα να μη σκέφτομαι , αποφασισμένος για μια καυτή πορεία αντοχής, οχυρωμένος πίσω από τα οδοφράγματα των μπροστινών οδηγών με τα πιο αργά αυτοκίνητα , οραματιζόμουν το τέλος του αγώνα μου . Πόσο πια ν αργούσε .. είναι άλλωστε νόμος συμπαντικός πάντα να φτάνεις εκεί που ξεγελιέσαι..

Η θέα της παραλίας ξύπνησε μνήμες σάρκας που διψάει….Και αντιδράσεις νεανία που πρωτοαντικρίζει το -πάντα αλλού- φαν παρκ! Να κοιτώ μαγεμένος τα συνωστισμένα συγκρουόμενα οπίσθια, το τρενάκι για το βλέμμα πάνω στις ράγες των μαγιό , να λαχταράω νεροτσουλήθρα σε όλες τις πίστες γυαλιστερών και γλιστερών κατηφορικών μηρών.. Και το θερμόμετρο του κορμιού μου ν ανεβαίνει τόσο που λίγο ακόμα και το καλαμπόκι που η Σβετλάνα μπροστά μου δάγκωνε απαλά, αν μ ακουμπούσε θα γινόταν ποπ κορν….. άδικε πλάστη δε φτάνει που μου πήρες ένα πλευρό για να φτιάξεις τέτοιους πειρασμούς δε μου δινες τουλάχιστον κι ένα ζευγάρι μάτια στην πλάτη…

Άραξα σε μια ξαπλώστρα κι άνοιξα το βιβλίο που θα με βοηθούσε στην εργασία μου : ανίχνευση σωματιδίων του Boobs (βυζιονίων) εντός ημισφαιρικών τοπολογικών χώρων οριοθετούμενων από υπερχορδές (super strings). Βιβλίο επιλεγμένο με τη σοφία που με διακρίνει: αρκούντως ελαφρύ για να μπορείς να το κρατάς επί ώρες προσποιούμενος ότι διαβάζεις χωρίς να κουράζει τα χέρια , αρκούντως μεγάλο ώστε να αποτρέπει το συζυγικό ξε-μάτιασμα μόλις αυτή αντιληφθεί πως έχεις ματιάξει μια αιθέρια ύπαρξη και αρκούντως σοβαρό για να βάζει σε σκέψεις τους άλλους αν πρέπει να σε διακόψουν απ αυτό που πιστεύουν πως κάνεις.
Απορροφήθηκα στα σχέδια μου για το προσεχές μέλλον. Με ποιον τρόπο - όταν πάω πολυήμερες διακοπές- μπορώ να προσαρμόσω μικροκάμερες με ενσωματωμένο σκληρό στο πρόσθιο τμήμα του σκελετού σε όλες τις ξαπλώστρες. Ώστε να είμαι πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τους διώκτες μου . Στο μάτι. Γιατί τους πραγματικούς διώκτες της ζωής , τους αφήνω να με χουφτώνουν μπροστά στα τα μάτια μου..

Πάρθηκεν από τους Μάγους το σώμα του Μαγιού
το χω κι εγω θαμμένο στις πλαζ του πέλαγου
σ’ ένα βαθύ πηγάδι το διατηρώ κλειστό
μύρισε το σκοτάδι σ όλη την άβυσσο''

