έχε το νου σου στο παιδί..




Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2012

της θαλασσας τα μαγια - Μανωλης Μητσιας



Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς & Μαρία Σπυροπούλου ( Ντουέτο )


Ώρες ατέλειωτες τη θάλασσα κοιτάζεις
και τ' άγρια κύματα να σκάνε στην ακτή.
Σαν του χειμώνα τα πουλιά χρώματα αλλάζεις
κι εγώ στους κύκλους των ματιών σου έχω κλειστεί.

Άλλος γυρεύει άγκυρα κι άλλος πανί,
ότι προσμέναμε δεν λέει να φανεί.
Η νύχτα μάγισσα-γριά χαμογελάει,
νησιά-κοράλλια μας πουλάει.

Ποιος άλλαξε του χρόνου τη ροή,
ποιος έλυσε της θάλασσας τα μάγια;
Μη μου αρνηθείς αυτή την εκδρομή,
κι ας είναι να γυρίσουμε ναυάγια.

Άλλος γυρεύει βάλσαμο κι άλλος πληγή,
ειν' οι αλήθειες όσοι οι άνθρωποι στη γη.
Η νύχτα μάγισσα-γριά χαμογελάει,
νησιά-κοράλλια μας πουλάει.

Τούτο το τρένο είμαστε ΕΜΕΙΣ!. - Β.Παπακωνσταντίνου wmv



"Σαν σήμερα πολλά μικρά αγγελούδια άνοιξαν τα ματάκια τους και χαμογέλασαν στον κόσμο που ήταν έτοιμος να ανοιχτεί μπροστά τους.
Το καθένα από αυτά βουτηγμένο στην αθωότητα του.
Ένα από αυτά τα αγγελούδια, το πιο ξεχωριστό (για μένα τουλάχιστον), ήταν η Ρενα , άνοιξε τα ματάκια του και χαμογέλασε στην ζωή που ξεκινούσε το ταξίδι της.
Στην ζεστασιά αυτού του χαμόγελου πλαισιώθηκε μια ολόκληρη προσωπικότητα…
Η Ρενα λοιπόν.
Ποια είναι στα αλήθεια η Ρενα....δεν την γνωριζω θα γραψω ομως οτι εγω εχω καταλαβει κι οπου κανω λαθος.....διορθωστε με..
Ένας άγγελος έκπτωτος, με φτερά άφαντα μα με μια καρδιά παραδεισένια, ικανή να φιλοξενήσει στα σοκάκια τους όλο τον κόσμο. Είναι όμορφη, έξυπνη, ευγενική και σε κάνει να αναρωτιέσαι με τι κριτήρια άραγε ο Θεός σε κάποιους ανθρώπους τα χαρίζει όλα; Όμως αυτό που πραγματικά την κάνει να ξεχωρίζει είναι το πόσο αισιόδοξος και θετικός άνθρωπος είναι. Είναι σαν να έχει μια τσάντα στην ποδιά της και να μοιράζει όνειρα και ελπίδες σε όσους ξέρει και αγαπά. Είναι μαγικός ο τρόπος που ζει την ζωή, σαν να είναι σε ένα πάρτυ και να διασκεδάζει. Την θαυμάζω πραγματικά, γιατί είναι από τους λίγους ανθρώπους που έχουν το κουράγιο να ζήσουν την ζωή και να χαμογελάσουν στις δυσκολίες.
Ίσως γι αυτό είναι τόσο αγαπητή, γιατί θέλει να ευχαριστεί τον καθένα που βρίσκεται και αναπνέει δίπλα της, πολλές φορές και άτομα που ούτε καν γνωρίζει. Γιατί έτσι είναι εκείνη, θέλει να βλέπει τους ανθρώπους να χαμογελούν.
Όποιος την ξέρει, θεωρείται τυχερός. Γιατί γνώρισε έναν άνθρωπο με το πρώτο γράμμα κεφαλαίο. Θέλω λοιπόν να ξέρει πως είναι τιμή μου που είναι [φιλη] μου .
Μικρέ μου άγγελε λοιπόν σου εύχομαι αυτή η χρονιά που ανοίγεται μπροστά σου να είναι γεμάτη όμορφες εκπλήξεις και τύχη Να έχεις γύρω σου μόνο άτομα που σε αγαπούν και ευτυχία.
Μακάρι αυτό το φωτεινό χαμόγελο που στολίζει το προσωπάκι σου να μην σβήσει ποτέ και να συνεχίσεις να είσαι τόσο υπέροχη όσο είσαι, γιατί δεν πάει πιο πάνω.
Η ζωή είναι ένα παραμύθι.
Στο δικό μου παραμύθι εσύ πάντα θα είσαι ο φύλακας άγγελος.
Να σε χαίρομαστε λοιπόν και να ‘σαι πάντα ευτυχισμένη!! Και εύχομαι την ώρα που θα σβήνεις τα κεράκια σου, όλες οι ευχές που θα κάνεις εσύ για εσένα αλλά και εμείς, να διασκορπιστούν στους πέντε ανέμους και να ακουστούν στα πέρατα της πλάσης ώστε η ευτυχία να ‘ναι το φυλαχτό σου."
Πηνελοπη....


