έχε το νου σου στο παιδί..




Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011

Θελω να σου χαρισω κατι...




‎-ναι, παρακαλω?
-Συγνωμη..το ψαχνω σε ολη την Αθηνα, μηπως εχετε το.."Θελω να μου χαρισεις κατι?"
-...ποιο? ενα μικρο..μικρο βιβλιαρακι...
-ναι, ναι... της Ανθης Δοξιαδη, ξερετε... δεν το βρισκω πουθενα εδω...
-...το ειχα παλια...ΟΧΙ δεν τοχω...
-καλη χρονια κυριε, σας ευχαριστω...
-καλη χρονια...
........................
-εεεε που πατε? γυριστε πισω...το βρηκα!!!!


- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θες.
- Ό,τι θέλω; Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' όρκίζομαι.
- Είναι δύσκολο.
- Δεν πειράζει.
- Είναι ακριβό.
- Δεν με νοιάζει.
- Είναι σπάνιο.
- Τόσο το καλύτερο.
- Είναι επικίνδυνο.
- Δεν φοβάμαι.
- Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.
- Θα γίνω νερό να σβήσω την φωτιά.
- Μπορεί να σου γλιστρήσει απ' τα χέρια και να φύγει.
- Θα το ξαναπιάσω.
- Μπορεί να πάει πολύ μακριά.
- Θα το κυνηγήσω.
- Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.
- Θα γίνω πουλί να το ψάξω.
- Μπορεί να βυθιστεί στη θάλασσα.
- Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.
- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.
- Θα περιμένω τα χαράματα.
- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.
- Θα φέρω τ' άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.
- Είναι τόσο μικρό, δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.
- Θα ζητήσω σ' ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.
- Κι αν είναι μεγάλο σαν σπίτι;
- Θα φέρω γερανό.
- Κι αν είναι μεγάλο σαν βουνό;
- Θα φέρω ένα γερανό πιο μεγάλο από βουνό.
- Υπάρχει;
- Θα τον φτιάξω.
- Που ξέρεις να φτιάχνεις γερανούς;
- Δεν ξέρω.
- Τότε;
- Τότε θα μάθω.
- Από που;
- Από τα βιβλία.
- Κι αν δεν το λένε τα βιβλία;
- Θα βρω τον γέροντα που φτιάχνει γερανούς.
- Κι αν έχει πεθάνει;
- Θα βρω τον άλλον γέροντα.
- Ποιον άλλον γέροντα;
- Εκείνον που ξέρει όλα τα βότανα.
- Όλα τα βότανα;
- Όλα τα χόρτα και τα μικρά άνθη του αγρού. Ξέρει τι μάγια κρύβουν.
- Και πως θα φέρει εκείνος το βουνό;
- Όχι εκείνος, εγώ. Θα μου δώσει βότανα να πιω, να γίνω τόσο δυνατός, που θα μπορέσω να το σηκώσω το βουνό.
- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά;
- Πάντα.
- Τώρα.
- Τώρα. Έλα, τι θέλεις;
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θέλεις.
- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Θέλω ... θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.
- Να το φτιάξουμε.
- Με τι;
- Με τι θέλεις;
- Δεν ξέρω.
- Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά καρφιά.
- Όχι, όχι δεν είναι έτσι.
- Να το φτιάξουμε με πούπουλα και ψίχουλα, με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις.
- Όχι, όχι, δεν θέλω κλειδί.
- Γιατί;
- Μπορεί να το χάσω.
- Θα στο κρεμάσω στον λαιμό.
- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.
- Θα έρθω να σε βρω.
- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;
- Θα μπορέσω.
- Κι αν είναι σκοτάδι;
- Θ' ανάψω κερί.
- Κι αν λιώσει το κερί;
- Ως τότε θα σ' έχω βρει.
- Κι αν όχι;
- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.
- Πόσο θα ψάχνεις;
- ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
- Τι θα πει για πάντα;
- Ότι Σ' ΑΓΑΠΩ!
- Κι εγώ τι θα κάνω ώσπου να με βρεις;
- Μπορείς να κοιμηθείς.
- Που;
- Κάτω από μια μυρσινιά.
- Που έχει μυρσινιές;
- Παντού.
- Έχει και λιοντάρια παντού;
- Όχι.
- Που έχει λιοντάρια;
- Στην ζούγκλα.
- Είναι κοντά η ζούγκλα;
- Πολύ μακριά. Στην άλλη άκρη του κόσμου...
- Δεν μπορούν να έρθουν εδώ ποτέ;
- Ποτέ.
- Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Ξέχασα τι θα πει για πάντα.
- Θα πει ότι σ' αγαπώ.
- Πόσο;
- Ως τον ουρανό.
- Ναι, ναι. Να κοιμηθώ τώρα;
- Ναι.
- Θα με πάρεις αγκαλιά;
- Ναι.
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θέλεις.
- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;
- Ναι.