Κόνσεντρέιτ φίλε μου! μ επανέφερα άμεσα . Είσαι στην παραλία ! ΄Εχεις τόση άμμο μπροστά σου που φτάνει να θάψεις όλες τις άσχημες σκέψεις . ! Ή να τις πνίξω , χαμογέλασα μόνος μου και οδήγησα την κορμάρα μου στο νερό . Απόλαυση .. να επιπλέω , ένα κορμί μαλθακό, χρόνια πλασμένο στο σχήμα ανθρωποκαναπέ, κάθε είδους και χρήσης .. σπιτιού, γραφείου , λόμπυ ξενοδοχείων, ένας καναπές σε μία διαρκή προσμονή σε μία άδεια αίθουσα αναμονής αυτού που δεν πρόκειται να ρθει μόνο του, ένας καναπές γεμάτος αέρα που λικνιζόταν απαλά στην επιφάνεια σαν μια υπερμεγέθης ζελατινώδης κι ασπόνδυλη μάζα , μαζί με δεκάδες άλλες τσούχτρες και μη , που αιωρούμαστε στα βαθιά ρηχά του κόσμου μας , παρασυρμένοι από το ρεύμα, που διαστέλλονται και συστέλλονται πανέτοιμες να αντιδράσουν ενστικτωδώς στο όποιο απειλητικό ερέθισμα ταράξει το μικροπεριβάλλον τους ….. επέπλεα …πύρρεια απόλαυση .. γιατί αν βούλιαζα, ίσως τότε πάλευα για ανάδυση…
Αλλά πού …. Χωρίς ξάνοιγμα σε ινγκόγκνιτα μάρε , το να στέκομαι στα ρηχά νερά του εαυτού μου και να θεωρώ ‘’αλλαγή οπτικής’’ για όσα μ απασχολούσαν το να χαζεύω τα κορμιά στην ακτή απ τη μέσα μεριά της θάλασσας, είναι σκέτο μάρε κουκουνάρε. .
Επιστροφή στην ξαπλώστρα μου σα να ΄χα πατήσει αχινό….

Αθάνατο ελληνικό καλοκαίρι! Να νερώνουμε το οξυγόνο μας με ουζάκι για να προκαλεί αναβρασμό - οξυζενέ ψυχής για επιφανειακό καθαρισμό χρόνιων πληγών, με τις εικόνες να απλώνονται σαν φέτες μπέηκον και να τσιτσιρίζουν στο καμένο λάδι του μυαλού, να μας πείθουμε ότι επουλωνόμαστε κάτω από τη ζέστη που μας τυλίγει σαν επίδεσμος…κι ο χρόνος να κυλάει αποχαυνωτικά… Χαράζοντας εαυτούς, παστώνοντάς τους με αρμύρα, αφήνοντάς τους εκτεθειμένους τρεις μήνες στον ήλιο, σε μια διαδικασία αλιπάστωσης να συντηρηθεί το λίπος μας μπας και βγάλουμε το δύσκολο χειμώνα που επέρχεται …
Να γδέρνουμε τον ισχνό μας χρόνο, να τεμαχίζουμε στιγμές, ν αποξηραίνουμε και να φτιάχνουμε τουρσί συναισθημάτων στο μυαλό μας , καβάντζα για την ‘’από Σεπτέμβρη ξανά μαζί ‘’ εποχή , όπου πρωταγωνιστές και κοινό οι ίδιοι θα ξανανοίξουμε με νέες προβολές των παλιών καλών μας προβλημάτων..

Αλλά! Ως τότε βλέπουμε ! Τέρμα οι ομφαλοσκοπήσεις !.. .
Άμα παραστρατεί η σκέψη κινδυνεύεις να πέσεις στην τρύπα μέσα σου . Και ναι , μπορεί όποτε κι αν με κοιτάξει η Ελλάδα, να την πληγώνει, αλλά στις πλαζ με επουλώνει… Γκρικ σάμμερ τάιμ είπαμε , με λίγκο κρασί , λίγκη ταλασσά και πολύ σεξ ον δε μπιτς .. Ειδικά αν στον ΄πάγο΄ της/του συντρόφου , προσθέσω μια πρέζα χυμό φαντασίας, 1.80 cm Russian ή Ukranian φλέιμ , κουνήσω με ..τέχνη το σέηκερ και αυτοσερβιριστώ σε υψωμένο κολονάτο ποτήρι!
Κυριολεκτικά φαντάστικ λέμε .. !

Τώρα μπορώ να επιστρέψω ήσυχος..

''Α ρε Κίμη μάστορα
μέσα στις εθνικές κι εσύ
α ρε Κίμη μάστορα
κοίμισες την Ανάσταση''