Ξερεις κατι Πηνελοπη ?
Φαινεται πως εκεινο το μικρο αγγελακι παρεμεινε μικρο.
Μικρο και φοβισμενο απο την σκληροτητα του κοσμου αυτου.
Δεν αντεξε να μεγαλωσει.
Ειδες βαζω τελειες.
Παντα με τρομαζαν οι τελειες σου ειπα.
Τα αποσιωπητικα λατρευα.
.....................
Θελω να κλεισω τα ματια για λιγο και να μη σκεφτομαι τ αδικα.
Δεν λεω ΑΝΤΙΟ
Δεν προδιδω τους ανθρωπους που αγαπω.
Θελω να ξαναρθω οταν και παλι θα χαμογελω .
Οχι δεν με πειραξε κανεις.
Στ ορκιζομαι , κανεις!
Αραγε με πιστευεις?
...........................................
Κρατησα το δωρο σου....για να ξαναρθω καποτε....
μ ακους?
Αληθεια στο λεω θα μου λειψετε...

Καληνυχτα...







Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Το μεθύσι των «λάικς» του Σωτήρη Παστάκα

Το μεθύσι των «λάικς» του Σωτήρη Παστάκα
On 26 November, 2012 by BIBLIOTHEQUE
"Τα λάικς στο φμπου υπάγονται στον απλό οικονομικό κανόνα της ανταποδοτικότητας. Ο γνήσιος λαϊκατζής, μόλις συνδέεται πατάει λάικ και στους 1.500 φίλους που έχει

στην πρώτη σελίδα του, χωρίς φυσικά να δει καν περί τίνος πρόκειται. Ελευθέρως κι αδιακρίτως. Αφού βάλει λοιπόν λάικ σε όλους τους φίλους του, μα πεντακόσιοι είναι αυτοί , μα πέντε χιλιάδες, την υπόλοιπη μέρα κάθεται και μετράει τα λάικ στις δικές του αναρτήσεις. Καλημερούδια, φιλούδια κλπ πέφτουν βροχή ακόμη και σε αναρτήσεις τύπου «Ξύπνησα» ή «θα βγάλω το σκύλο μου βόλτα». Αν πρόκειται για «ποιήματα», εκεί πέρα από τα λάικ πέφτουν σύννεφο και τα σχόλια. Αναμεταξύ τους οι ποιητάστροι ανταλλάσσουν φιλοφρονήματα τύπου «υπέροχο», «καταπληκτικό», «αριστούργημα», «πετάς», «πολύ όμορφο», «πολύ καλό αγαπημένη φίλη», «καλημέρα ποιητά μου»… Να συνεχίσω;