....
·

25 Δεκεμβρίου 2010 στις 9:18 μ.μ.

  • Τα πιο όμορφα Χριστούγεννα


    • Πετούσαν πάνω από τα 2500 πόδια ,καθόταν δίπλα του, όταν άναψε το σήμα προσδεθείτε στις θέσεις σας .Επικράτησε μια σχετική ανησυχία, η οποία επιδεινώθηκε με την ανακοίνωση του κυβερνήτη ,λόγω βλάβης του ενός κινητήρα θα προσγειωθούμε αναγκαστικά στο πλησιέστερο αεροδρόμιο.
      Πριν λίγο ρουφούσαν ο ένας τις ερωτικές ματιές του άλλου. Ξημερώνοντας Χριστούγεννα.
      Είχαν γνωρισθεί ξανά πριν δυό μήνες ,ήταν μια παλιά φιλία ,που απρόσμενα εξελίχθηκε σ’ έναν μεγάλο έρωτα και τώρα θα περνούσαν μαζί τις πρώτες τους γιορτές. Επτά μέρες στην πόλη του Κάφκα.
      Επτά μέρες, όλες τις ώρες μαζί, η Πράγα τους μάγευε μέσα απ’ τον οδηγό και η σχέση τους μέσα απ’ την αγάπη. Ήταν μια δύσκολη χρονιά και για τους δύο ,ήταν αυτή που τους ένωνε πιο πολύ και απ’ τον έρωτα που γεννήθηκε! Του χάιδευε τρυφερά τα μαλλιά και δεν χόρταιναν τα φιλιά τους ,όπως στα άρλεκιν. Η ζωή τους δεν ήταν καθόλου άρλεκιν όμως ,σκληρή δουλειά ,οικονομικά ζόρια ,πολύ διάβασμα ,κάθε λίγο και λιγάκι στις πορείες. Τα πιο σκληρά μέτρα που πάρθηκαν ποτέ στη χώρα τους ήταν αυτή τη χρονιά από ‘’σοσιαλιστική κυβέρνηση’’.
      Ήταν αυτό το τέταρτο που έζησαν όλη τους τη ζωή ξανά, τα χρόνια τους στο σχολείο, στη Θεσσαλονίκη φοιτητές και οι δύο μετά την δικτατορία, οι γάμοι τους που ναυάγησαν ,τα παιδιά τους που μεγάλωσαν ,τα όνειρα του λαού το 81,η απογοήτευση της γενιά τους , ο ανήμπορος πατέρας της που άφηνε πίσω, η μάνα του όταν του έδωσε την ευχή να περάσετε ονειρικά ,η Πάργα είναι μαγευτική.
      Μοιράσθηκαν ακόμα ένα φιλί ζωής και θανάτου ,ψυχραιμία της είπε ,όλα θα πάνε καλά.
      Θα ήθελε να πάρει τηλέφωνο σε όλους τους φίλους της να τους πει καλά Χριστούγεννα, δοκίμασε το κινητό δεν έπιανε, ούτε γραμμή σήμα ,το άφησε ,σφίχτηκε πάνω του.
      Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι της Βιέννης ,εκεί θα προσγειωθούμε σε δέκα λεπτά περίπου ,πήραν μια ανάσα, όταν ξανακούσθηκε η φωνή του πιλότου ψύχραιμη.
      Η αεροσυνοδός μοίραζε μελομακάρονα και χαμόγελα ,το απέναντι ζευγάρι είχε αλλάξει χίλια χρώματα ,η γη κάτω φαινόταν σαν σπιρτόκουτο ,η αγωνία ζωής η θανάτου κορυφώθηκε .
      Όταν άρχισε να προσγειώνεται το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο της Βιέννης τα χαμόγελα φώτισαν τη μέρα που ξημέρωνε .Μπορείτε να συνεχίσετε με την πτήση 927 της εταιρείας μας για Πράγα, είμαστε τυχεροί που προσγειωθήκαμε !
      Την πήρε αγκαλιά και περπατούσαν στους δρόμους της Βιέννης όλο το πρωινό ,σταμάτησαν ένα ταξί ,στο τρένο του είπαν. Το απόγευμα στις επτά ήταν στο πιο ζεστό δωμάτιο του ξενοδοχείου, ο ένας μέσα στον άλλον.
      Θυμήθηκα σήμερα αυτή την ιστορία ,όταν κάποιοι έλεγαν τα πιο όμορφα Χριστούγεννα της ζωής τους στην εφημερίδα και είπα, ευκαιρία να τη μοιρασθώ με τους φίλους μου, αντί για χρόνια πολλά!