https://www.facebook.com/ioakim.papachronis
``````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

από Σοφία Λαμπίκη

έτσι χαμηλόφωνα να σας πώ ένα λάθος που κάνουμε και μια ενθουσιαζόμαστε , μια πέφτουμε του θανατά στον αγώνα που κουτσά -στραβά κάνουμε;
τον εκλαμβάνουμε κάθε φορά σαν μια μάχη μια κι έξω που ή θα τους συντρίψει ή θα μας συντρίψει.
Δεν είναι έτσι.
Ο αγώνας μοιάζει με διελκυνστίδα.
Τραβάμε εμείς, τραβάνε κι αυτοί.
Καμιά φορά, τραβάμε εμείς και απότομα, αλλά επειδή οι απέναντι αντιστέκονται και δεν πέφτουν αμέσως στη λάσπη που μας χωρίζει , αφήνουμε το σκοινί κι αρχίζουμε να θρηνούμε.
Έτσι μετά, πρέπει να ξαναπιάσουμε το σκοινί απ΄την αρχική θέση, και να καταβάλουμε διπλή τριπλή προσπάθεια για να ξανατραβήξουμε τους απέναντι.
Μάλλον πρέπει μετά από κάθε πόντο που κερδίζουμε να σταθεροποιούμε τη θέση μας πριν ξανατραβήξουμε
..

````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

από Γιώργο Αλεξάτο

Γιώργος Αλεξάτος:
Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι το να θεωρούμε νίκη της κυβέρνησης -όπως ακριβώς το προβάλλει η ίδια- την ανατροπή της απόφασής της να κλείσει την ΕΡΤ. Προφανώς ο αγώνας συνεχίζεται για τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας, αλλά ο κυβερνητικός τσαμπουκάς του αποφασίζομεν και διατάσσσομεν δεν πέρασε. Γιατί να μην το πούμε αυτό και στον κόσμο; Γιατί να μην πούμε πως οι αγώνες φέρνουν αποτελέσματα, αλλά αν δεν συνεχιστούν αυτά θα ανατραπούν; Και γιατί οι τρεις ήθελαν να διασωθεί το κυβερνητικό σχήμα; Τι έχουν να φοβηθούν, αν ισχύουν όλα αυτά τα μοιρολατρικά και ηττοπαθή που ακούγονται αδιάκοπα, είτε γίνονται αγώνες είτε όχι;

````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
από Σπύρο Σούρλα

Κλείνει και το νοσοκομείο ''Σωτηρία''..Εκτός απο την μεγάλη του ιστορία ,αλλά και την προσφορά του,για μένα έχει και ενα ακόμα συναισθηματικό στοιχείο,μιάς και εκεί σε ενα εξαιρετικό τότε τμήμα ,ολοκλήρωσα την ειδικότητά μου πριν πολλάαα χρόνια..

Και τι σας νοιάζει κύριοι που θάλεγε και το νεοφιλελεύθερο κούτσουρο,όπως για τα μουσικά σύνολα άλλως τε,αρρώστησες ποτέ και νοσηλεύτηκες εκεί ε??ε ??



````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
ΔΥΟ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΑ


ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΡΩΜΕΝΑ

Εκατο ψυχές μοναχα
Θαλασσοδαρμενα βραχια
να μας λεει το αστερι,
ποτε θαρθει "καλοκαιρι"...


ΕΤ3
">

ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΓΗΣ

ΕΤ1
Τωρα βραδυαζει
η καρδια μου μοιαζει
με θαλασσοπουλι,
στο αγριο μπουρναζι...
">
Ηταν η συγκεκριμενη μερα και ωρα που απαιτουσα αλλα πραγματα..
Ετυχε να βρεθω εκει...
Οταν ο πολιτισμος μας σταματα ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΑ να διαδιδεται
και να τον διαδεχεται το ΜΑΥΡΟ , ηθελα μια συναυλια διαφορετικη ΡΟΖΑ...
Μια συναυλια αγανακτησης για τα σχολεια και τα νοσοκομεια που κλεινουν...
...για ΟΛΑ!!
Ο χωρος τουτος ιερος!
Οι καλλιτεχνες εκτος απο τις δημιουργιες τους, που ΝΑΙΙΙΙ τις κραταμε,
σε δυσκολους καιρους, ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ μπορουν να επηρεασουν τους αποδεκτες ..
Δεν ξερω γιατι ημουν τοσο θλιμμενη ...
Εκεινο που ξερω ειναι οτι διανυουμε την πιο αναξιοπρεπη πορεια.. με εκπτωσεις αξιων ανθρωπιας , βιωνουμε την υποδουλωση μιας ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ κοινωνιας που ηδη ασθμαινει ....
και μειναμε στο "χειροκροτημα" μιας βραδιας με καλλιφωνους τραγουδιστες που ΑΝ ΗΘΕΛΕ Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ θα ηταν μια βραδια ...του ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!!
Εχω προβλημα, θα γινω καλα και τοτε ισως αγαπημενε μου Θανο, θα μιλησω για το εργο σου ...και για τον ΑΛΚΑΙΟ που λατρεψαμε!
Οχι, δεν εχω τιποτα ΜΑΖΙ ΣΟΥ, με ΜΕΝΑ τα εχω...και θα ξαναχαμογελασω
γιατι η ΕΛΠΙΔΑ πεθαινει τελευταια.
Μιλω για το συγκεκριμενο TIME...
Eδω ενα κειμενο που μαρεσε... και το ξαναμοιραζω
...http://yianniskotsiras.blogspot.com/2...

