έχε το νου σου στο παιδί..




Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 1973 - ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2011




ΝΟΕΜΒΡΗΣ 1973 – ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2011
38 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ..
Λες και ήταν σήμερα..
Οι μνήμες ζωντανεύουν 38 χρόνια μετά, και η φωνή της τότε σπουδάζουσας και εργαζόμενης νεολαίας μας σκαλίζει τις μνήμες..
ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ – ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ..
Σας μιλά ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων..
Φωνή αντίστασης και πάλης..
Φωνή αμφισβήτησης κι ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης, της χούντας των συνταγματαρχών, του παρα-πολιτισμού, του ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ, της λαομίσητης δικτατορίας των ανθρωπίσκων..
Σημάδι ανεξίτηλο για κάθε ανήσυχο και ελεύθερο άνθρωπο, σταθμός κι αφετηρία ταυτόχρονα της νεολαίας και του λαού μας..
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΜΑ ΚΑΤΑΧΤΙΕΤΑΙ..
Στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, στα οδοφράγματα..
Και οι νέοι μας, οι τότε νέοι μας, ενωμένοι μέσα στη διαφορετικότητά και την αθωότητα τους, άοπλοι μα ψυχωμένοι, βγήκαν στους δρόμους τραγουδώντας για το Δίκιο και τη Λευτεριά, για τον Πολιτισμό, την Παιδεία, τη Δημοκρατία..
Άμεση Δημοκρατία το όραμά τους, και σύμβολό τους η Ελευθερία, η Δικαιοσύνη, η Αλληλεγγύη, η Ισότητα..
Αναφορά και πρόταση τους, ένα άλλο μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης, που να ικανοποιεί τις ριζικές ανάγκες των ανθρώπων και να στηρίζεται στην κοινωνική αυτοοργάνωση και αυτενέργεια..
Ο Νοέμβρης ‘73 ήταν γιορτή, ανατροπή, αγώνας..
Ήταν πάλη, εξέγερση, αμφισβήτηση..
Ήταν Έρωτας και Ποίηση..
Τα συνθήματα και τα οράματα της γενιάς του Πολυτεχνείου είναι διαχρονικά, σημείο αναφοράς και φάρος φωτεινός πού μας δείχνει το δρόμο για το σήμερα..
Για το πορφυρό, ποθητό κι εξεγερμένο μέλλον..
Για τα Πολυτεχνεία πού έρχονται…
Τιμώντας σήμερα το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, τιμώντας τον ΝΟΕΜΒΡΗ ΄73, την τότε σπουδάζουσα και εργαζόμενη νεολαία, ας ταράξουμε τα λιμνάζοντα νερά του εφησυχασμού και της απάθειας..
Ας σταθούμε σήμερα απέναντι στη Χούντα των Τροϊκανών, των τραπεζών, των αγορών και των πλουσίων..
Απέναντι στην πολιτική αλητεία που μας κυβερνά κι έχει απλώσει την καταχνιά στην πατρίδα μας, στην κοινωνία, στους συμπολίτες μας..
Απέναντι στην τρομοκρατία της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της βαρβαρότητας..
Αρνούμενοι να "πειστούμε" από την πλύση εγκεφάλου των Μ.Μ.Ε. που μας θέλουν πολίτες αποχαυνωμένους, ανενεργούς και πειθήνιους..
Αρνούμενοι να κλείσουμε το στόμα μας απέναντι σε όλους αυτούς που προσπαθούν να μας χειραγωγήσουν, πλασάροντας το σόφισμα ότι η εξουσία τους είναι νομοτέλεια..
Αρνούμενοι να μένουμε απαθείς και αμέτοχοι στη συστηματική υποβάθμιση της καθημερινής ζωής μας, στην περιβαλλοντική και οικολογική καταστροφή, στα μεταλλαγμένα τρόφιμα, “στην αισθητική τρομοκρατία” και στη λοβοτομή της σκέψης και των συναισθημάτων μας..
Αρνούμενοι να στα¬ματήσουμε να ονειρευόμαστε μια κοινωνία δίκαιη, ελεύθερη, αμεσο-δημοκρατική..
Γιατί για μας η Πολιτική και Κοινωνική ένταξη, η συμμετοχή και η αλληλεγγύη είναι πάνω απ’ είναι στάση ζωής..
Είναι το δικαίωμα στην ελπίδα, στο ταξίδι, στο όνειρο, στη ζωή..
Το φτάνει πιά και το ja basta..
Και το γεμάτο πάθος φιλί των ερωτευμένων στα οδοφράγματα..
ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ και αναγκαίος..
Κατά των πολιτικών επιλογών πού κάνει τους φτωχούς φτωχότερους, κατά της ανεργίας και της ακρίβειας, κατά της περιστολής και συρρίκνωσης των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, κατά της κρατικής καταστολής και της τρομολαγνοίας..
Ένας κόσμος χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς πολέμους και επεμβάσεις, χωρίς φυλετικές, εθνικές και θρησκευτικές διακρίσεις, χωρίς παγκόσμιους χωροφύλακες και διευθυντήρια, ένας κόσμος πολυεθνικός και πολυπολιτισμικός, που να χωράει πολλούς κόσμους..
Εμείς ως εργαζόμενοι, ως οργανικό και αναπόσπαστο κομμάτι του γενικότερου κινήματος κοινωνικής κριτικής και αντίστασης, στεκόμαστε σήμερα, απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό, στον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, θεωρώντας ότι το δικαίωμα στη διαφορά μπορεί να ασκηθεί ουσιαστικά μόνο σε συνθήκες "ίσης ελευθερίας" και "ελεύθερης ισότητας" και πιστεύοντας ότι ένα άλλο μοντέλο εναλλακτικής κοινωνικής οργάνωσης δεν μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από την κοινωνία στην οποία η ισότητα εξασφαλίζει την ελευθέρία και η ελευθερία εγγυάται την ισότητα..
Αν το δικαίωμα στο Όνειρο, τείνει στους χαλεπούς καιρούς μας, να γίνει “ποινικό αδίκημα”, τότε ας το διαπράξουμε όλοι μαζί..
«Όταν ο Λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυρανίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»..
Για να πάρουν, επιτέλους, όπως μας λέει ο ποιητής, τα “όνειρα εκδίκηση”..
ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ’73..
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΜΑΖΙΚΟΥΣ, ΜΑΧΗΤΙΚΟΥΣ ΚΙ ΕΝΩΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ..