Με συγκίνησε τελευταία η ανάρτηση του Γιώργη Π. Δρυμωνιάτη στο φατσιοβιβλίο περί αποχωρήσεώς του. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν πρόκειται απλώς για ακκιστικό τερτίπι ή για μόνιμη απόφαση (δεν έχει σημασία), αλλά εν τη αθωότητί του ο κ. Δρυμωνιάτης αναφέρει και τα εξής: « Ο έπαινος και η με καλή πρόθεση κολακεία και η εύκολη απόδοση τιμών, με παρέσυραν λιγάκι και παραμέλησα πολύ άλλους σπουδαίους τομείς της ζωής μου, τυφλωμένος αρκετά από την εικόνα μου στον καθρέφτη του ΦΒ, που δεν θα πω πως είναι παραμορφωτικός, αλλά ωραιοποιεί πολύ τις μουτσούνες μας κι μ’ έκανε, άλλοτε συνειδητά κι άλλοτε ασυνείδητα , να επιδιώκω μια δυσανάλογη προβολή του εαυτού μου και των γραφτών μου, κάτι που δεν το είχα ξανακάνει στα 58 χρόνια της ζωής μου και στα 43 χρόνια που γράφω. Σε βάρος, όπως είπα , της εργασίας , της οικογένειας, των κοινωνικών μου δραστηριοτήτων, του διαβάσματος βιβλίων και άλλων πολλών. Εν μέσω 1300 φίλων , απομονώθηκα ουσιαστικά κι επικεντρώθηκα στο κυνήγι του λάικ και του μπράβο, για τα οποία από καρδιάς και με πολύ σεβασμό ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ όλες κι όλους όσους με ζεστασιά μου τα έδωσαν, αλλά είναι βέβαιο πως δεν μου έκαναν καλό.»

Δεν κάνουν καλό τα πολλά και άκριτα λάικς. Είναι εθιστεικά , χειρότερα από την πρέζα. Εμείς που γράφουμε από την προ-διαδικτυακή εποχή, έχουμε φάει τις σφαλιάρες μας, στην εποχή μας, κι είμαστε ευγνώμονες για τους δασκάλους που μας χαράκωσαν τις παλάμες. Στο ΦΒ δυστυχώς εκλείπει η μαθητεία. Κανένας δεν κάθεται να τις «φάει». Τις ελάχιστες φορές που μπήκα στον κόπο, από καλή διάθεση, να αρθρώσω έναν κριτικό λόγο, έλαβα αναφορές ως ανεπιθύμητος με αποτέλεσμα να μου μπλοκάρουν το λογαριασμό για κάποιες μέρες.

Η ποίηση μπορεί να είναι η τρίτη λέξη που χτυπάει ο κάθε αδαής μόλις επιτύχει την πολυπόθητη σύνδεση στο νετ (μετά τις λέξεις σεξ και μαμά), αλλά παρόλες τις ευκολίες που προσφέρει παραμένει μία εκ των καλών Τεχνών. Ίσως γι αυτό δεν νοιάζεται για την κακοποίηση που υφίσταται. «Δεν με στεναχωρούν τα κακά ποιήματα», έλεγε ο Ουμπέρτο Σάμπα «γιατί θα τα σβήσει ο χρόνος».





Ούτε εμένα με στεναχωρούν τα κακά ποιήματα που λαμβάνουν 350 λάικ στο ΦΒ. Ο κακός ποιητής που δεν δέχεται καλόβουλες συμβουλές, επίσης έπαψε να με στεναχωρεί. Είχα την τύχη να ακούω τους δασκάλους μου στην Τέχνη και δεν μετάνιωσα ποτέ γι αυτό. Σαν τον υδραυλικό κι εγώ είχα την υπομονή να σπάσω τα δάκτυλά μου πολλά χρόνια, πριν ανοίξω δικό μου μαγαζί. Με την ψηφοθηρία των λάικς, αγαπητοί «ομότεχνοι» πολύ φοβάμαι πως δεν πρόκειται να ανοίξετε ποτέ σας δικό σας μαγαζί. Μάλλον θα κατεβάσετε κι εσείς ρολά, όπως ο Φίλος κι ο Δρυμωνιάτης οσονούπω.

Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2012

Ωδή στους νικημένους- Χαΐνηδεςwmv


H αλλη εκδοχη

Δεν μένουν πολλά
για νέα ποιήματα,
ίσως να έχουν όλα ειπωθεί
από χιλιάδες ποιητές
εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Μένει μονάχα ο θάνατος
Για τον καθένα μας
ανείπωτος.

Μένουν πολλά
για νέα ποιήματα
κι ας έχουν όλα ειπωθεί
από χιλιάδες ποιητές
εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Μένει η υπόλοιπη ζωή
για τον καθένα μας
απρόβλεπτη κι ανείπωτη.

Τίτος Πατρίκιος, Η ηδονή των παρατάσεων


Κάθε μέρα νομίζω ότι πάμε και πιο πίσω....και κάθε φορά που το νομίζω, κάτι συμβαίνει και παίρνω ελπίδες ότι μπορούμε να προχωρήσουμε

Στίχοι -- μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης
Τραγούδι: Μαρία Κώτη, Χαΐνηδες

Την παλιά την ιστορία μέχρι και το χτες
γράψανε οι νικητές
μα ήταν καταδικασμένοι
να 'ναι πρωταγωνιστές
της ζωής οι νικημένοι.
Γεια σας, γεια σας, νικημένοι
τ' όνειρό σας δεν πεθαίνει
είναι μέσα στην καρδιά μας
σαν τ' αγέννητα παιδιά μας.
Μες στης λησμονιάς τη λίμνη δίπλα στις ακτές
πέταξαν οι δικαστές
τη ζωή μας την κλεμμένη
και τη θάψαν πειρατές
με σημαία ματωμένη.
Γέλασε, γλυκό μου ταίρι, μόνο εσύ δε φταις
δεν υπάρχουν νικητές
δεν υπάρχουν νικημένοι
είπανε οι ποιητές




μόνο η ΑΓΑΠΗ μένει.....









Χλόη Κουτσουμπέλη

Σήμερα 25 Νοεμβρίου:
Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.
Αφιερωμένο στις γυναίκες που αγαπώ

Αφού την χτυπούσε μετά γινόταν πολύ τρυφερός μαζί της. Της άγγιζε το πρόσωπο κι έκλαιγε. Τα μαλλιά του ήταν πυκνά μαύρα και πολύ απαλά. Έβαζε το κεφάλι του στην αγκαλιά της και αυτή τον χάιδευε. Για ένα φεγγάρι αυτός έβλεπε έναν γιατρό. Έτσι της είχε πει. Για ένα μήνα δεν την χτυπ