Ω! πολιτεία του αμανέ στα τουρκοχώρια

μ' αυτές τις ρεματιές κι αυτά τα βράχια

μ' αυτά τα σπίτια δίπλα στο γιαλό

μ' αυτές τις μάνες με το κάρβουνο στα μάτια τους

θα `ρθει ο καιρός που θα φανούν οι κήρυκες

κι όχι μονάχα ψεύτες και ρουφιάνοι.
">




Στις ανθισμένες κερασιές
θα βρεις την κιβωτό σου.
Τέσσερις τοίχοι στις φωτιές
θα ταξιδέψουν τις νυχτιές
και το παράπονό σου.

Πάρε μια λέξη για να ζεις
και στρώσε τη ζωή σου.
Και φώναζε ολονυχτίς
που βρίσκει ο βασανιστής
νερό του παραδείσου.

Και πάρε χάντρες του Μαγιού,
πηλό της Ρωμιοσύνης
τάμα δεκαπενταύγουστου,
την όψη την κρυφή σπαθιού
και της δικαιοσύνης.

Και πάρε δεντρολιβανιά,
μυρτιά και πικροδάφνη.
Του Μακρυγιάννη τον καημό
και δεκαπεντασύλλαβο
να βρεις αρχή και άκρη.

Και πες τα λόγια τα παλιά
κι απ' όλους τους αγώνες.
Και πες αυτά που είναι θηλιά
κι ήταν μαράζι και σκαλιά
στους δίκοπους αιώνες.

">

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ
Πέντε Δυσκολίες για να Γράψει Κανείς την Αλήθεια
Α΄
Ακούμε: δεν θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας.
Γονάτισες. Δεν μπορείς άλλο να τρέχεις.
Κουράστηκες. Δεν μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια.
Ξόφλησες.
Κανείς δεν μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα.

Μάθε λοιπόν:
Εμείς το ζητάμε.

Σαν κουραστείς κι αποκοιμηθείς
Κανείς δεν θα σε ξυπνήσει πια να πει:
Σήκω, το φαΐ είν’ έτοιμο.
Γιατί να υπάρχει έτοιμο φαΐ;
Σαν δεν θα μπορείς άλλο να τρέχεις,
Θα μείνεις ξαπλωμένος. Κανείς
Δεν θα σε ψάξει για να πει:
Έγινε επανάσταση. Τα εργοστάσια
Σε περιμένουν.
Γιατί να ’χει γίνει επανάσταση;
Όταν πεθάνεις θα σε θάψουν
Είτε φταις που πέθανες είτε όχι.

Λες:
Πολύν καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια
ν’ αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν:
Είτε φταις είτε όχι:
Σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις.

Β΄
Λες: Πολύν καιρό ήλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια
να ελπίσεις.
Ήλπιζες τι;
Πως ο αγώνας θα ’ναι εύκολος;

Δεν είν’ έτσι.
Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.

Είναι τέτοια που:
Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο
Δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει
Θα χαθούμε.

Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.

Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του,
Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.
Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.

http://www.stochastis.gr/Catalogue/sys_5dyskolies.htm



ΠΟΛΛΕΣ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΜΕ ΕΡΤ ....εδω:
http://rigasili.blogspot.gr/2013/06/blog-post_12.html
">

ακουγαμε Δευτερο τοτε...
ηταν Αυγουστος 2011 στη Ναξο
...