T.T.



 

Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011

She's like a Rainbow....

Ὅμως ὑπάρχουν ἀκόμα
λίγοι ἄνθρωποι
ποὺ δὲν εἶναι κόλαση
ἡ ζωή τους

ὑπάρχει τὸ μικρὸ πουλὶ ὁ κιτρινολαίμης
ἡ Fraülein Ramser
καὶ πάντοτε τοῦ ἥλιου οἱ ἀπομείναντες
οἱ ἐρωτευμένοι μὲ ἥλιο ἢ μὲ φεγγάρι

ψάξε καλὰ
βρές τους, Ποιητή!
κατάγραψέ τους προσεχτικὰ
γιατί ὅσο πᾶν καὶ λιγοστεύουν

λιγοστεύουν
(Μίλτος Σαχτούρης )

Τα πάντα ρει..στη λήθη.



πάντα θα μας γοητεύουν οι γραμμές του τραίνου..πάντα!





ο δρομάκος με τα χρυσά φύλλα






πάω απέναντι, σου είπα....πάνω στη γεφυρα!




.
νερό και φυλλα από πλατάνια.... αυτά έβλεπα και σ' αγαπούσα


τα νερά γυαλίζουν ...ήταν μια συννεφιασμένη κυριακή.

 παιζαμε σαν τα παιδιά...



η κεντρική γεφυρα...

 ασπρο στο γκρίζο..

                                           κιτρινα φύλλα και γκρίζα περιστέρια...
                                                 Φθινόπωρο και χειμώνας μαζί.
I love my Rainbow....
">

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011

Τελικά το πρόβλημα είναι ο λαός.