      25 Δεκεμβρίου 2010 στις 9:18 μ.μ.

4 του Γεναρη 2011...

  • Μπαρ Σταντάλ
    (Έζησα, έγραψα,ερωτεύτηκα Stendhal)

    Το ραντεβού τους ήταν στις 5.30 μπροστά στον Ιανό. Είχε μπει η καινούρια χρονιά ,πρώτη εργάσιμη μέρα .Μουδιασμένη ατμόσφαιρα στους δρόμους , ξεψυχισμένη γιορτή.
    Αυτός ζήτησε μια μέρα ρεπό , να τακτοποιήσει εκκρεμότητες με την εφορία ,τις τράπεζες ,θα περνούσε και μια βόλτα απ’ το γιατρό του, για το καθιερωμένο τσεκάπ.
    Αυτή είχε απολυθεί απ’ την δουλειά της ,στα μέσα του χρόνου ,άνεργη εδώ και έξι μήνες .Έφτασε πρώτη ,είχε πέντε λεπτά ,μπήκε μέσα και πήρε το κατά σαδδουκαίων του Μιχάλη Κατσαρού.
    Είχε πάρει μαζί της τη βασιλόπιτα και τα δώρα ,είχαν ραντεβού στις επτά, με ένα φιλικό τους ζευγάρι, να πάνε σινεμά και μετά στις δέκα θα βρισκόταν όλη η παρέα στο αγαπημένο τους μπαράκι να ευχηθούν για τον καινούριο χρόνο.
    Τον υποδέχτηκε με στίχους απ’ το βιβλίο που αγόρασε και μετά του έδωσε φιλί και συνέχισε ‘’Εγώ πάλι μέσα στο πλήθος διακλαδίζομαι, η θέλησή μου διακλαδίζεται μέσα στο πλήθος, μαζεύω τους σκόρπιους σπόρους μου, για την καινούρια μακρινή μου ανάσταση ,μαζεύω’’ Άσε τους διακλαδισμούς και πάμε της είπε ,έχουμε μια ώρα και κάτι .Αυτή συνέχισε απτόητη ‘’Το ζήτημα πια έχει τεθεί: Η θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε ,όπως αυτός ο δραπέτης , η θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο, απέναντί τους.’’ Την πήρε απ’ το χέρι ,πήρε το σακβουαγιάζ αυτός στην πλάτη του, κάποιος τους χαμογέλασε και πήγαν καρφί στο καρουζέλ που είχε στηθεί δίπλα στο παγοδρόμιο για τις μέρες των γιορτών .-Τα πρόλαβες όλα; Ποτέ δεν τα προλαβαίνω όλα ,πρόλαβα όμως τα βασικά της είπε; Πήραν δυό εισιτήρια και ανέβηκαν, αυτή στο άσπρο αλογάκι κι αυτός στο μαύρο, πλάι πλάι, ένας φωτογράφος έβγαζε φωτογραφίες τα παιδιά ,τους έβγαλε κι αυτούς, έμοιαζαν ευτυχισμένοι ,κάποιοι τους κοιτούσαν περίεργα χαμογελώντας. Πήραν μπαλόνια από έναν πλανόδιο και στις επτά καθόταν μπροστά στη μεγάλη οθόνη της Έλλης, ο. Θαυματοποιός επί σκηνής
    και αυτή ζούσαν το δικό τους θαύμα.( http://www.lillusionniste-​lefilm.com/#/home )
    Έκανε ψύχρα όταν βγήκαν απ’ το σινεμά , περπάτησαν λίγο, πήραν ταξί, στο μπαράκι Μπαρ Σταντάλ, του Τόμας του είπαν ,στην Γλυφάδα!
    Ξύλινα τραπεζάκια με μάρμαρο από πάνω ,παλιά έπιπλα ,ένα παλιό γραμμόφωνο, φωτογραφίες απ΄ τον ελληνικό κινηματογράφο στους τοίχους και το ουίσκυ 3 ευρώ.
    Ήταν το στέκι της παρέας πάνω από ένα χρόνο τώρα ,έπαιζε ότι μουσική γούσταρε, ελληνική και ξένη, αλλά με γούστο ,όπως και η όλη ατμόσφαιρα των θαμώνων του.