"Προς τη ΜΟΝΗ ..πάμε?
Τελευταια Κυριακη του Αυγουστου...του φετεινου περιεργου καλοκαιριου...σε χαιρετω με μια διαδρομη που απο παιδι μαρεσε ...με τη φωνη του τζιτζικα και ...τις δεκαδες ΕΛΙΕΣ..

Ακουγαμε Β Προγραμμα ...τ ο τ ε...
σπανια ηχογράφηση από το θεατρο Κεντρικο, με ολους τους Μεγαλους ,1961"


">




Κυριακή 16 Ιουνίου 2013

"Θελει νεκροι χιλιαδες να ναι στους τροχους" ........................

ΜΟΝΗ ΝΑΞΟΥ (από Mανώλη Μαστρογιαννοπουλο)

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ



Σαββατο βραδυ, εδω με τα δεκατα μου ναμαι εκει με την ψυχη μου....
http://www.freequency.gr/

">



"Αυτά είναι τραγούδια,αυτά πρέπει να μαθαίνουν τα παιδία μας...ενα ποιήμα,ενα τραγούδι και μια ολόκληρη ιστορία ενος λαού....."

">

...
Πρόκειται για το πρώτο από τα «Σχόλια του Τρίτου»
το οποίο μεταδόθηκε την Κυριακή 30 Απριλίου 1978.

"Είναι το Τρίτο θα 'λεγα σαν αγορά υποδημάτων
για παιδιά που ακόμη δεν έχουν ενηλικιωθεί.

Είναι σαν σμήνος πελαργών ή μελαγχολικών περιστεριών.
Σαν ακροβάτες που κινούνται σε φανταστικά σχοινιά.
Σαν κέντημα γριάς από την Κρήτη.

Είναι φωταγωγός, φωτός αγωγός, προαγωγός,
άρχος, εξάρχον, ιδαλγός.

Κι όπως θα έλεγε ο Σουρής επιτυχώς:
«Το τρίτο τους ελέφαντες διώκει και τιμήν επιδιώκει» "
">

">

">

">
και ΑΙΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ !





ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη
χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου
η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο
το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα

Η στεριά που βουτά και υψώνει αυχένα
ένα λίθινο άλογο που ιππεύει ο πόντος
οι μικρές κυανές φωνές μυριάδες
η μεγάλη λευκή κεφαλή Ποσειδώνος

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΟΡΕΣ ΑΝΕΜΟΙ που ιερουργούνε
που σηκώνουν το πέλαγος σαν Θεοτόκο
που φυσούν και ανάβουνε τα πορτοκάλια
που σφυρίζουν στα όρη κι έρχονται

Οι αγένειοι δόκιμοι της τρικυμίας
οι δρομείς που διάνυσαν τα ουράνια μίλια
οι Ερμήδες με το μυτερό σκιάδι
και του μαύρου καπνού το κηρύκειο

Ο Μαϊστρος, ο Λεβάντες, ο Γαρμπής
ο Πουνέντες, ο Γραίγος, ο Σιρόκος
η Τραμουντάνα, η Όστρια

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το ξύλινο τραπέζι
το κρασί το ξανθό με την κηλίδα του ήλιου
του νερού τα παιχνίδια στο ταβάνι
στη γωνιά το φυλλόδεντρο που εφημερεύει

Οι λιθιές και τα κύματα χέρι με χέρι
μια πατούσα που σύναξε σοφία στην άμμο
ένας τζίτζικας που έπεισε χιλιάδες άλλους
η συνείδηση πάμφωτη σαν καλοκαίρι.

ΤΑ ΝΗΣΙΑ με το μίνιο και με το φούμο
τα νησιά με το σπόνδυλο καποιανού Δία
τα νησιά με τους έρημους ταρσανάδες
τα νησιά με τα πόσιμα γαλάζια ηφαίστεια

Στο μελτέμι τα ορτσάροντας με κόντρα φλόκο
Στο γαρμπή τ’ αρμενίζοντας πόντζα λαμπάντα
έως όλο το μάκρος τους τ’ αφρισμένα
με λιτρίδια μαβιά και με ηλιοτρόπια

Η Σίφνος, η Αμοργός, η Αλόννησος
η Θάσος, η Ιθάκη, η Σαντορίνη
η Κως, η Ίος, η Σίκινος