Εντάξει, αυτή η ''κυβέρνηση'' είναι εντολοδόχα,
ότι της λένε θα κάνει
φυσικό είναι οι άνθρωποι που κάθησαν να πηδηχτούν
είναι αχυράνθρωποι.
Δεν θα δεχόταν φυσιολογικός άνθρωπος τέτοιο εξευτελισμό.
Ο ''πρωθυπουργός'' ανδρείκελο καριέρας ανθρωπάκι,
δεξιώθηκε όλα τα σκατά του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος.
Αφιέρωσε την ζωή του στην καταδίκη των λαών, μέσω του εργαλείου του δόθηκε.
Σε εκείνο το περιβάλλον ιδέα δεν έχουν για το πως φτιάχνεται το ψωμί, πως βγαίνει το μεροκάματο, ούτε τις λέξεις ισονομία , ισοπολιτεία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ξέρουν.
Το μόνο που ξέρουν, είναι ο νόμος της ζούγκλας.
Δεν ξέρω τι έγραψε ο Παπαδήμος, αλλά ποίηση και λογοτεχνία δεν έγραψε. Το έψαξα. Αν έγραψε για την οικονομία της απάτης, δεν με αφορά.
Αφού δεν θα έχει παρά συγκεκριμένες δουλειές να κάνει, τι μας νοιάζει;
Είναι αδιανόητο συμβολικά και μόνο, σε μια χώρα που καταστράφηκε από την συμπεριφορά και τα παιχνίδια της εξουσίας και των τραπεζών, να ανεχθεί έστω και μια μέρα έναν αρχιμαφιόζο.
Έτσι θα αναστηθούμε;
Ήταν σίγουρο το τέρας που θα γεννιόταν. Γεννήθηκε .
Άδωνις και Λοβέρδος χεράκι χεράκι σ’ αυτό τον χορό.
Βορίδης και Σκανδαλίδης και κάθε αρχίδης.

Συμβολικά πάντα!

Το πρόβλημα είναι ότι θα υπογράψουν την καταδίκη
του λαού.

Τους ευλόγησε και ο αρχιεπίσκοπος, τους συνεχάρη και ο πρόεδρος.
Βουρ τώρα. Υπογράψτε ότι βρείτε μπροστά σας.
Αλλά αν ήξεραν, και τι άλλο θα βρουν μπροστά τους!
Οι Φαραώ έβαζαν τον λαό να κτίζει πυραμίδες στην έρημο. Κι άμα πέθαινε, τι έγινε;
Οι κινέζοι αυτοκράτορες τον έβαζε να κτίζει 7.500 μέτρα τείχος, τάχα οι επιδρομές του Τζένγκις Χαν, άλλος καλύτερος.
Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν άφηνε τίποτα όρθιο στο πέρασμά του.
Το πρόβλημα των λαών είναι οι αυταπάτες της εξουσίας.
Τελικά το πρόβλημα είναι ο λαός.

(Κωστής Ταξιδεύων)



Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Στο χωριό ποτέ δεν χάνεσαι…...