ούσε καθόλου. Ύστερα μία νύχτα κάποιος τηλεφώνησε αργά στο σπίτι της την ώρα που ήταν κι αυτός εκεί. Είσαι πουτάνα της φώναξε και εκσφενδόνισε το τηλέφωνο ξεριζώνοντας το από την μπρίζα, νομίζεις ότι δεν ξέρω πως ήταν ένας από τους γκόμενούς σου αυτός που πήρε και έκλεισε; Η Άννα δεν απάντησε. Ήξερε από παλιά καλά πώς να φεύγει. Πετούσε ψηλά και έφτανε στο καμπαναριό μιας εκκλησίας, από εκεί χαιρετούσε ένα κοπάδι λευκές αγριόχηνες, η μία είχε κόκκινα φτερά, η Άννα κουνούσε τα χέρια και πετούσε μαζί τους, ένιωθε τον ίλιγγο και την έξαψη του πετάγματος, ήταν όπως όταν έκανε έρωτα μαζί του, πάντα μετά το ξύλο, που μερικές φορές απογειωνόταν άφηνε τα σεντόνια και πετούσε στο ταβάνι.
Της έδωσε γροθιά. Γεύτηκε το αίμα που έτρεχε από την μύτη της και έτρεξε αμέσως στο μπάνιο. Αυτός από έξω χτυπούσε την πόρτα και την παρακαλούσε να ανοίξει. Δεν του άνοιξε όλο το βράδυ. Έριξε κάτω μερικές πετσέτες και κοιμήθηκε στο γυμνό πάτωμα του μπάνιου. Όλη την νύχτα ονειρευόταν πως παίζει κουτσό στα αστέρια.
Την άλλη μέρα βρήκε ένα φάκελο στο γραμματοκιβώτιό της. Κάποιος τον είχε τοποθετήσει εκεί γιατί δεν έδειχνε να είχε σταλεί με το ταχυδρομείο. Μέσα υπήρχε ένα κομμάτι λευκό χαρτί. Επάνω κάποιος είχε κολλήσει περίεργα γραμματάκια από πολύχρωμα χαρτόνια σε διάφορα σχήματα και χρώματα που χόρευαν σε ένα περίεργο κολλάζ. Σχημάτιζαν μια φράση. ΦΥΓΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ. ΘΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΕΙ.
Εκείνο το βράδυ όταν αυτός ήρθε αυτή δεν άνοιξε την πόρτα. Τον άκουγε να ουρλιάζει απέξω, να κλωτσάει, να απειλεί να φέρει λοστό, άκουγε την εναλλαγή χρωμάτων στην φωνή του, πρώτα κατακόκκινη θυμωμένη και μία στρατιά από τεράστια έντομα περπάτησαν στην ραχοκοκαλιά της, ύστερα απειλητική μοβ πιο υπόκωφα τρομακτική και σιγανή που έκανε τα μέλη της να παγώσουν απ’ τον φόβο, ύστερα τρυφερή και παιδική, γινόταν το μωρό της, εκείνο που έχασε πριν γεννηθεί, μικρό έμβρυο που την κοιτούσε με υγρά μάτια και την παρακαλούσε να τον αφήσει να χωθεί στην μήτρα της και να τον προστατεύσει, αυτός που είναι πια σάρκα αδιαχώριστη από την δική της, άκουγε τα λόγια του να κυλούν κάτω από την πόρτα της σαν αίμα, όμως σκεφτόταν το ανώνυμο γράμμα, θα σε σκοτώσει έλεγε και προς τα ξημερώματα κάλεσε την αστυνομία.
Ποτέ δεν ξαναείδε τον Αντώνη από τότε. Την άλλη μέρα όμως όταν έβγαλε έξω τα σκουπίδια είδε με έκπληξη μέσα στον σάκο αποκόμματα από χρωματιστά χαρτόνια και μία χρησιμοποιημένη κόλλα. Και εκείνη ακριβώς την στιγμή η Άννα κατάλαβε επιτέλους. Κάθισε με την παλιά της ρόμπα σε μία αναπαυτική πολυθρόνα με ένα φλιτζάνι καυτό τσάι στο χέρι και αγκάλιασε για πρώτη φορά ύστερα από χρόνια τον εαυτό της.

https://www.facebook.com/lidaalel

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

της καρδιάς μου...20-11-2012...

απόσπασμα από το βιβλίο του Χρόνη Μίσσιου "Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς"

"Θυμάμαι πόσο βαθιά πληγώθηκα όταν ύστερα από κάποιους μήνες στην ασφάλεια, με πετάξαν σ' ένα τζιπ, δεμένο με χειροπέδες παρόλο που δεν μπορούσα να σταθώ όρθιος, περπάταγα με τα τέσσερα... Με φορτώνουν, που λες, σ' ένα τζιπ για το Γεντί Κουλέ. Ήξερα ότι πάω για θάνατο μου το 'χαν πει σε όλους τους τόνους στην ασφάλεια.