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ στο πέτρινο πεζούλι
αντίκρυ του πελάγους η Μυρτώ να στέκει
σαν ωραίο οκτώ ή σαν κανάτι
με την ψάθα του ήλιου στο ένα χέρι

Το πορώδες και άσπρο μεσημέρι
ένα πούπουλο ύπνου που ανεβαίνει
το σβησμένο χρυσάφι μες στους πυλώνες
και το κόκκινο άλογο που δραπετεύει

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ εορτάζοντας τη μνήμη
των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίτης
ένα θαύμα να καίει στους ουρανούς τ’ αλώνια
ιερείς και πουλιά να τραγουδούν το χαίρε :

ΧΑΙΡΕ η Καιομένη και χαίρε η Χλωρή
Χαίρε η Αμεταμέλητη με το πρωραίο σπαθί

Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται
Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται

Χαίρε του παραδείσου των βυθών η Αγρία
Χαίρε της ερημίας των νήσων η Αγία

Χαίρε η Ονειροτόκος χαίρε η Πελαγινή
Χαίρε η Αγκυροφόρος και η Πενταστέρινη

Χαίρε με τα λυτά μαλλιά η χρυσίζοντας τον άνεμο
Χαίρε με την ωραία λαλιά η δαμάζοντας τον δαίμονα

Χαίρε που καταρτίζεις τα Μηναία των κήπων
Χαίρε που αρμόζεις τη ζώνη του Οφιούχου

Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεμνή
Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χώμα που ανεβάζει
μιάν οσμή κεραυνού σαν από θειάφι
του βουνού ο πυθμένας όπου θάλλουν
οι νεκροί άνθη της αύριον

Μιας νυχτός Ιουνίου η νηνεμία
γιασεμιά και φουστάνια στο περιβόλι
το ζωάκι των άστρων που ανεβαίνει
της χαράς η στιγμή λίγο πριν κλάψει

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ η πόα της ουτοπίας
τα κορίτσια οι παραπλανημένες Πλειάδες
τα κορίτσια τ’ Αγγεία των Μυστηρίων
τα γεμάτα ως πάνω και τ’ απύθμενα

Τα στυφά στο σκοτάδι και όμως θαύμα
τα γραμμένα στο φως και όμως μαυρίλα
τα στραμμένα επάνω τους όπως οι φάροι
τα ηλιόβόρα και τα σεληνοβάμονα

Η Ερση, η Μυρτω, η Μαρινα
η Ελενη, η Ρωξανη, η Φωτεινη
η Αννα, η Αλεξανδρα, η Κυνθια

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το αναίτιο δάκρυ
ανατέλλοντας αργά στα ωραία μάτια
των παιδιών που κρατιούνται χέρι χέρι
των παιδιών που κοιτάζουνται και δε μιλιούνται
Των ερώτων το τραύλισμα πάνω στα βράχια
ένας φάρος που εκτόνωσεν αιώνων θλίψη
το τριζόνι το επίμονο καθώς η τύψη
και το μάλλινο έρημο μέσα στ’ αγιάζι

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιός αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιό το "νυν" και ποιο το "αιέν" του κόσμου :

ΝΥΝ το αγρίμι της μυρτιάς Νυν η κραυγή του Μάη
ΑΙΕΝ η άκρα συνείδηση Αιέν η πλησιφάη

Νυν νυν η παραίσθηση και του ύπνου η μιμική
Αιέν αιέν ο λόγος και Τρόπις η αστρική

Νυν των λεπιδόπτερων το νέφος το κινούμενο
Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπτάμενο

Νυν το περίβλημα της Γης και η Εξουσία
Αιέν η βρώση της Ψυχής και η Πεμπτουσία

Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο
Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα

Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο Μέγας Οφθαλμός

Νυν η ταπείνωση των Θεών
Νυν η σποδός του Ανθρώπου

Νυν Νυν το μηδέν

και ΑΙΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ !

Στίχοι:  
Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική:  
Μίκης Θεοδωράκης


EKTAKTH ANAKOINΩΣΗ :

"Θελει νεκροι χιλιαδες να ναι στους τροχους" ........................
">
....................................
">

πατηστε εδω:http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=215595&catid=7
">



">