Αυτές τις μέρες τα αιγοπρόβατα κατέβαιναν στον κάμπο. Τα λιβάδια και οι πλαγιές των πεδινών ξαναγέμιζαν ζωή. Τα σχολικά βιβλία έγραφαν ότι η Ελλάδα είναι χώρα γεωργική και κτηνοτροφική.
‘Τρυφερό πράσινο, αλαφρός μακρόσυρτος κυματισμός, υγρή χεινοπωριάτικη νύχτα στην καρδιά του καλοκαιρού..’’ κάπως έτσι ξεκινάει το βιβλίο του ταξιδεύοντας στην
Αγγλία ο Καζαντζάκης. Ούτε Αγγλία ,ούτε καλοκαίρι. Πολιτική βαρυχειμωνιά.
Το καλοκαίρι τελείωσε, ερχόταν ο χειμώνας. Τα ορεινά θα ερήμωναν περνώντας μέσα απ’ τα χρυσά φύλλα του φθινοπώρου.
Με τις πρώτες βροχές του Οκτώβρη τα τρακτέρ των αγροτών άρχιζαν να οργώνουν το νωπό χώμα.. Ένα τρυφερό πράσινο άπλωνε στην πεδινή γη.
Βελάσματα και κουδούνια, γαυγίσματα από τσοπανόσκυλα και βήματα αλόγων. Ολόκληρη κοινωνία ζωντανών και ανθρώπων άλλαζε λημέρια. Απ’ τα ψηλά βουνά του καλοκαιριού, στις ρεματιές του κάμπου.
Χρόνια φτωχά, αλλά ευτυχισμένα. Απλά και ξεχρεωμένα.
Εγώ μικρός, λιγότερο από δέκα κι ως τα δεκατρία μπροστά με το νεογέννητο αρνάκι και πίσω η προβατίνα. Οι πρώτες γέννες άρχιζαν. Και τα πρώτα κρύα.
Αλλά η φωτιά στο βουνό έπιανε εύκολα ,εμείς ρίχναμε πουρνάρια να ακούμε την προσευχή της. Και η προσευχή έπιανε. Τα χέρια άπλωναν και αγκάλιαζαν τον Ουρανό. Η γη έτσι και αλλιώς ήταν δική μας , ατέλειωτες πεδιάδες τον χειμώνα , ψηλά βουνά το καλοκαίρι.
Ένας θεόρατος έλατος, ολομόναχος, σ’ ένα βουνό γεμάτο κέδρους και φτέρη. Τα μεσημέρια τα πρόβατα στάλιζαν. Τα σύννεφα γέμιζαν τον ουρανό. Άστραφτε και βρόνταγε . Αλεξικέραυνο ήταν ο έλατος. Ούτε μια αστραπή δεν έπεσε. Τις είχαν ξορκίσει οι πελεκητοί σταυροί των βοσκών, από χρόνια έγιναν ένα με το ρετσίνι.
Δίπλα μια πηγή, ένα καρπούζι πράσινο πάντα παγωμένο, όπως το νερό. Και οι τσαντίλες κρεμασμένες γεμάτες φρέσκο τυρί.
Οι φτέρες σκίαζαν το γρασίδι. Σε όλο το βουνό απλωμένα άσπρα πρόβατα ερωτοτροπούσαν με τα κριάρια όλο το καλοκαίρι.
Στα χειμαδιά έρχονταν και οι καρποί του έρωτα, οι κοιλιές των προβάτων ήταν φουσκωμένες.
Τα χωράφια ήταν έτοιμα για σπορά ,οργωμένα. Το τρακτέρ έσερνε τη σπαρτική. Νοέμβρης μήνας .
Ο καινούριος Πρωθυπουργός καλά είναι να τα ξέρει όλα αυτά. Αν είναι ο Παπαδήμος φοβάμαι ότι δεν έχει ιδέα. Εύχομαι να μην είναι. Έστω και πρόχειρος πρωθυπουργός πρέπει να ξέρει από πρόβατα και χωράφια. Η χώρα έχει ανάγκη από επιστροφή. Αυτός θα μας εκτοξεύσει στην εικονική πραγματικότητα του χάους και θα χαθούμε.
Στο χωριό ποτέ δεν χάνεσαι…...

Κωστής Ταξιδεύων


ΦΥΓΑΜΕ!!!



                        

Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2011

Venceremos



Πήρες την νύχτα μου, την ξημέρωσες
Πήρες τον πόνο μου, τον ξεγέλασες
Πήρες την οργή μου, την χάιδεψες
Πήρες τον θάνατο, γέννησες τη ζωή

... Ουρλιάζω σαν αγρίμι μέσα στη νύχτα
Μ’ ακούς.
Εσύ .
Εσύ και οι αδέσποτοι σκύλοι
Εσύ και οι σταγόνες της βροχής

Όχι.
Όχι στην μαύρη εξουσία
Όχι στα πολεμικά εμβατήρια
Όχι στο θάνατο του παιδιού

Η φύση
Η μουσική της φύσης
Ο έρωτας .

Ο έρωτας
Αντίδοτο του πολέμου

Αύριο οι πολεμοκάπηλοι θα περιμένουν το χαιρετισμό της νιότης
Οι δικτατορίες στηρίζονται στις παρελάσεις ανυποψίαστων παιδιών

Τα παιδιά όμως ξέρουν να κατουράνε τα γαλόνια τους

Τα παιδιά τώρα ξέρουν.