Ήταν Σάββατο απόγευμα καλοκαίρι.Θα 'χε μπει για τα καλά ο Ιούλιος. Περνάγαμε απ'το Βαρδάρη, είχαν σκολάσει τα μαγαζιά, ο κόσμος μυρμήγκιαζε στους δρόμους, φορτωμένος ψώνια. Ακούμπησα τα χέρια μου με τις χειροπέδες στο παραπέτο του τζιπ, μια ματιά, μια ματιά... Ο ένας από τους χαφιέδες με κατάλαβε. «Βλέπεις ρε μαλάκα; Ποιος νοιάζεται για σένα, μαλάκα; Λες ότι πας να πεθάνεις γι' αυτούς, ποιος σε ξέρει; Τους βλέπεις; Κάνουν τα ψώνια τους, θα πάνε σπίτι τους, αύριο στα βαποράκια, Περαία, Μπαξέ, Αρέτσου, θάλασσα, παιχνίδι, κορίτσια, ποιος νοιάζεται για σένα, μαλάκα; Πας για εκτέλεση, κι είσαι μονάχα δεκάξι χρονών»...

Ένιωσα τέτοια απελπισία, τόση δυστυχία, ώστε μόλις αντάμωσα τους άλλους στην φυλακή, έβαλα τα κλάμματα. Ε, έπρεπε να περάσω πολλά και να διαβάσω πολύ, για να καταλάβω πόσο μοναδικός και πόσο μοναχικός είναι ο δρόμος του επαναστάτη."

Οι Άγιοι

Σα να μην γεννήθηκαν ποτέ,
σα να 'ταν ένα ψέμα
άνθρωποι που δώσαν την χαρά,
που 'φτασε και σε μένα.

Άγιοι που δεν θα γιορταστούν
γιατί δεν θα τους βρουν
ημέρα που ταιριάζει.

Άμυαλοι που πέσαν στην φωτιά
για να 'χει τ' όνειρο
φωλιά για να κουρνιάζει.

Δεν τους πρέπουν εικονίσματα
κεριά και καντηλέρια
τις χοές μας που και που στη γη
και τη ματιά στ' αστέρια.

Μέσα στης ζωής τον πανικό
ασίκικο χορό
χορεύουν οι ψυχές τους

Αχ καρδούλα δως μου δύναμη
να βρω κάποια στιγμή
κι εγώ τις αντοχές τους......



Εδώ...πατήστε:
http://ahinoula.blogspot.com/2012/02/blog-post.html


«Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, μέσα στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν «αξίες, σαν ανάγκες», σαν «ηθική», σαν «πολιτισμό». Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, ν απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας»



"Μοναξιά χιλιάδες φύλλα"




Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

"Μοναξιά χιλιάδες φύλλα"


Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις
στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης
κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις
κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

Βλέπεις θεάματα πληρώνεις φόρους
επιθυμώντας μ' όλους τους πόρους
να ζεις μονάχα με δικούς σου όρους
και να 'σαι ο ίδιος σου πομπός

Άκου κοινό !
Λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους
δεν αντέχει κόσμους αληθινούς
κόλαση υπάρχει μονάχα για τους ζωντανούς

Τα μανιφέστα του καιρού σου μίλα
κίτρινα λόγια με σινέ ξεφτίλα
πουλάει η μοναξιά χιλιάδες φύλλα
όταν ποζάρει στο φακό

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

Άκου κοινό !
Λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους
δεν αντέχει κόσμους αληθινούς
κόλαση υπάρχει μονάχα για τους ζωντανούς

Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις
στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης
κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις
κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

Ερμηνεία ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΟΥΛΗΣ