-ναι, παρακαλω?
-Συγνωμη..το ψαχνω σε ολη την Αθηνα, μηπως εχετε το.."Θελω να μου χαρισεις κατι?"
-...ποιο? ενα μικρο..μικρο βιβλιαρακι...
-ναι, ναι... της Ανθης Δοξιαδη, ξερετε... δεν το βρισκω πουθενα εδω...
-...το ειχα παλια...ΟΧΙ δεν τοχω...
-καλη χρονια κυριε, σας ευχαριστω...
-καλη χρονια...
........................
-εεεε που πατε? γυριστε πισω...το βρηκα!!!!
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θες.
- Ό,τι θέλω; Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' όρκίζομαι.
- Είναι δύσκολο.
- Δεν πειράζει.
- Είναι ακριβό.
- Δεν με νοιάζει.
- Είναι σπάνιο.
- Τόσο το καλύτερο.
- Είναι επικίνδυνο.
- Δεν φοβάμαι.
- Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.
- Θα γίνω νερό να σβήσω την φωτιά.
- Μπορεί να σου γλιστρήσει απ' τα χέρια και να φύγει.
- Θα το ξαναπιάσω.
- Μπορεί να πάει πολύ μακριά.
- Θα το κυνηγήσω.
- Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.
- Θα γίνω πουλί να το ψάξω.
- Μπορεί να βυθιστεί στη θάλασσα.
- Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.
- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.
- Θα περιμένω τα χαράματα.
- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.
- Θα φέρω τ' άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.
- Είναι τόσο μικρό, δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.
- Θα ζητήσω σ' ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.
- Κι αν είναι μεγάλο σαν σπίτι;
- Θα φέρω γερανό.
- Κι αν είναι μεγάλο σαν βουνό;
- Θα φέρω ένα γερανό πιο μεγάλο από βουνό.
- Υπάρχει;
- Θα τον φτιάξω.
- Που ξέρεις να φτιάχνεις γερανούς;
- Δεν ξέρω.
- Τότε;
- Τότε θα μάθω.
- Από που;
- Από τα βιβλία.
- Κι αν δεν το λένε τα βιβλία;
- Θα βρω τον γέροντα που φτιάχνει γερανούς.
- Κι αν έχει πεθάνει;
- Θα βρω τον άλλον γέροντα.
- Ποιον άλλον γέροντα;
- Εκείνον που ξέρει όλα τα βότανα.
- Όλα τα βότανα;
- Όλα τα χόρτα και τα μικρά άνθη του αγρού. Ξέρει τι μάγια κρύβουν.
- Και πως θα φέρει εκείνος το βουνό;
- Όχι εκείνος, εγώ. Θα μου δώσει βότανα να πιω, να γίνω τόσο δυνατός, που θα μπορέσω να το σηκώσω το βουνό.
- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά;
- Πάντα.
- Τώρα.
- Τώρα. Έλα, τι θέλεις;
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θέλεις.
- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Θέλω ... θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.
- Να το φτιάξουμε.
- Με τι;
- Με τι θέλεις;
- Δεν ξέρω.
- Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά καρφιά.
- Όχι, όχι δεν είναι έτσι.
- Να το φτιάξουμε με πούπουλα και ψίχουλα, με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις.
- Όχι, όχι, δεν θέλω κλειδί.
- Γιατί;
- Μπορεί να το χάσω.
- Θα στο κρεμάσω στον λαιμό.
- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.
- Θα έρθω να σε βρω.
- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;
- Θα μπορέσω.
- Κι αν είναι σκοτάδι;
- Θ' ανάψω κερί.
- Κι αν λιώσει το κερί;
- Ως τότε θα σ' έχω βρει.
- Κι αν όχι;
- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.
- Πόσο θα ψάχνεις;
- ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
- Τι θα πει για πάντα;
- Ότι Σ' ΑΓΑΠΩ!
- Κι εγώ τι θα κάνω ώσπου να με βρεις;
- Μπορείς να κοιμηθείς.
- Που;
- Κάτω από μια μυρσινιά.
- Που έχει μυρσινιές;
- Παντού.
- Έχει και λιοντάρια παντού;
- Όχι.
- Που έχει λιοντάρια;
- Στην ζούγκλα.
- Είναι κοντά η ζούγκλα;
- Πολύ μακριά. Στην άλλη άκρη του κόσμου...
- Δεν μπορούν να έρθουν εδώ ποτέ;
- Ποτέ.
- Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Ξέχασα τι θα πει για πάντα.
- Θα πει ότι σ' αγαπώ.
- Πόσο;
- Ως τον ουρανό.
- Ναι, ναι. Να κοιμηθώ τώρα;
- Ναι.
- Θα με πάρεις αγκαλιά;
- Ναι.
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θέλεις.
- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;
- Ναι.
....
-Συγνωμη..το ψαχνω σε ολη την Αθηνα, μηπως εχετε το.."Θελω να μου χαρισεις κατι?"
-...ποιο? ενα μικρο..μικρο βιβλιαρακι...
-ναι, ναι... της Ανθης Δοξιαδη, ξερετε... δεν το βρισκω πουθενα εδω...
-...το ειχα παλια...ΟΧΙ δεν τοχω...
-καλη χρονια κυριε, σας ευχαριστω...
-καλη χρονια...
........................
-εεεε που πατε? γυριστε πισω...το βρηκα!!!!
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θες.
- Ό,τι θέλω; Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' όρκίζομαι.
- Είναι δύσκολο.
- Δεν πειράζει.
- Είναι ακριβό.
- Δεν με νοιάζει.
- Είναι σπάνιο.
- Τόσο το καλύτερο.
- Είναι επικίνδυνο.
- Δεν φοβάμαι.
- Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.
- Θα γίνω νερό να σβήσω την φωτιά.
- Μπορεί να σου γλιστρήσει απ' τα χέρια και να φύγει.
- Θα το ξαναπιάσω.
- Μπορεί να πάει πολύ μακριά.
- Θα το κυνηγήσω.
- Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.
- Θα γίνω πουλί να το ψάξω.
- Μπορεί να βυθιστεί στη θάλασσα.
- Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.
- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.
- Θα περιμένω τα χαράματα.
- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.
- Θα φέρω τ' άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.
- Είναι τόσο μικρό, δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.
- Θα ζητήσω σ' ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.
- Κι αν είναι μεγάλο σαν σπίτι;
- Θα φέρω γερανό.
- Κι αν είναι μεγάλο σαν βουνό;
- Θα φέρω ένα γερανό πιο μεγάλο από βουνό.
- Υπάρχει;
- Θα τον φτιάξω.
- Που ξέρεις να φτιάχνεις γερανούς;
- Δεν ξέρω.
- Τότε;
- Τότε θα μάθω.
- Από που;
- Από τα βιβλία.
- Κι αν δεν το λένε τα βιβλία;
- Θα βρω τον γέροντα που φτιάχνει γερανούς.
- Κι αν έχει πεθάνει;
- Θα βρω τον άλλον γέροντα.
- Ποιον άλλον γέροντα;
- Εκείνον που ξέρει όλα τα βότανα.
- Όλα τα βότανα;
- Όλα τα χόρτα και τα μικρά άνθη του αγρού. Ξέρει τι μάγια κρύβουν.
- Και πως θα φέρει εκείνος το βουνό;
- Όχι εκείνος, εγώ. Θα μου δώσει βότανα να πιω, να γίνω τόσο δυνατός, που θα μπορέσω να το σηκώσω το βουνό.
- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά;
- Πάντα.
- Τώρα.
- Τώρα. Έλα, τι θέλεις;
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θέλεις.
- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Θέλω ... θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.
- Να το φτιάξουμε.
- Με τι;
- Με τι θέλεις;
- Δεν ξέρω.
- Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά καρφιά.
- Όχι, όχι δεν είναι έτσι.
- Να το φτιάξουμε με πούπουλα και ψίχουλα, με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις.
- Όχι, όχι, δεν θέλω κλειδί.
- Γιατί;
- Μπορεί να το χάσω.
- Θα στο κρεμάσω στον λαιμό.
- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.
- Θα έρθω να σε βρω.
- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;
- Θα μπορέσω.
- Κι αν είναι σκοτάδι;
- Θ' ανάψω κερί.
- Κι αν λιώσει το κερί;
- Ως τότε θα σ' έχω βρει.
- Κι αν όχι;
- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.
- Πόσο θα ψάχνεις;
- ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
- Τι θα πει για πάντα;
- Ότι Σ' ΑΓΑΠΩ!
- Κι εγώ τι θα κάνω ώσπου να με βρεις;
- Μπορείς να κοιμηθείς.
- Που;
- Κάτω από μια μυρσινιά.
- Που έχει μυρσινιές;
- Παντού.
- Έχει και λιοντάρια παντού;
- Όχι.
- Που έχει λιοντάρια;
- Στην ζούγκλα.
- Είναι κοντά η ζούγκλα;
- Πολύ μακριά. Στην άλλη άκρη του κόσμου...
- Δεν μπορούν να έρθουν εδώ ποτέ;
- Ποτέ.
- Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Ξέχασα τι θα πει για πάντα.
- Θα πει ότι σ' αγαπώ.
- Πόσο;
- Ως τον ουρανό.
- Ναι, ναι. Να κοιμηθώ τώρα;
- Ναι.
- Θα με πάρεις αγκαλιά;
- Ναι.
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θέλεις.
- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;
- Ναι.
....
·



Πριν λίγο ρουφούσαν ο ένας τις ερωτικές ματιές του άλλου. Ξημερώνοντας Χριστούγεννα.
Είχαν γνωρισθεί ξανά πριν δυό μήνες ,ήταν μια παλιά φιλία ,που απρόσμενα εξελίχθηκε σ’ έναν μεγάλο έρωτα και τώρα θα περνούσαν μαζί τις πρώτες τους γιορτές. Επτά μέρες στην πόλη του Κάφκα.
Επτά μέρες, όλες τις ώρες μαζί, η Πράγα τους μάγευε μέσα απ’ τον οδηγό και η σχέση τους μέσα απ’ την αγάπη. Ήταν μια δύσκολη χρονιά και για τους δύο ,ήταν αυτή που τους ένωνε πιο πολύ και απ’ τον έρωτα που γεννήθηκε! Του χάιδευε τρυφερά τα μαλλιά και δεν χόρταιναν τα φιλιά τους ,όπως στα άρλεκιν. Η ζωή τους δεν ήταν καθόλου άρλεκιν όμως ,σκληρή δουλειά ,οικονομικά ζόρια ,πολύ διάβασμα ,κάθε λίγο και λιγάκι στις πορείες. Τα πιο σκληρά μέτρα που πάρθηκαν ποτέ στη χώρα τους ήταν αυτή τη χρονιά από ‘’σοσιαλιστική κυβέρνηση’’.
Ήταν αυτό το τέταρτο που έζησαν όλη τους τη ζωή ξανά, τα χρόνια τους στο σχολείο, στη Θεσσαλονίκη φοιτητές και οι δύο μετά την δικτατορία, οι γάμοι τους που ναυάγησαν ,τα παιδιά τους που μεγάλωσαν ,τα όνειρα του λαού το 81,η απογοήτευση της γενιά τους , ο ανήμπορος πατέρας της που άφηνε πίσω, η μάνα του όταν του έδωσε την ευχή να περάσετε ονειρικά ,η Πάργα είναι μαγευτική.
Μοιράσθηκαν ακόμα ένα φιλί ζωής και θανάτου ,ψυχραιμία της είπε ,όλα θα πάνε καλά.
Θα ήθελε να πάρει τηλέφωνο σε όλους τους φίλους της να τους πει καλά Χριστούγεννα, δοκίμασε το κινητό δεν έπιανε, ούτε γραμμή σήμα ,το άφησε ,σφίχτηκε πάνω του.
Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι της Βιέννης ,εκεί θα προσγειωθούμε σε δέκα λεπτά περίπου ,πήραν μια ανάσα, όταν ξανακούσθηκε η φωνή του πιλότου ψύχραιμη.
Η αεροσυνοδός μοίραζε μελομακάρονα και χαμόγελα ,το απέναντι ζευγάρι είχε αλλάξει χίλια χρώματα ,η γη κάτω φαινόταν σαν σπιρτόκουτο ,η αγωνία ζωής η θανάτου κορυφώθηκε .
Όταν άρχισε να προσγειώνεται το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο της Βιέννης τα χαμόγελα φώτισαν τη μέρα που ξημέρωνε .Μπορείτε να συνεχίσετε με την πτήση 927 της εταιρείας μας για Πράγα, είμαστε τυχεροί που προσγειωθήκαμε !
Την πήρε αγκαλιά και περπατούσαν στους δρόμους της Βιέννης όλο το πρωινό ,σταμάτησαν ένα ταξί ,στο τρένο του είπαν. Το απόγευμα στις επτά ήταν στο πιο ζεστό δωμάτιο του ξενοδοχείου, ο ένας μέσα στον άλλον.
Θυμήθηκα σήμερα αυτή την ιστορία ,όταν κάποιοι έλεγαν τα πιο όμορφα Χριστούγεννα της ζωής τους στην εφημερίδα και είπα, ευκαιρία να τη μοιρασθώ με τους φίλους μου, αντί για χρόνια πολλά!