Αποκομμένος απ' όλους κι απ' όλα
σε μαγεμένη τροχιά
πήρα το δρόμο να φύγω μα ήρθα
τίποτα δε μ' ακουμπά
στον παράξενο μου χρόνο

Ξέρουμε πως είναι ψέμα

μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
να σ' αγκαλιάσω να μ' αγκαλιάσεις
να ξεγελιέσαι να ξεγελιέμαι
να σ'αγαπήσω να μ'αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι
Σα ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά
μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά
στων προσώπων μας τις ζάρες

Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες

δίχως καβάντζα καμιά
ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας
και η ψυχή μου πηδά
στου απέραντου τη ψύχρα

Θες ν' αγγίξεις την αλήθεια

για βγες απ' έξω απ' τη συνήθεια
σύρε κι έλα να με λούσεις
κι ας είμαι της καθαρευούσης
να σ' αγαπήσω να μ' αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι
Δρεπανηφόρα άρματα περνάν
στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν
ασυγκίνητο σ' αφήνει

Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα

θωρακισμένε καιρέ
με μια σκληρή παγερή τρυφεράδα
σε πλησιάζω ,μωρέ
μ' αυταπάτες πια δεν έχω

Ξέρουμε πως είναι ψέμα

μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
δες θα φτιάχνουμε στιχάκια
να περπατάν σαν καβουράκια
πλάγια κι ακριβά τα χάδια
φως αχνό μες στα σκοτάδια
Μ' ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ
στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ
Venceremos, Venceremos
.........

ρ
ε


ΟΧΙΙΙΙΙΙ !!!!!



'Έτσι ξεκινάω τη μέρα μου, καλημέρα Μου!
Μια χώρα στο γύψο, είπαμε για την επταετία
Μια χώρα στην πρίζα λέμε τώρα.
Αν η πρίζα βγει, τα μηχανήματα της εντατικής θα σταματήσουν
Ο ασθενής θα πεθάνει.
Μια χώρα αργοπεθαίνει, μπλεγμένη μέσα σε γυμνά θανατηφόρα καλώδια
Ένα ψάρι σπαρταράει πάνω στην προκυμαία
Οι τελευταίοι σπαραγμοί ενός συστήματος που καταρρέει.
Μασκοφορεμένοι γιατροί πάνω στο μελλοθάνατο πτώμα
Με τεχνητές αναπνοές παρατείνουν τις μέρες
Η καρδιά χτυπάει ακόμα, τα περισσότερα όργανα δεν λειτουργούν
Λειτουργούν όμως τα όργανα του συστήματος
Στις σκοπιές οι φαντάροι κρατάνε όπλα, για το καλό της πατρίδας
Ασπιδοφορεμένα γουρούνια εκπαιδεύονται σε καινούριες τεχνικές,
σε λασποχώρια του καιρού
Οθόνες τρεμοπαίζουν τον θάνατο, βουβοί θεατές- απαίδευτοι πολίτες
Πηγαινοέρχονται οι δικαστές στις αίθουσες των νεκροθαλάμων
Τα σώματα ασφαλείας , η τιμή, η τιμή των όπλων
Ένα σμήνος από μαύρα κοράκια εισαγωγής κατασπαράζουν τις σάρκες
των πρώτων πτωμάτων
Στα σούπερ μάρκετ των πολυεθνικών ανυποψίαστοι πολίτες, σκοτώνουν τα παιδιά τους
Γραφειοκράτες πλανεύουν τις υπογραφές, οδός αβύσσου αριθμός 0 φωνάζει ο Μενέλαος μέσα απ’ τους τάφους των νεκρών.
Στο καφενείο Μενέλαος παίζουν χαρτιά, στα γήπεδα η χώρα αναστενάζει.
Στην άσφαλτο δεν φυτρώνουν πια λουλούδια
Στρατιές από εργάτες μαραζώνουν,
φορώντας παλιά παλτά σε παγωμένα δωμάτια
Τα παιδιά κάθε πρωί πάνε στα σχολεία
Κάθε μέρα μπάσταρδοι τα παίζουν στις αγορές του κόσμου
Ο υπουργός βγάζει φλογερούς λόγους: Θα σώσουμε την πατρίδα
Θα σώσουμε την πατρίδα, κανείς δεν τον καταλαβαίνει.
Αυτός συνεχίζει : Θα σώσουμε την πατρίδα.
Οι πρώτοι νεκροί , σε μια εφιαλτική νύχτα .
Την νύχτα πέθανε κι ο παππούς
Το πρωί γεννήθηκε, στο μαιευτήριο Ελπίδα, το πρώτο του εγγόνι
Για δυό ώρες δεν πρόλαβε να το δει.
Για λίγες στιγμές ..