    Είχε φθάσει η Τίμη μαζί με τη Φανή ,ο Δημήτρης και η Γιούλα, γύρω στις δέκα και τέταρτο ήταν όλοι εκεί ,ο Μάνος ,η Λίλιαν, ο Πάνος ,η Σοφία ,η Αριελ, ο Δημήτρης ο σκηνοθέτης ,η Βάνα μόνο ήρθε, όπως πάντα, τελευταία με μπογιατισμένα τα χέρια της .
    Ευχές, φιλιά ,ποτά ,τσιγάρα και η Joan Baez στο Love is just a Four Letter Word του Bob Dylan. http://www.youtube.com/wat​ch?v=NrZ0Ww7qXEA
    Σας έφτιαξα βασιλόπιτα, η Φανή κρατούσε ένα διπλωμένο πάπυρο που όταν τον ξεδίπλωσε, έμειναν όλοι άφωνοι με τον παράξενο τρόπο που ήταν γραμμένες οι νότες ,όλες μαζί κατέληγαν στο δέντρο της γης ,αυτή ανακαλύπτει τις πιο ανήκουστες όμορφες μουσικές του κόσμου, η Βάνα ακούμπησε ένα ντοσιέ σα βιβλίο –λεύκωμα, τα τελευταία έργα ,η Τίμη σ’ ένα μπουκάλι κρασί είχε δέσει ένα σημειωματάριο με τους στίχους της, η Εύα έφερε το καινούριο της βιβλίο…
    ‎...…..Καλύτερα να κάνετε ευχές για το 12 για το 11 χαμένες θα πάνε τους είπε ο Τόμας.
    Περιμένω αντίδραση απ΄ τους νέους ,έλεγε ο Δημήτρης ,οι μεγάλοι μ’ έχουν απογοητεύσει ,δεν θέλουν να χάσουν τα κεκτημένα αυτοκίνητα ,η Γιούλα ήθελε να επινοήσουμε ξανά την αγάπη, φορούσε το μαύρο της καπέλο, καθυστερημένη ήρθε και η Ασημίνα απαστράπτουσα γλυκειά αθωότητα ονείρου, κρατώντας ένα άλμπουμ φωτογραφιών στα χέρια της. Η Λίλιαν μίλαγε συνέχεια για τη Νέα Ζηλανδία με τον Δημήτρη τον σκηνοθέτη ,όλες οι μεγάλες εταιρείες έχουν μεταφέρει τα στούντιο παραγωγής εκεί ,καινούριο Χόλυγουντ ,βοηθάει ο καιρός και τα πράσινα λιβάδια φαίνεται ,του έδειχνε φωτογραφίες απ’ το ταξίδι της ,ο Ρήγας έλεγε για τον σοσιαλισμό του κοπρίτη και από την Ευρωπαϊκή Γερμανία στην Γερμανική Ευρώπη, όλοι έλεγαν πόσο βαρέθηκαν το φεις ,από σαχλαμάρα σε σαχλαμάρα το πάμε .Άλλα να που αυτό το φεις τους μάζεψε απόψε εδώ. Το κόκκινο και το μαύρο έκανε βόλτες όλο το βράδυ.‘’Ο κοινός άνθρωπος , αντίθετα ,εξαρτάται για τις απολαύσεις της ζωής του από πράγματα που βρίσκονται εκτός του: από την ιδιοκτησία ,τους βαθμούς ,από γυναίκα και παιδιά ,φίλους ,συντροφιά κ.λ.π’ σ’ αυτά στηρίζεται η ευτυχία της ζωής του, η οποία ,για τον λόγο αυτόν ,καταρρέει μόλις διαπιστώσει ότι τα έχασε η ότι εξαπατήθηκε ως προς αυτά (Schopenhauer) ,είπε ο Πάνος .
    Άσε μας ρε Πάνο με τις φιλοσοφίες του είπε η Άριελ, πάμε να χορέψουμε, άκου τι παίζει http://www.youtube.com/wat​ch?v=vi8RVs8veYM&feature=p​layer_embedded#!.
    Ε που πάτε, κόβουμε τη βασιλόπιτα τώρα ,τους φώναζε ..
     
     
    …επιτέλους να την κόψουμε ,απ’ το μεσημέρι την κουβαλάμε ..το φλουρί, ένα κλαδί ελιάς, έπεσε στην αγάπη της παρέας ,ήταν στο τελευταίο κομμάτι, ο ένας κοιτούσε τα δώρα του άλλου, βιβλία ,η επινόηση της πραγματικότητας ,η ουτοπία της φαντασίας, οι μεγάλες προσδοκίες του Ντίκενς, το τέλος των ψευδαισθήσεων ,η Τίμη άνοιξε το κόκκινο κρασί και διάβασε μερικούς στίχους της : Ανοίξαμε το βήμα και πατήσαμε σε μια χρονιά που τόσο φοβόμασταν
    δειλά χθες με το ένα πόδι και σήμερα καταφέραμε να πατήσουμε και το άλλο
    το μετέωρο που θέλει να συντρίψει κάθε σκουλήκι που τρώει
    σιγά σιγά το σανίδωμα της ζωής μας.
    Ισορροπήσαμε στην ιδέα πως θα αντέξουμε κι αυτή την παράσταση!
    Έχουν τόσο φως οι προβολείς της αλήθειας μας ,που δεν μπορεί
    παρά να υποκλιθούν αν δεν παραιτηθούν στην επιμονή μας να
    αντέξουμε τους αναπάντεχους ρόλους μας! Ξεκινάμε !
    Αυλαία και πάμε πάλι μαζί
    Αυλαία και πάμε λοιπόν!’’
    Της έβαλε στη τσέπη της ένα μικρό βιβλιαράκι ,έψαξε όλη την Αθήνα να το βρει ,το βρήκε όμως ,ένα τελευταίο σε συνοικιακό βιβλιοπωλείο, θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
    Του έδωσε ένα φιλί.
    Κόντευε πέντε το πρωί, http://www.youtube.com/wat​ch?v=jdKr9noUM44 οι περισσότεροι μεθυσμένοι παραπατούσαν χορεύοντας.
    Ο Πάνος είχε βγει να μιλήσει στο κινητό του, όταν ξαναμπήκε τους μετέφερε την συγκλονιστικότερη είδηση στην ιστορία της ανθρωπότητας, ένας ιός ονόματι Δεινόσαυρος ,είχε καταστρέψει ολοσχερώς ,σε παγκόσμιο επίπεδο όλα τα αρχεία των τραπεζών και των κάθε λογής Οικονομικών Οργανισμών ,χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα επαναφοράς ,οι σκληροί δίσκοι είχαν καταστραφεί ,όλη νύχτα η ανθρωπότητα είχε αναστατωθεί, μόνο αυτοί δεν είχαν πάρει χαμπάρι το τι είχε συμβεί…..
    Η μέρα άρχιζε να χαράζει ,βγήκαν όλοι έξω στο δρόμο, αυτή τον κοίταξε και του είπε ψιθυριστά, δεν σου λεγα , θάρθει μέρα που ο κόσμος θα ξαναγεννηθεί , ο ήλιος ξεπρόβαλε σιγά σιγά για όλους.

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011

σαν σινεμα...

η φωνη μου...

Μακρύς ο δρόμος ως την άνοιξη

σκληρός από τον πάγο και την πέτρα

όμως μην πεις πως: "θα γυρίσω πίσω"

μπροστά είναι η θάλασσα

ο ανασασμός της ροδοκόκκινης αυγής

κι ακόμα τ' όνειρο

με τ' αναμμένα άστρα και τα ποιήματα

το φιλί της πανσέληνου

που αστράφτει στην άβυσσο

κι ευφραίνει τα κρυφά των ερώτων ανθάκια



Τάκης Τσαντηλας

ο φοβος μου..εχθρος μου

Αφού δεν του έμεινε κανείς
μαζί του να μιλάει
Aρχισε να ξεχνάει τις διαδρομές της λογικής
Κι αφού στα λόγια του κανείς
ποτέ δεν απαντούσε
μόνος του όπως ζούσε
βρήκε την γλώσσα της σιωπής.

Κι είπε το θάνατο αρχή
Τον έρωτα είπε φόβο
Την πόλη έλεγε σιωπή
Τη θάλασσα είπε δρόμο
Μα δεν μπορούσε την σιωπή
κι έτσι όπως ζούσε μόνος
φοβότανε το φόβο
πήρε το τέλος σαν αρχή.

Βγήκε μια νύχτα στα ανοιχτά
μπρος στο μεγάλο δρόμο
να βρει έναν άλλον κόσμο
στης θάλασσας την αγκαλιά.

Κι είπε το θάνατο αρχή
Τον έρωτα είπε φόβο
Την πόλη έλεγε σιωπή
στη θάλασσα είδε δρόμο.

Κίτρινο το σούρουπο η ώρα έξι και μισή
πες μου κάτι μίλησε δεν αντέχω στη σιωπή
κλείσε το παράθυρο, τρέμω και το σκέπασμα βαρύ
τούτη η πόλη γίνηκε ανυπόφορη πληγή

"Δες βραδιάζει, μη μιλάς
μον' έλα λίγο πιο κοντά"

Ξέρω πως ανάσκελα θα μας βρούνε ένα πρωί
σέρνοντας στο βλέμμα μας κάποια σιωπηλή κραυγή
άδειο θαν' το πρόσωπο κι η ματιά τους αδειανή
με έναν αργό θάνατο να μας λειώνει το κορμί

"Μη φοβάσαι σβήσ' το φως
δεν υπάρχει πού, πότε και πώς"

"Πριν τελειώσει η νύχτα αυτή
πριν μας έβρει το πρωί"

Πες μου αν μ' αγάπησες όσο ο ήλιος την αυγή
όσο ο γκρίζος ουρανός κάποιας άνοιξης βροχή
αν τον φόβο μου έβλεπες πίσω από κάθε μου φιλί
πες μου αν μ' αγάπησες όσο η νύχτα την σιωπή

Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011

"Ε ναι λοιπόν! Κηρύγματα και ρητορείες... !!!"






http://rigasili.blogspot.com/2011/06/21-video.html
http://rigasili.blogspot.com/2011/07/blog-post.html

 

Προδίδετε πάλι την Ποίηση, θα μου πεις,
Την ιερότερη εκδήλωση του ανθρώπου
Τη χρησιμοποιείτε πάλι ως μέσον, υποζύγιον
Των σκοτεινων επιδιώξεών σας
Εν πλήρει γνώσει της ζημιας που προκαλείτε
Με το παράδειγμά σας στους νεωτέρους.

-Το τί δεν πρόδωσες εσύ να μου πεις
Εσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,
Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια
Και μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αφτιά
Να ακούτε, με σφραγισμένα στόματα και δε μιλάτε.
Για ποιά ανθρώπινα ιερά μας εγκαλείτε;

Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Ε ναι λοιπόν! Κηρύγματα και ρητορείες.


Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Να μην τις παίρνει ο άνεμος.

(Μ.Αναγνωστακης)