K.Τ.






Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2011

έκθεση μαθήτριας Ε΄ Δημοτικού




ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΣΑΣ η 28η Οκτωβριου

Κυρια Μαιρη,

εγω τωρα δεν ξερω τι να γραψω...
ειμαι πολυ στεναχωρημενη....
Ειμαι στεναχωρημενη γιατι βλεπω ολους εσας τους μεγαλους να κλαιτε. Και με κολλησατε και μενα να κλαιω.
Σε 3 μερες γιορταζουμε την 28η Οκτωβριου...
Απο μικρη εχω στο μυαλο μου ενα στεφανι δαφνινο δυο σημαιες γαλανολευκες σε σχημα Χ και ενα τεραστιο ΟΧΙ μεσ τη μεση.
Οι παλιοι Ελληνες ηταν πιο ΓΕΝΝΑΙΟΙ!
Συνεχεια η μαμα και ο μπαμπας ειναι κολλημενοι στην μεγαλη μας τηλεοραση και μονο στις ειδησεις.Παω και τους την κλεινω και μου φωναζουν.Τους την κλεινω, γιατι μετα ολο βριζουν και μετα δεν μιλουν και μετα ειναι λυπημενοι.
Το σπιτι μας δεν εχει πια χαρα.
Και ολο κρυφακουω στα τηλεφωνα τους, που λενε τι θα κανουμε, τι θα κανουμε πως θα ζησουμε?
Τους λεω για να γελασουν αυτο που τους ελεγα οταν ημουν πιο μικρη. Θα παμε στο μηχανημα της Τραπεζας. Νομιζα πως αυτα τα μηχανηματα  μας δινουν τα λεφτα . Γιατι ετσι κανανε παντα στις διακοπες. Ομως δεν γελουν!
Τους λεω οτι θα πουλησουμε τις  μπαρμπι μου που εχω φυλαγμενες και μου χαμογελουν, αλλα παλι δεν γελουν.
Αφου εχω δει εγω φωτογραφιες της μεγαλης πλατειας με πααααααααρα πολυ κοσμο, δεν ειμαστε μονο εμεις , ολοι ειναι στεναχωρημενοι.
Αυτος ο Πρωθυπουργος μας, εχει ποδηλατο δεν φαινεται ναναι πλουσιος, και ειναι ο μονος που χαμογελα!
Ο μπαμπας τον λεει ΓΑΠ.
και λεει επισης οτι θα πουλησει ολη την Ελλαδα στους Γερμανους!
Δηλαδη θα γινουμε σαν τις ταινιες που βλεπουμε στην επετειο της 28ης Οκτωβριου.
Μαρεσουν αυτες οι ταινιες.Μαρεσε τοτε που οι στρατιωτες φωναζαν ΑΕΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
αλλα δεν μαρεσει ο πολεμος....
μου θυμιζει το ασπρο το γατακι που ειδα χθες σε κεινη την αυλη ,με το βγαλμενο το ματακι, που ζητιανευε φαγακι και κανεις δεν τουδινε.....
Εμεις οι ανθρωποι Γερμανοι, το γατακι Ελληνες.
Δεν μαρεσει να ζητιανευω, θα ντρεπομουν...
αλλα δεν ξερω πως ειναι οταν πεινανε.
Τωρα εχουμε απ ολα σπιτι μας. Καθε μερα εχουμε φαγητο, αλλα μετα που θα χρεωκοπησουμε δεν θαχουμε τιποτα.
Εμαθα προχθες τι σημαινει χρεοκοπια. Μου ειπαν οι γονεις μου οτι εχει αρχισει , αλλα εγω δεν το καταλαβαινω αφου εχουμε απ ολα! Δηλαδη, δεν θα πληρωνεται ο μπαμπας ουτε η μαμα και ουτε ο παππους θα παιρνει συνταξη.
Δεν ξερω γιατι τοτε παω σχολειο..
Και αμα μαθω γραμματα, τιποτα δεν θα κανω.
Θα γραφω ολη μερα γραμματα, γραμματα και μετα?
Αχ δικιο εχουν οι γονεις μου...τι θα κανουμε?
Ομως αφου ειμαστε τοσοι πολλοι ανθρωποι γιατι δεν παμε να πιασουμε τον γελαστο ποδηλατη Πρωθυπουργο μας και να του πουμε...σαν τους παλιους ΓΕΝΝΑΙΟΥΣ, ενα ΟΧΙ τερααααστιο?
Ναι ολα τα εχω μαθει.
Πως η χωρα μου εχει ενα χρεος δεινοσαυρου και πως μεχρι να μεγαλωσω θαχει γινει 100000000000000000 Κινγκ Κονγκ .
Αυτοι που του δινουν τα λεφτα για να μας "σωσει",τον κοροιδευουν και αυτος τα χαφτει!
Εγω που ειμαι μικρη το εχω καταλαβει και αυτος?
Σκεφτομαι μαλλον,οτι δεν ειναι τοσο καλος οσο θελει να δειχνει....
και ξαφνικα, θυμωνω κυρια Μαιρη, θυμωνω ΠΟΛΥ!
.....................................
Προσπαθω να μαθω το ποιημα που μουχετε βαλει κυρια Μαιρη...
σχεδον το ξερω απ εξω...!
Ποσο γενναιος ηταν ο ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ!!!!
Εγινε ηρωας μου τωρα με τη στεναχωρια μας.
Ναι, μπηκα στον υπολογιστη και τα εμαθα ολα για την Επανασταση που ηθελε να κανει, τοτε με τους Τουρκους ...ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ για μας ολους!
Κυρια, σας παρακαλω,το ιδιο ποιημα θελω να πω και στην αλλη επετειο, της 25ης Μαρτιου.
Αλλα εχω μια απορια.
Κανενας Ελληνας δεν ειναι σημερα σαν και ΑΥΤΟΝ? Ετσι θαπρεπε ναταν ΟΛΟΙ οι  μεγαλοι και να μη στεναχωριουνται και να μας στεναχωρουν και μας τα παιδια....
    Γραφοντας την εκθεση αυτη κυρια , καταλαβα ΓΙΑΤΙ πρεπει να διαβαζω!
Ακυρο κυρια Μαιρη,αυτο που σας ειπα, γιατι παω στο σχολειο...κλπ κλπ.
Α-ΚΥ-ΡΟ.
...και θα διαβασω ολου του κοσμου τα βιβλια και οταν θα μεγαλωσω θα γινω δασκαλα κ υστερα θα ξεσηκωσω ολον τον κοσμο να μην τους νοιαζουν τα λεφτα, να μην παιρνουμε ενα εκατομμυριο παπουτσια και ρουχα και θα τους πω να κλεισουν τις σιχαμενες τις τηλεορασεις που μονο στεναχωρια δινουν κι υστερα κι υστερα θα ανεβω πανω στην Ακρπολη κι υστερα, με φωνη μεγαλη θα φωναξω ν ακουστει σε ολη την Ελλαδα το ποιημα που μου βαλατε να πω!...    


Ο Θούριος του Ρήγα Φεραίου Βελεστινλή
Ως πότε παλικάρια, να ζούμεν στα στενά
μονάχοι σαν λιοντάρια, στες ράχες, στα βουνά;
Σπηλιές να κατοικούμεν, να βλέπομεν κλαδιά,
να φεύγομ΄ απ΄ τον κόσμον, για την πικρή σκλαβιά;
Να χάνομεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,
τους φίλους, τα παιδιά μας κι όλους τους συγγενείς;

Κάλλιο ΄ναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή,

παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά και φυλακή!

Τι σ’ ωφελεί αν ζήσεις και είσαι στη σκλαβιά;
Στοχάσου πως σε ψένουν κάθ΄ ώραν στη φωτιά.

Το είπε...ο Ρήγας Βελεστινλής, Ρήγας Φεραίος,  κυρια Μαιρη ....και τωρα,
κλαιω....ΚΛΑΙΩ, που δεν ειμαι μεγαλη να μπορω να το κανω, ΤΩΡΑ!






     
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα..